Waar Belle & Sebastian het bij mij sleurend en trekkend net aan gaat redden (denk ik), vind ik deze plaat van Camera Obscura *wel* meteen een heerlijk pareltje. Lloyd is als binnenkomer natuurlijk verrukkelijk, maar ook verderop de plaat blijft het zonnetje schijnen, al is het soms achter een klein wolkbreukje.

In Come Back Margaret bijvoorbeeld, het smachtende In dreams I try to take you far away... but you never stay is eerder melancholiek dan echt triest. Dat zal niet iedereen aanspreken maar ja, laat ik dan maar de softie zijn die daar helemaal in opzwelgd. Met Country Mile is het al net zo: I won’t be seeing you for a long while / I hope it’s not as long as a country mile / I feel lost... Het is maar net wie het zingt en hoe, maar Camera Obscura weet het perfect voor elkaar te krijgen. Of dan het slot van de plaat, de laatste anderhalve minuut van het toch al magistrale Razzle Dazzle Rose, dat is dus wat ze bedoelen met een muzikaal orgasme...

Als fan van schattige zoetsappigheid (het woord viel ergens) blijf ik deze plaat opzetten, ik kan het niet helpen. Deze overdosis lieflijkheid geeft me een heerlijke kick en ik kan niet wachten de andere platen er snel bij te pakken.

4 ruime sterren!

Ik was er wel bij (Magic Arm klonk ook erg goed). Helaas zijn ze live wat minder schattig, sterker, wat een chagrijnige kop heeft de zangeres

Maar wel met een inmiddels indrukwekkend arsenaal mooie liedjes. Ook My Maudlin Career heeft er weer een smak opstaan; de eerste 5 bijvoorbeeld allemaal. Daarna zakt de plaat ietsjes in om met de laatste 3 songs het allemaal weer goed te maken.

Een fijn bandje met wederom een fijn plaatje. 3,5*.

Ach, wat een heerlijke lieve liedjes toch weer... Het door mij niet lang geleden ontdekte en inmiddels grijs gedraaide Let's Get Out Of This Country vind ik nog wel een pak(je) beter (vlotter ook), maar bij liedjes als Teenager, Before You Cry en Knee Deep at the NPL mag u mij weer opvegen hoor...

Ik zet eens in op 3,5*.

Opvallend nadrukkelijke strijkers ook op dit sfeervolle plaatje (de agressieve en bijzonder amusante titels zijn hierin nogal misleidend) van wat min of meer als de voorganger van Band of Horses kan worden bestempeld. De 4 sterren van mijn last.fm buurvrouw zijn mij wat al te positief ingezet, ik blijf stranden op een halfje minder.

Favorieten zijn de enigzins 'episch' aangezette liedjes als September Come Take This Heart Away, They'll Only Miss You When You Leave en Farewell to All These Rotten Teeth.

Het zijn toch vooral The Kooks die ik hoor in dit plaatje van de frisse boys van Catfish and the Bottlemen, zo'n nummertje als Rango past bijvoorbeeld precies in dat straatje. Tweede referentie: The Strokes, en dan met name op Business. Tot zover het vergelijkingsmateriaal, want is dit nieuwe minihypje (ik wilde ze zien op Eurosonic maar er stond een rij tot in Duitsland) op zichzelf ook echt goed? Mwaaaaahjatochwel.

The Balcony is namelijk in ieder geval een lekker vlot en inderdaad puntig plaatje geworden dat werkelijk nergens inkakt, een prestatie op zich. Elf strakke en best catchy nummers dus met halverwege een welverdiend rustpuntje, en die leveren een fijn half uurtje op zonder al te veel pretenties, maar ik moet eerlijk zeggen: een half uur ook met weinig echte uitschieters. Kijk, die Kooks kwamen nog met Naive dat ik 10 jaar later nog regelmatig draai, een lot dat ik niet direct één van de nummers van The Balcony toedicht.

Op mijn exemplaar staat ook het nummer A chance to Forget (als openingsnummer nb) en ik moet zeggen; gelukkig maar, want dat vind ik de beste song. Voor de rest kabbelt het wat voort, veel Crowded House hoor ik er overigens niet in.

Tja, ik begin dit toch wel een erg mooie plaat te vinden. 'In This Home on Ice' was een instant favorite, nu zijn daar songs als 'Upon This Tidal Wave of Young Blood' en 'Is This Love'? bijgekomen. Die stem van de zanger is werkelijk schitterend, ik merk dat ik het bij het meezingen toch een beetje nadoe

En ben ik de enige of heeft 'Let the Cool Goddess Rust Away' wel iets van Radioheads 'Stop Whispering'?

Hoe dan ook; 4 verrukkelijke sterretjes.

Ik luister niet zoveel scores, het repetitieve staat me allicht wat tegen. Maar The Fountain wist me (mede door de muziek) nogal te ontroeren, dus heb ik deze maar eens opgelegd... tijdens het luisteren komen dan die prachtige scenes weer bovendrijven... die ontploffing in Death Is the Road to Awe... ohohoh mensen als u de film nog niet zag doe het bij dezen!

