Gallus is de volgende indiepunkband, al 5 jaar lokaal actief in de groezelige kelders van Glascow. Het vijftal is nu met een debuutalbum in de hand ready om breder bekend te worden. Ze presenteerde zich al op meerdere showcase festivals en daar was te ontdekken wat hun missie is: een extreem energieke show de zaal inslingeren.
En zo klinkt ook dit album: Rauw, soms chaotische maar met ruim voldoende dynamiek om er tegelijk vrolijk van te worden. De teksten zijn verre van vrolijk, met alle sociale en persoonlijke problems die o zo actueel zijn. Pas aan eind van het album word wat gas teruggenomen met een paar akoestisch akkoorden, die snel overgaan in een adrenaline boost.
Weet zeker dat tijdens een concert de 2de gitarist ook af en toe met z’n saxofoon variatie in het groepsgeluid teweeg bracht en precies dat fijne detail hoor ik hier niet meer terug. Verder geen klachten hoor.

Bij het opstellen van de Album ranking 2022 blijkt dit een van de vergeten parels van 2022 te zijn.

Gently Tender: nieuwe bandnaam, maar eigenlijk vervolg op ‘Palma Violets’ en ‘The Big Moon’. Spil is Sam Fryer, die samen met Celia, Will, Peter & Adam een zeer sfeervol Debuutalbum maakte met Folkpop songs waar hoorbaar veel arbeid in zit. Teksten gaan naar eigen zeggen over Angsten en Chaos, Universele gedachten dus. Met opname sessies voor en na de lockdowns in Virginia (VS) en Rockfield (Wales), waren er mogelijkheden om koperblazers en gospelzangers uit te nodigen. En vooral als die voluit gaan gebeurt er veel fraais.

Goed voorbeeld is “Love All The Population” waar de diepe stem van Sam en de hoge vocals van Celia samensmelten op een bed van donkere bas & drums met melancholische gitaren en verbindende synths. Om er één song uit te belichten is eigenlijk niet eerlijk tegenover die andere tracks, want dit is een harmonieus albums, overladen met goede songs, zonder buitenbeetjes, dat bovengemiddeld fijn te beluisteren is.
Met andere woorden: Luistertip voor de kille wintermaanden. .

Consert niet gezien; uitverkocht. De CD dus maar:
Flowers and Football Tops: Komt wat langzaam opgang maar dan is na 2 minuten ook wel duidelijk wat voor album dit is. Onvervalste pop, zoals ze dat alleen op dat eiland voor de europeese kust kunnen maken.
Geraldine: Krachtige paradeplaat van GlasVegas. De songstructuur is wat afwijkend omdat er geen refrein inzit. dat wordt vervangen door een geweldig gitaarrif.
It's My Own Cheating Heart: Loopt naadloos over vanuit de vorige song en moet het hebben van de ontploffende gitaarmuur.
Lonesome Swan: Het volgende hoogtepunt. De stuwende gitaar is meteen raak.
Go Square Go: Punksong ala the Clash. Aardig, maar iets te eenvoudig.
Polmont on My Mind: Bestaat uit galmende gitaren, en zang. Het refrein is een trillende gitaar die we kennen van de SimpleMinds en Editors. Heerlijk.
Daddy's Gone: De aanklacht van de te makkelijk scheidende huwelijken, waarbij het kind vergeten wordt. Het sentiment druipt ervanaf, maar wordt gelukkig opgevangen door een relativerende gitaar vol overwinningsdrang.
Stabbed: Een klasiek sample met een praatstem. niet mijn favoriet.
S.A.D. Light: De statige drumslagen zijn de basis voor deze winter blues. Lijkt een voorproefje van het begin December te verwachten kerstalbum (A Snowflake Fell).
Ice Cream Van: is geen echte song, het is meer een te lange laatste toon van het vorige nummer. Dat maakt het wel een te kort album. Maar met zoveel hoogtepunten dat dit album bij mij met stip op plaats 2 voor 2008 staat.
Glasvegas moet het vooral hebben van de stuwende gitaarifs en de melancholische melodie. Een bijna vernieuwend geluid, gebaseerd op 'n soort jaren-50 rockabilly meets newwave. Het duidelijk schotse accent en de vrouwelijke drummer zorgen voor een eigen geluid. Zij staat achter haar drumstel en mept als en bouwvakker.

Geweldig om te horen hoe het trio Bas Drum Piano, naar hartenlust experimenteert en zoekt naar nieuwe invalshoeken om de beperkingen van het trio-schap de baas te worden.
Bij de eerste beluistering is het direct duidelijk. Nieuw hoogtepunt is Transient State. Instrumentbeheersing en sfeerwisselingen komen samen in een dynamisch geheel, waar ik heel graag naar luister.
En A Hundred Moons: Het betrekkelijk eenvoudig klinkende thema wordt in zoveel variaties en tempi herhaald dat het een soort van trans wordt. Waarom track 7 & 11 niet aan elkaar gesmeed zijn kan ik niet bevroeden. Zo te horen enige smet, die ik in mn playlist al heb opgelost. Zeer geslaagd album.

Geweldig avontuurlijk Album. Dit is mijn playlist van HumanZ die uitstekend werkt:
Saturnz Barz (Popcaan)
Andromeda (D.R.A.M)
We Got the Power (Jehnny Beth)
Hallelujah Money (Benjamin Clementine)
Let Me Out (Mavis Staples)
Busted and Blue
Ticker Tape (Carly Simon)
She's My Collar (Kali Uchis)
Strobelite (Peven Everett)
Charger (Grace Jones)

Heerlijk om weer te constateren dat GorillaZ onder aanvoering van Damon & Jamie niet is een specifiek hokje te proppen zijn. The Now Now gaat duidelijk de muzikale dialoog aan met HumanZ. Een groter verschil kan bijna niet; evenwichtige luistersongs tegen gierende synths met schreeuwende gastzangers. Wij mogen vrolijk kiezen wat beter bij het moment van de dag past.

Ik ben in ieder geval al zeer gecharmeerd van Fire Flies & Souk Eye. Met een veelvoud aan subtiele melodieën en ritmes. Weer aangetoond: een eerste oppervlakkige luisterbeurt opent niet direct de aanwezige parel-tracks. Waardering gaat nog stijgen, let maar op.