Het is een gevarieerd album geworden met vrolijke indie, ArtRock en DreamPop, maar ook met wisselende gevoelens. Hugo en Felix White zijn het best op dreef in doorgecomponeerde songs waar subtiele opbouw vooraf gaat aan een oprechte (h)eerlijke ontlading. (Modern Life, Komorebi, Need You Bad).
Daar tegenover staan echter enkele te eenvoudige popsongs met recht-toe-recht-aan refreinen die niet interessant genoeg zijn te herbeluisteren. (Higher Love, Pipe Dream, Spinning World).
Gelukkig zijn er genoeg songs met dynamiek en power die het sterren gemiddelde goed doen
(New Used Car, Worn Out Buildings, Settled, Dreaming)

Begreep dat er 5 jaar ontwikkeltijd zit in dit album en dat is vermoedelijk de oorzaak dat er geen overkoepelende luister ervaring ontstaan is. De uiteenlopende kwaliteit in songwriting is jammer want er zit zo veel meer bezielde potentie in dit viertal. Album nr.2 in een compact tijdbestek maken, is mijn welgemeend advies. Maar voor nu ligt er (met een subtiele selectie) wel een fijn album.