5 jeugdvrienden dromen samen van een eigen band. Eerst heel do-it-yourself instrumenten leren spelen en eigen songs proberen te schrijven aan de hand van gezamenlijke inspiratie bronnen. Dan de zoektocht naar een bandnaam die gevonden word bij een b-kantje van een PinkFloyd song. Ontelbare Britse bandjes proberen precies hetzelfde en komen niet veel verder dan de plaatselijke Pub. Maar de Junodreamers zijn echte volhouders. Want na 2 geslaagde ep’s is er een uniek album met zelf benoemde space-rock. Waarmee de behoefte om labels te plakken subtiel belachelijk gemaakt word.
De sleutel in de zoektocht naar een eigen geluid was Radiohead’s In Rainbows. Daarna de wens om niet als een eerbetoon aan de inspiratiebronnen te klinken. En dat is volmondig gelukt met 10 songs waar de toewijding om fantastische muziek te maken van af druipt.

Fever Dream zet de toon met fluisterende zang op stuwende shoegaze gitaren. Daarna volgen filosofische levensvragen van buitenaardse Aliens met afwisselt dromerige en grunzige gitaarmelodieën, maar ook tijdig een pakkend refrein. De album opbouw is doordacht met 3 krachtige tracks aan begin en eind en doortussen relatieve rust. Er is duidelijk veel tijd geïnvesteerd in het creëren van zo veel mogelijk luisterplezier, hoorbaar in de verzorgde productie met sfeerverhogende achtergrond noise of stemmen.

Pools of Color is een duistere plaat, waar de paranoia voelbaar is die voortkomt uit benauwende droomgedachten, passend bij de niet te ontkomen sombere nieuwsberichten van deze tijd, vermoedelijk de aanleiding van de angstdromen. Maar wel heel behendig geschreven door zanger Ed Vyvyan die met compacte zinnen veel sfeer weet te maken. Bijkomend voordeel dat ze daardoor ook nog fijn zingbaar zijn. En de andere positieve kant is dat er veel ruimte overblijft om drie gitaren te laten meanderen of juist duelleren. Een van de vele plus punten van junodream.

The Oranges is de gedroomde albumafsluiter. “independent of time and space” zingt Ed, terwijl een engel ‘’Breathe, breathe” influisterd en de futuristische gitaarslides je om de oren heen suizen.
Wat me ook nog opviel: De zwarte hoes en beloofde kleurexplosies zijn in tegenspraak, maar zitten er in als binnenhoes, vinyplaat en als 3de laag de muziek zelf. Pools of Colour is een zelfverzekerd artistiek statement en dwingt daarmee opnieuw luisteren af.

Lekker tegen de stroom in van de postpunk mix met Free Jazz en ProgRock. Wat is er mis met klassieke Britpop. helemaal nix. Zeker niet met zo veel perfect uitgevoerde muzikaliteit.
Deze EP is verzameling van 3 recente singels aangevuld met 'n fijne instrumental 'n soundscape-je en een afsluitende crooner.
De kern zijn de onweerstaanbare singels, om je vingers bij af te likken, met 3 zeer goed gekeurde low-budget vids, die alle creativiteit puur ondersteunen.