Eigenlijk is de structuur van het album wel duidelijk. Geen concept, gewoon opgebouwd rond de 2 fantastische singles, en de publiekslieveling bij concerten No Sound But the Wind.
Dan hebben we deel 1, met 3 eenvoudige songs gedomineerd door computergestuurde drums (Cold, Violence, Darkness). Daarna deel 2 met meer muzikale inhoud (Nothingness, Counting Spooks, Belong).
Van de nieuwe songs bevalt me de vibe van Counting Spooks het meest.

Conclusie: Een veilig consoliderend album. Maar als dat onder de bezielde leiding van Tom gebeurd, hoor je mij echt niet klagen. En iedereen te vriend houden lukt natuurlijk nooit meer bij je 6de album, zeker niet bij zuurpruimen die hun mening al klaar hebben halverwege de 1ste luisterbeurt. Heb daar totaal geen last van, geen spoor van teleurstelling en ben zeer verheugd om naar een reeks van concertdata te gaan deze maand en in oktober. Wordt een feest met deze reeks stadion krakers.

Debuut album van Egyptian Blue dus dat zal wel nieuw bandje zijn in de bijna verzadigde postpunk scene. Maar ze zijn al ruim 4 jaar actief en hebben die tijd zeer nuttig besteed door hun groepsgeluid strakker tot strak aan te scherpen. Heb ze vorige week al live kunnen checken in Rotterdam op Left ofthe Dial en was direct getriggerd. Omdat er geconcentreerd heel ritmisch gespeeld word, de 3 gitaren blijven los hoorbaar en vullen elkaar perfect aan.
Het viertal komt oorspronkelijk uit Colchester, stad in Essex waar muzikaal nix gebeurd. Daarom is er verhuisd naar Brighton, waar op muzikaal vlak veel meer actie is.

Dat meerdere songs al jaren op de setlist staan en in een groezelige versie ook hoorbaar waren op een EP is zeker geen zwaktebod maar toont de voortuitgang die gemaakt is. ‘To Be Felt’ is nu veel strakker met sneller gitaren. De hoorbaar betere opname techniek zet zich in het hele album voort, door atmosferische indie af te wisselen met pulserende gitaren en zware percussie.
Wie wil vergelijken: Foals in hun beste jaren. Terwijl de progressie van Egyptian Blue pas net begonnen is.

Het lijkt wel of het hoogste doel van deze Rotterdammers is om hun songs zo harmonieus mogelijk mooi te laten klinken. Als het vooropgezet plan was, is dat met vlag en wimpel geslaagd. Als je muzikaal op zoek bent naar artistieke rafelranden dan kan het ook tegen werken. maar ze krijgen het voor elkaar om het in hun voordeel uit laten werken. Want avontuurlijke afwisseling is verkregen met de gastzang van Sofie Winterdon (You Wanted the Same & Always) en Pablo vande Poel (When You're Down), of het geluid is electronisch vervormd tot het gebruik van een vocoder in ‘’20k” toe. Wel opvallend dat vooral de compositorisch mindere songs hiermee zijn verfraaid. De beste songs hebben geen opsmuk nodig, daar meanderen de gitaren om elkaar heen met als hoogtepunt de hemelse gitaarsolo van 2 minuten in “Tried to Sleep”.

Eliza woont nu in London maar roots liggen in Schotland en Soedan. Ze is niet voor één muziekstijl te vangen, studeerde Jazz, speelde paar jaar geleden voornamelijk BluesRock. Hier is nu een heel album met gepolijste Folk. Referenties zitten zo te horen in de Australische en Amerikaanse SingerSong hoek..
Verrassend album dus dat vol staat met zeer verzorgde songs. Op eerste gehoor heel rustgevend, maar ook perfect in balans met af en toe ook een gitaareruptie.

In de credits zie ik de hulptroepen:
Productie in handen van BJ Jackson & Sam Okell (PJ Harvey/Celeste/Graham Coxon)
Gast gitarist is Micheal Jablonka (Michael Kiwanuka)
drums : Glyn Daniels (Alber Run) en strings (Violeta Vicci & Carmen Phelan),

Er is een stroom aan debuutalbums uit de UK: Talk Show, Sprints, NewDad om er een paar te noemen, maar kan nog even doorgaan met Whitelands en Lime Garden. Dat English Teacher dan wint in avontuurlijke originaliteit is simpelweg een understatement. Het viertal komt uit leeds en zangeres Lily Fontaine is het stralend middelpunt. Dat was duidelijk bij de recente dubbel concerten die ze deden met Sprints.
Waar ze muzikaal verder niets mee van doen hebben. Sprints is een prima voorbeeld van simpelweg eendimentionaal rocken, terwijl English Teacher veel complexere songs heeft in de richting van Black Country, New Road & Squid, met een vergelijkbare smeltkroes aan invloeden maar dan met een verfrissende lichtheid. Het is een muzikaal avontuur met Jangle gitaren, pakkende indie, Jazzy Artrock, Ballets …
Ook de lyrics zijn om te smullen. Want spugen op de politiek is mooi verwoord met “Blame the council, not the rain”.
Met andere woorden: Ga er gerust even voor zitten om dit indrukwekkende album te ondergaan.