Nieuwe naam Baby Strange zette de toon met singel Midnight. Postpunk dance feestje in 3 minuten.
Gemaakt in lockdown tijden, vanuit Edinburgh. En nu is er in recordtijd een heel album, terwijl meeste andere beginnende band eerst een EP uitbrengen om te peilen waar ze staan. En de kernvraag is dan:
terecht debuut Album, of was wachten op meer tijd achteraf het devies?
Dus dan beginnen we bij track#1 ‘World below’ strak begin met zwaar aangezette synth die niet zouden misstaan in de koude oorlog sfeer van de 80ties en zoek de verschillen met het nu.
De broers Aiden & Connare McCann (bas & drums) maken een nerveus samenspel met de gitaren van Johnny Madden, & Ryan Maddens. Onvoorspelbaar en dreigend zoals the Cure in z’n zwarte periode, maar wel altijd met verstopte positieve ondertoon.

track #4 Only Feel It When I’m with You met gastbijdrage van een zangeres, brengt direct afwisseling. Maar dan verhult niet dat Baby Strange (nog) geen herkenbaar eigen geluid heeft, maar ze ontstijgt tegelijk direct alle middelmatigheid. Conclusie: Fijn debuut.
EP of LP? Elke goedgekeurde song die je de wereld wilt insturen is welkom !

Het viermansschap Balancing Act komen oorspronkelijk uit Manchester maar heeft nu London als de thuisbasis. Er zijn 2 EP’s en een paar losse tracks, die alleen in compacte kring zijn opgevallen, omdat hun indierock veel te subtiel is om grote groepen in beweging te krijgen. Ongeschikt voor vluchtige beluistering, want alleen na meerdere keren gaan de 3-minuten miniaturen leven. Een soort ingetogen genialiteit, want die compacte songs zitten barstens vol fraaie details.

Zoals 'Laylow' die ingetogen akoestisch start om te versnellen met een melododische bas, de temperament volle zang maakt de zong helemaal af.
'Under The Table' toont aan dat ze songwritering in de vingers hebben en dat Alex Turner hun leermeester is. Sensueel gezongen en met een vette bas als basis. Omdat elke 15 seconden andere instrumentatie gebruikt is, is het een luisterrijk avontuur. ‘AWOL’ is naast een meesterlijk song, slowburning en een productietechnisch hoogstandje, waarin elk instrument hoorbaar blijft, een hoofdrol behoud en samen is alles in evenwicht.

Ben zeer onder de indruk van deze ontdekking, en het moet raar lopen als er in de toekomst niet nog grotere dingen gaan gebeuren rond deze balanceer act. Die bandnaam is dus minder vreemd gekozen als het lijkt.

Kwam de gasten van Balancing Act uit Manchester & London tegen met de voorjaars editie van London Calling in Paradiso. Daar werd een energieke goedgekeurde set gespeeld met de songs van 2 EP’s. Nu wordt met nog een EP de helft van hun eerste album gedropt als (Part 1). En wat opvalt dat alle bravoure vanaf het podium, in de studio een ander geluid oplevert. Het is dus een band met meerdere gezichten. Wellicht is dat de achtergrond van de album titel ‘Who’ve You Come As? Dit is een verzameling luisterliedjes met een filmische inslag, vertellende teksten die veelal dromerig worden gezongen, en slechts gedoseerd uitgebouwd worden naar meer dynamische energie. Dan klinken de dansbare baspartijen die herkenbaar zijn van het podium.

Een goed voorbeeld is 'Had Another Mare' waar de ambitie hoorbaar is om veel meer te zijn dan de volgende feestband, want dan word wel duidelijk dat Arctic Monkeys een inspiratiebron is. Op andere momenten word nog verder weg gestapt van een rockband en presenteren ze een theatraal Musical achtig geluid (Bonneville.) tot en met zwierige strijkers aan toe (The Breaks). Met andere woorden: Een opvallend (half) album met gedurfde sound, afwisselende songs die muzikale grenzen durven te zoeken en dat nieuwsgierig maakt naar dat andere 2de deel.