3,5* dan maar, al blijft het moeilijk dit afzonderlijk te beoordelen (de film gaf ik de volle mep trouwens).

Deze geef ik net als The Fountain 3,5*. De films zijn werkelijk briljant (Aranofsky is m'n favoriet) en de scores dragen daar zeker toe bij. Desondanks is het geheel nogal herhalend waardoor ik het geheel zelden in één keer afdraai. Lux Aeterna is natuurlijk bloedmooi...

Nee, erg urgent kun deze haast typische jaren '90 plaat niet noemen. Kan aan een zekere spruitjeslucht niet ontkomen, ook door het Nederlandse accent van de Engelse zang (denk Daryll Ann en dan nog een beetje). Staan best een paar aardige songs op (Polar Thoughts, Do It All Over) maar te weinig om me te bekoren.

Na het drama van Mylo X had ik het wel gehad met Coldplay, nu alsnog in de herkansing. Dit plaatje heeft letterlijk en figuurlijk niet zoveel om het lijf: zowel muzikaal als tekstueel maakt de band zich er makkelijk vanaf, wat een hoop snel te vergeten doorsnee nummertjes oplevert. De eerste vier nummers drentelen bijvoorbeeld keurig door, irriteren niet (buiten Magic dan dat op het randje is) maar vallen ook niet op.

Gelukkig is de tweede helft wat afwisselender, wat soms goed uitpakt (het Bon Iveriaanse Midnight behoort tot het beste wat de band ooit uitbracht, en ook afsluiter O mag er wezen) maar ook een draak van jewelste oplevert waar je je hond nog vanaf zou schoppen: het abominabele A Sky full of Stars waar schijnbaar een dansmeneertje zich tegenaan heeft bemoeit. Om te janken dat nummer, want ik ben bang dat het geen parodie is.

Nee, al met al geen redemption voor Coldplay. Snel maar weer eens Parachutes opzetten.

Had altijd wat moeite met termen als overgeproduceerd en commercieel maar Mylo Xyloto maken voor eens en voor altijd duidelijk wat die woorden betekenen. Deze plaat is echt niet best, en dat terwijl mijn hoop na het prima Viva La Vida voor Coldplay weer was gestegen...

Stampertjes als Hurts Like Heaven en vooral Charlie Brown (beste liedje wmb) kan ik nog wel hebben maar Coldplay slaat in het vervolg zo vaak de plank mis dat ik per nummer sipper begon te kijken (nu voor de 3e keer aan het luisteren). Vooral Paradise en het wanstaltige Princess of China met dat R&B-meiske zijn om te huilen zo slecht. Maar ook de nog wel geprezen rustiger nummers komen lang niet allemaal door de ballotage.

1,5*.

Wie is toch die vervelende man die door Lost heen zit te kletsen?

Verder niet echt opzienbarend EP'tje, al is het bombastische Glass of Water een erg mooie track. Doe maar 2,5* dan.

Misschien niet in alles een glorieuze comeback na 2 zouteloze plaatjes, maar 'Viva la Vida' is in ieder geval een stuk spannender dan het teleurstellende 'Rush of Blood' en het saaie 'X&Y'.

Het instrumentale voorgerechtje Life in Technicolor valt uitstekend waardoor je toch net even wat geconcentreerder het ceedeetje gaat luisteren. En ja hoor, Lost! is sterk, Reign of Love mooi en Strawberry Swing lieflijk.

Misschien dat dit weer een opmaat is naar een echt sterke plaat, de positieve 3,5* mijnerzijds mag u dan ook scharen in de categorie 'aanmoediging'.

Het is even wennen aan de stem van zanger Liam McKahey, maar dan heb je ook wat. Een prachtige melancholische plaat, die precies op het juiste moment soms iets onverwachts doet. Veel ontroerende momenten, denk bijvoorbeeld eens aan het begin van Mesmer, de somberheid van Jump in the River, het pianootje van Ruinous Blue, of de emotionele afsluiter Of This Goodbye. De trompet op dat nummer is net zo loom als in dEUS' Nine Threads. Heerlijk.

Deze plaat doet me ook meer dan de opvolger Sirena, hier weet de band precies een juiste balans te vinden. De nieuwe plaat, Nova Scotia, komt trouwens 18 april uit.

4 sterren.

Qua uitstraling van de songs is er misschien weinig verschil met het debuut, maar ik vind deze op alle levels wel een tandje minder. Misschien dat de nieuwigheid er wat af is, maar Sirena klinkt wat minder geïnspireerd.

Een sfeerplaat nonetheless, te draaien op broeierige zomeravonden. No Medication en Last Secret of the Sea zijn m'n favorietjes. Ik zet eerst maar eens in op 2,5*

Overigens heeft de zanger dit jaar een soloplaat gemaakt en is van opvolger Nova Scotia nog niks te bekennen...

Bijzondere combi, die bij vlagen bijzonder dreigende muziek (regelmatig had ik een 'luchtalarm-visioen, bijvoorbeeld in Everywhere en Clear) en dan dat iele piepstemmetje van Alison Shaw (half kinderlijk, half sensueel, half niet te harden) er doorheen. Constant niveau al staat er niet echt een memorabele klapper tussen, en da's toch jammer.