2 jaar geleden druppelde vanuit Groningen 1voor1 opvallend goedgekeurde nummers binnen. Dit naar aanleiding van een kort optreden op een kleinschalig showcase festival. Die eerste keer vond ik de muziek lekker ondefinieerbaar; voorliefde voor oude Wave, of noem het Shoegaze, PostRock, maar ook met DreamPop elementen. Al die losse nummers werden uiteindelijk een heel album. En losse drops om elke song de kans te geven om in releaseradars te komen.
Die strategie is blijkbaar bevallen want album #2 heeft voor de releasedate ook al 6 singels gegeven. Stuk voor stuk weer songs die mn fanschap bevestigen, maar geeft de samenkomst op het album een meerwaarde. Dat bleek pas nadat de CD per post binnenkwam. (de resterende tracks gaan nog 1voor1 gestreamd worden) .

Op de hoes een Frans landhuis waar de songs geschreven zijn en dat geloof ik symbool staat voor samen thuis komen en vriendschap. 1ste track is de titelsong, die de (kleine) sound-verandering verklapt: Meer DreamPop. Nadeel van de vooruit gestuurde bits&peaces dat er weinig verrassingen over zijn.
Dan maar het totaalplaatje: Afwisselend album met uitsluitend topsongs die ook nog eens als een eenheid aanvoelen. Niets te zeuren? Tuurlijk wel: de meerderheid is dromerige pop en ik had gehoopt op meer rock invloeden. Maar dat wordt ruimschoots gecompenceerd door de gestegen kwaliteit in songmateriaal, de verzorgde productie en de duidelijk hoorbare individuele bijdrages. De atonale drums, nadrukkelijk stuwende bas (Loveless), uitwaaiende Synths. Samenzang van Jarno en Gerlinde.
De gitaarsolo’s van Erik maken dan de meeste indruk. Langzaam aanzwellend (SayMyName) of als leidmotief van de song (IWontLetYouDown). Hoogtepunt is de overstemde uitbarsting in DirtyHabit.
Met andere woorden: missie #2 is zeer geslaagd.

Alweer nieuw Pop/Rock band(je) uit london, Hoeveel starten daar per week wel niet? Toch even proberen.
1ste track begint energiek. STrakke gitaarrifs en prima zang. maar binnen 1 minuut is het al foute boel. refrein is niet meer dan ""YeaYeaYeaYea"". 2de song houdt langer stand maar eindingd met veel ""WohooooWohoooo"", Goedmaker: drums gitaren en zang zijn lekker vet. voordeel van de twijfel. Dan volgen 2 eenvoudige popsongs die gelukkig niet om zeep worden geholpen door "LaLaLaLaLaLaLALA"

Track 5 t/m 8 maken duidelijk dat er wel behoefte is aan verdieping. Dit 4-tal is echt super goedgekeurde Britse Pop. Verrassende wendingen, koortjes, ritmes dynamiek. alles is er. en maakt dat ik die matige start bijna vergeten ben.

Jammer nu weer dat ik bij track.9 daar weer pijnlijk aan wordt herinnerd. Jauw ja , dit was een eerste beluistering, geen idee wat dat aan sterren waard is. die komen nog. Voor nu wel degenlijk de repeatknop om uit te zoeken hoe het echt zit..