Oktober 2017 zag ik met hoeveel plezier Jinte op het podium stond als J.Bernardt. Vroeg hem Na het concert brutaal of het succes van de soloprojecten niet het einde van Balthazar in luide. Vol verbazing kreeg ik als antwoord dat ze die week met zn alle in de studio de eerste opnamen hadden gehad voor een nieuw album. Toen nog voor ‘volgend jaar’. En nu ligt Fever er. Het bewijs dat soloprojecten het groepsproces juist kunnen versterken. Want Balthazar is volwassen geworden, en presenteert vol zelfvertrouwen een doortimmerd en evenwichtig album.
Noemen van Fav. tracks, naast de al bekende singles, is ondoenlijk, want er zit geen zwakkere noot tussen.
En ergens kies ik dan toch voor de rust punten Phone Number & Youre So Real. Omdat daar zoveel vernuft en meeste experiment inzit.

Door de soloalbums hoor je duidelijker dan ooit wie welke invloed op het groepsgeluid heeft, en vervolgens is het een echte Balthazar. Duidelijk herkenbaar, dansbaar, maar ook vetter. Ready voor een groter publiek, maar met behoud van eigen waarde en avontuur (Jazz invloeden). Voor het concert in die blokkendoos bij de Arena zijn al meer dan 5000 kaarten weg; Missie super geslaagd dus. Tijdens de soloconcerten (ook van WarHaus) hoorde ik dat menigeen Balthazar niet eens kende, dat is dus de nieuwe aanwas.
En laat het voorjaar nu maar komen, want dit is alles behalve een winter album.

Bandit: Niet te googelen foute bandnaam en foute kapsels op de groepsfoto’s,
maar dat geldt niet voor de catchy rock songs die al vooruit gestuurd zijn vanuit Liverpool.
Dit is 1ste EP en In vergelijk met de singeldrops vanaf 2019 zijn de recente songs het niveau van Pub-rock al ontgroeid. Typisch Brits klinkende gitaren met vette riffs, goedgekeurde zang en lekker meezingbare refreins.
Het [Volgen] meer dan waardig

In ierland regent het meer dan hier en zeker als het gaat om opwindende gitaarbands. Mijn laatste ontdekking is een vijftal uit Dublin en ze noemen zich Basht. (met moeilijkdoenerij punt). Vervormde gitaren, beukende drums, een grommende baslijn en anthemische zang.
Vond op Youtube een integraal concert waar ook de songs van deze 2de EP al live te horen waren. En dan valt op dat de studio vertaling extreem goed geslaagd is. Iets dat niet elke beginnende band voor elkaar krijgt. Nee, de opnames zijn zelfs beter dan de podium versies, door een voortreffelijke productie, helder en rauw tegelijk. Als support deelde ze al podia met Wunderhorse, DEADLETTER & bdrmm, maar heb de indruk dat ze live nog wat extra vlieguren nodig hebben. M’n gevoel zegt dat ook dat goed gaat komen.
Heb ze hier in iedergeval al op de radar staan.

Beige Banquet is 'n 5-mans band formatie met de underground van London als thuisbasis en dan hoeft het genre bijna niet meer benoemd te worden. Hun eigen etiket = Dark Punk. Mijn benoeming ligt meer bij PsychoRock met gaspedaal volledig ingedrukt, waarbij de repetitieve gitaren een superieure Percussie onderbouwing krijgen. Drummer Blake is overduidelijk het meest prominente bandlid, terwijl oorspronkelijk Gitarist Tom in z’n eentje is begonnen. Deze perfecte samenwerking levert een door gloeiend hete kolen aangedreven trein op. Voortdenderend en Hectisch op drift.

Mogelijk referentie kader is het al even dynamische The Cool Greenhouse.
Hun zanger heet ook Tom en zij hebben ook Repeterende riffs die hypnothiserend werken.
Voor wie van opwindende ritmes houdt maar niet zo van staccato praatzang, is het
instrumentale ‘Condition Report’ de perfecte kennismaking.

ps. De 1ste week van april wordt Brussel, Antwerpen, Groningen en Utrecht onveilig gemaakt.

Hebben Black Country New Road, Squid & black midi contact met elkaar gehad wanneer en in welke volgorde de albums uitgebracht zouden worden? Ja natuurlijk ! De opbouwende krachten van de 3 vergelijkbare albums zijn nu in volle omvang duidelijk. En dit was het perfecte release 3-luik.
Zonder ook maar iets af te doen aan BCNR en Squid heeft b.m. de meest intensieve en creatieve sound gecreerd, met alle muzikale details die ze verbinden. maar Cavalcade doet er een schepje bovenop door nog meer flarden van andere stijlen toe te voegen. Dit kunstzinnige album-album is het ultieme voorbeeld dat de hokjesgeest van MusicMeter (Muziekstijl 'Rock')' failliet is, en nodig herziend dient te worden.
Van de ProgRock namen die al genoemd zijn ken ik Genesis 1.0 (Peter Gabriel en Steve Hackett) het best en het is geweldig te horen hoe b.m. volledig antieke 70-ties muzak anno 2021 weer tot leven kan wekken.

