Nou, iets zinnigs wordt lastig, maar hier wordt ik echt supervrolijk van! U mag trachten stil te zitten bij 'The Band', niet mee te lallen met 'To China With Love' of uw muil niet open te trekken tijdens de Post United States of America, maar het gaat u niet lukken!

3,5 sterretjes voor dit mjammie plaatje...

Faces in the Rocks staat al weet ik hoe lang in mijn top 10, maar ik dorst het nooit aan om Gift for the End nu eens echt op te pakken. Alsof ik er onmogelijk aan toe kon zijn, en ook dat de plaat alleen maar kon tegenvallen. Suf eigenlijk. Want hoewel deze plaat inderdaad niet kan tippen aan Faces hoeft dat natuurlijk ook helemaal niet. Ondanks dat de fluit vertrokken is (best jammer), zijn Mariee's getokkel en engelachtige stem gebleven, en dat is meer dan genoeg om me weer helemaal mee te nemen naar haar (natuur)wereld. Het zijn acht prachtige liedjes geworden, maar allicht wel zonder die ene onvergetelijke song zoals Wild Eyes en Bundles op haar vorige werk. Misschien dat Homeopathic en Old Magic het dichtst in de buurt komt, maar die hadden idealiter dan eigenlijk 10 minuten moeten duren

Vandaag voor het eerst (en meteen 3x achter elkaar) gedraaid. Schuifelend door de kamer, vlinders in m'n buik, blij in het hoofd, ik ben verliefd op deze stem! Engelachtig mooi, en met liedjes als Dying Breed, Thinking of You, Silvia (dat uit lang vervlogen tijden lijkt te zijn gekomen) en Leather Made Shoes staan er van die echte parels op.

Als ik dan begrijp dat de vorige platen nog minimaler en beter zijn volgens de goegemeente, dan word ik daar haast angstig van...

4*.

Maxïmo Park blijft toch een leuk bandje met fijne 3 minuten-niks-aan-de-hand nummertjes die je zelfs de eerste keer al weet mee te brullen. Op dit derde album lijkt de puf er alleen wel een beetje uit te zijn na de eerste 4 (sterke) nummers. Maar ach, voor een vrolijk half uurtje kun je ook deze weer ongestraft opzetten.

Op elke andere plaat zou het prachtige Holes een zwanenzang zijn maar de heren van Mercury Rev beginnen er doodleuk hun Deserter's Songs mee. Helaas betekent die keuze wel dat na 6 minuten het beste gedeelte van de plaat voorbij is want dat niveau wordt nergens meer gehaald, al doet het (dan toch relatief) 'poppy' Goddess on a Hiway ook nog een gooi naar goedkeuring. Voor de rest veel 'tussendoortjes' die soms vervelend zijn (Hudson Line) en soms ergens wel aanlokkelijk op een aparte manier (Pick Up If You're There). Al met al zéér wisselvallig en een tikkeltje rommelig.

Whenever I was a child I wondered what if my name
had changed into something more productive like
Roscoe
Been born in 1891
Waiting with my Aunt Rosaline

Fascinerend stukje tekst van het prijsnummer van deze plaat, de rest van de songs vind ik toch niet van dit niveau. Sterker nog, het gebeurt toch wel regelmatig dat ik deze plaat na een nummer of 3, 4 weer afzet en wat anders ga luisteren.

Het maakt The Trials of Van Occupanther natuurlijk niet een slechte plaat en ik kan hier ook best wel van genieten, maar van een echte connectie tussen mij en dit MuMeLievertje wil het maar niet komen. Ik geef toch 3 sterren en sluit zelfs niet uit dat het er ooit meer worden want de ceedee heeft een zekere aantrekkingskracht en past schijnbaar ook wel in m'n straatje, maarja die vonk he, waar blijft-ie...

Helaas een teleurstellend vervolg op het sterke Diesel and Dust. Eigenlijk is Stars of Warburton de enige echte uitschieter, al is Forgotten Years ook nog wel aardig. Verder: veel van 't zelfde, maar niet meer van het hoge niveau van de vorige plaat.

1,5*.

Als 'gitarist' nog eens Beds are Burning geplaybackt op de lagere school met een groepje vrienden. Nu, ruim 15 jaar later, is het nog steeds een sterke song. Onverwoestbaar eigenlijk.

Maar er is meer moois op deze cd van onze ge-engageerde Australische vrinden. De zang op Put Down That Weapon, het catchy Wara Kurna, het geladen Dead Heart en het prachtige hoogtepunt Bullroarer.

Gewoon een goeie plaat van een interessante band. 3*.

Deze plaat weet me toch niet echt te overtuigen. Zolang het catchy blijft (Last Chance, Here Comes the Summer) gaat het prima maar zodra het gaspedaal teruggetrokken wordt weet de band niet te boeien.

2*.

De perfecte popliedjes Otherwise (behoorlijk schitterende clip ook) en Way Beyond zijn nog steeds helemaal mijn ding maar die rappers op bv de titelsong of Women Lose Weight (afgrijselijke song) trek ik echt niet. Aqualong en What New York Couples Fight About gaan nog wel maar verder ben ik niet echt onder de indruk. Derhalve wordt mijn eerste ervaring met Morcheeba wrs meteen de laatste.

2,5*.

Goh, hier nog niet eens op gestemd... Fraaie dubbelaar van Motorpsycho met een paar onvervalste klassiekers (Hey Jane, The Ocean in her Eye en het onvermijdelijke Vortex Surfer). Hoogtepunt voor mij is echter Radiance Freq. met de lange aanloop richting 'Found your frequency!' Ja, een mooie plaat.

4*.

Sigh some more, de sympathieke boys hebben in no time een dusdanige indruk op het muzieklandschap gemaakt dat je nu kunt zeggen dat tweede kindje Babel een 'typische' Mumford en Sons plaat is geworden. En dat is toch meer goed dan slecht nieuws; voor verrassingen zullen we de derde af moeten wachten, voor heerlijk opgebouwde folkrocksongs die op één of andere manier al bij de eerste luisterbeurt mee zijn te blèren voldoet Babel perfect. Prijsnummer is voor mij trouwens Holland Road.

Ik vind juist de eerste nummers tot de zwakkeren behoren op deze toch al niet al te fantastische Muse plaat, to put it mildly. De combinatie groot gebaar/kitsch/electronica/poppy valt helemaal de verkeerde kant op. Wat heet, nummers als Pressure en vooral het ronduit afgrijselijke Big Down (oeioeioei dat kan écht niet) behoren tot het allerallerslechtste wat deze band ooit heeft geproduceerd, en veel schoons staat er helaas ook niet tegenover. Hooguit Thought Contagion (schreeuwerige kitsch kan zo nu en dan toch wel leuk zijn) en het fraaie slotnummer. Voor de rest echt niet best hoor...

Dit album klinkt gewoon ouderwets als Muse voor mij. Paar erg mooie liedjes (Uprising, I Belong To You en Redemption), maar een superplaat is het (wederom) niet. Gewoon weer 3 sterren, niks mis mee.