Na een reeks prikkelende singels is er de debuut-EP van dit sextet of beter benoemd groepje ongeregeld uit Brighton. Zag ze spelen op Left ofthe Dial in Rotterdam en was toen al onder de indruk van de feestelijk eigenwijze sound. Combi van ongeveer alles tussen rock ska Jazz blues punk & soul.
Deze grimmige kakofonie maakt toch een samenwerkende indruk en daardoor een herkenbaar unieke sound door het prominent aanwezige koper. Met de verhalende teksten afgewisseld met koortjes kan je het ook ArtRock noemen.

'I Love You, Baby' heeft het allemaal, en schiet van links naar rechts en van boven naar beneden met alle vormen van zang die er maar mogelijk zijn, spetterende Altsax/trompet en rockende gitaren.
Het staccato-ritme in 'Hole In the Ground' is dan weer pure jazz, maar de zang en het drumwerk hebben jaren 80 sfeer. 'St. Paul Of The Tarantulas’ kan zo op de soundtrack van Peaky Blinders.
Met andere woorden: Opus Kink is de meest verrassende EP van 2022; kunstzinnig en zeer geschikt om nog een keer op te zetten want 100% zeker dat er telkens weer een nieuw detail opduikt

Lang uitgekeken naar dit solo-album, want ben uitzonderlijk groot fan van the Maccabees en binnen die groep van de zang van Orlando. Vergeet die achtergrond maar onmiddellijk. Nergens een verwijzing naar het roemrijke verleden. ‘’A Quickening’’ heeft als leidraad het ouderschap van een mid 30-er. Een bespiegeling van een vader die de ontdekkingen van zn kind betrekt op zijn eigen leven. Een muzikale wedergeboorte dus.

De ‘’versnelling’’ in de album title heeft niets met de muziek van doen, maar alles met een innerlijke ontwikkeling. Opbouw van het album is in drieluiken. Eerst de 3 singels, dan 3 geluidscollages, waarin rustgevende zang rond piano, percussie en blaasiinstrumenten gedijt , daarna 3 SingerSongs met meer bass en dissonante trommels, maar ook met wonderschoon koper. Alles delicaat, zelfverzekerd, breekbaar persoonlijk, harmonieus en tegendraads tegelijk.
Aan sterren waardering ben ik nog nu niet toe, daarvoor zijn veel meer luisterbeurten nodig.
Wat al wel vaststaat: Dit is meest artistieke album, wat ik dit jaar beluisterde.

Het 3de album van voormalig leadzanger van The Maccabees is geen Solo project meer, want de songs zijn geschreven door 5 bandleden. Beste voorbeelden zijn de album toppers: Wake Up & Tomorrow die overduidelijk het resultaat zijn van een songwriters samenwerking, die inspirerend aanvullend is.
Zeer vergelijkbaar met de creatieve werkwijze van de Maccabees.
De song die er extra uitspringt is ‘Dig’ met de aanvullende vocals van Rhian Teasdale, want zij is
natuurlijk ook de frontvrouw van Wet Leg.

Omdat het vorige solo-album van Orlando tegenviel had ik eigenlijk weinig voorpret en ben dus
nu zeer verheugd met deze onverwachte schoonheid. LOJA is voor mij het langverwachte vervolg
op Marks to Prove It .

Het is een geweldig album geworden. En anders dan dat k m had voorgesteld. Had meer uptempo verwacht in lijn van TrueLove. Alleen Foreign Love voldoet aan die verwachting. Er is echter gekozen voor ingehouden, of beter gezegd onderhuids. Niet de makkelijke weg maar Inovatieve blieps, puls en beats, zoals Walk On & Ships Are Coming In. En natuurlijk is dat veel interessanter.
Ben zeer gecharmeerd van deze organische electro. Dat lijkt een stroming op zich, want ken eigenlijk meerdere nieuwe namen die de synth als basis hebben, maar via een goede zanger en echte gitaren het gevoel terugbrengen in een gernre dat op sterven na dood leek. Niets is minder waar, als er een duidelijke visie is. En dit familie gerelateerde duo (ze zijn neef van elkaar) Weten heel goed wat ze willen, met maatschappelijke teksten, terwijl ze zeggen a-politiek te zijn, wordt de overheid & de digitale maatschapij kritisch bezongen. Zeer geschikt voor de repeat knop.

Overpass in indie-rock band(je) van Birmingham, al 5 jaar bezig maar hebben het stempel [onbekend] zeker buiten hun hometown. Ze tourde als support mee met de bands The Snuts, The Clause & Lottery Winners. en de link is wel duidelijk; ook idem bubbling unders. En toch is in vergelijk met die bands overpass degene die ik het minst skip momenten geef. Beste luistermomenten zijn in de auto waar je onbekommerd kan meezingen met de koortjes of refreinen.
‘Like No Other’, heeft een aantrekkelijke wisselwerking tussen de zang van Max en het gitaarwerk van Elliot
Maar ze zijn het best op dreef met 'Dependent' het bewijs dat ze sinds hun eerste singels met deze 2de EP gegroeid zijn in songwriting en dus wel zouden kunnen doorstomen naar een grotere status. En het begin is er als ze dit jaar staan op Haldern Pop Festival.