Kwam Blue Slate tegen op Left ofthe Dial Festival in Rotterdam, daar opende ze de set van 40 minuten met ‘This’ ook de eerste track op hun 1ste EP. En was binnen enkele minuten volledig overtuigd. De ongeveer Vuurspuwende gitaren, gebracht met de jeugdige gretigheid van begin twintigers was overduidelijk. De mix van Grunge met melodische Shoegaze moest uit de boxen knallen. En dan is nauwkeurig spelen ook volledig ondergeschikt aan speelplezier, heerlijk eerlijk dus. Dat wat andere bands alleen in hun finale nummer doen, perst Blue Slate er al uit in het begin van de set en die houding bleef tot het eind toe zichtbaar en hoorbaar.
De songs waren toen volledig nieuw, maar tegelijk intens invoelbaar en zo zijn ze ook te beleven op deze debuut-EP. Knappe prestatie om de gig-power overtuigend te vertalen naar de studio en de songs ook nog te laten ademen door er tijdig rust en ruimte in toe te laten. Bijvoorbeeld in de fijne overgang van track 3 naar 4. De EP is een aanvulling op hun podiumprestatie terwijl vergelijkbare nieuwe bands vaak niet zo ver komen.
Heb zo maar het idee dat Blue Slate de meeste indruk als debuut band dit jaar gaat maken, maar uit dit stukkie blijkt al dit ik niet meer heel objectief ben.

De 2023 tour betekend ook een herwaardering voor dit BLUR album.
voor elke setlist word ruim geshopt bij M.L.I.R.. Deze songs zijn gespeeld.
For Tomorrow
Advert
Sunday Sunday
Chemical World
Colin Zeal
Intermisson
Villa Rosie
Popscene (!)

Advert is voor velen dé onbekende verrassing.
Meestal gespeeld vlak voor Song2 om te bevestigen waar die song in het blur-euvre thuis hoort. geniaal.

Releasedag Tijdstip 0:01 : De 1ste tonen van 'The Ballad' klinken. over 36 min heb ik een echte eerste indruk. 0:40 : De noisy slottonen van The Heights hebben geklonken.
Ook de mannen van Blur worden ouder met leeftijden tussen 54 en 59 en dan is met reflectie terugkijken geen onlogische gedachte. Hoor teksten als "I met you at a early show" en “We are running out of time” .
En op 1ste gehoor is ‘barbaric’ het beste voorbeeld van de actuele blur. 30 jaar geleden hadden ze er een mee-zing-kraker van gemaakt. Anno 2023 word dat veel subtieler uitgewerkt. En dus ook interessanter om te her-luisteren.

Dit album word geloof ik gepresenteerd als Comeback, maar dat is natuurlijk onzin, eigenlijk is het: een nieuw millennium dus tijd voor een nieuwe blur. Na 2003 en 2015 als vorige release jaren. In de tussentijd zit niemand stil met allerhande solo projecten van Graham & Damon en ook drummer Dave Rowntree had begin dit jaar een heel aardig solo album. Voldoende bewijs dat juist “The Balled” een groepsalbum is, waar individuele ideeën het eindresultaat bepaald hebben. Damon heeft weliswaar de basis geschreven, maar muzikaal aangevuld door alle 4. Dat schrijfproces van Damon was tijdens wat verloren uren van de laatste Gorillaz tour. Tijd nuttig besteed ! Of anders gezegd: grappig dat juist een rondreizend tour-circus zo inspirerend kan zijn.

Ik juich het bijzonder toe dat een band zich niet blijft herhalen met songs die vergelijkbaar zijn met hun eerste successen, ondanks dat er altijd fans zijn die dat het liefst horen.
Naast de 2 singels bestaat dit album uit een staalkaart van melancholieke songs, die door Graham meesterlijk worden voorzien van een contrast door er een vuil klinkende gitaar tegenover te zetten. Andere creatieve invallen zijn hoorbaar op 'Avalon' met Motown achtig koper. Maar de pulserende synth-bas in 'Goodbye Albert' is denk ik nog het beste bewijs dat blur nog lang niet met pensioen mag.
Ik zeg: 10 out of 10, maar dan wel voor de echte liefhebber.