Ik vindt het heel grappig, die matig gekozen bandnaam, lijkt op andere bestaande groepen, en als zoekterm op de digitale snelweg volledig stuurloos. Maar gelukkig gaat het om de muziek. Na 2 verrassend leuke EP's en een status als opkomend Brits talent, is er nu een heel album.

Waarom vindt ik dit zo overweldigend goed? Het zal wel de combi zijn van de juiste pijlen die allemaal doel raken. De kern is de zangstem, vol passie en emotie, rauw en zacht tegelijk. Rollo zingt met z'n doorleefdheid en gemak; je vraagt je af hoe oud is die gast. En dan komen dit soort teksten voorbij:
Cynische cryptische teksten, maar de fanatieke zang zuigt je door elke song heen.
Het is een fragmentarische sound, waar alles los van elkaar gespeeld lijkt te worden; bijna minimalistisch. Weglaten van overbodige noten lijkt wel een doel opzicht. Halverwege een song geheel stil vallen, of rockend uithalen, alles is mogelijk.
De songs klinken bedriegend eenvoudig, relaxt ritmisch met een melancholische ondertoon, maar nooit sentimenteel. De gitaarsolo's van Jack zijn helder, open en puntig. bluesy, rockend of tokkelend. De vaak hoge gitaartonen zijn een strak tegenwicht voor Rolo's rauwe, diepe stem. Ze versterken mekaar.
Geloof dat ik zo wel veel woorden nodig heb voor de Waarom-vraag. Een review per track:

Eerst de 3 singles samen gegroepeerd aan begin van het album. De albumtracks komen later wel.
Something Perfect, Moth & God Forgive:
De eenvoud van een goede gitaarsound en een doordringende zanger: Lekker!
Interlude:
Nix geen intermezzo. gewoon een rustpunt gebaseerd op die ongewoon goed klinkende gitaar van Jack. Instrumentaal? Verrassing.
Horizon:
Al bekend als openingssong tijdens concerten, met meer nadruk op een drumloop en even minder gitaar.
We Can Go Anywhere:
De hele song staat in het teken van de titel. Waar willen we naar toe vraagt elk instrument zich minuten lang af. Laat ik het maar zeggen: naar een zorgvuldig opgebouwde ontlading. Smashing brilliant, zeggen ze dan in de UK.
Feels Like Air:
Zeer terecht ook de albumtitle. Maakt direct indruk met het bluesy instrumentale slot, waar gitaren en bas volledig los kunnen gaan.
Lilyflower: Een lullaby tot slot.

Nieuwe bands worden altijd direct vergeleken met andere acts. En ik zou het niet weten waar ISLAND op lijkt. Dat eigen geluid verklaard wellicht waarom ik ben ingepakt. Of is het die verrassend frisse sound en strakke composities. Songs hebben ook consequent een fatsoenlijk uitgewerkt begin EN slot; weer pluspunten.

Mijn eerste kennismaking met ISLAND was bij een concert waar ze gewoon voorprogramma waren, waar bij de hoofdact beetje flets afstak. Op dus op naar volgende life confrontatie met het nieuwe werk, want op het podium klinkt ISLAND met meer power, die in de studio niet altijd mogelijk blijkt. En dan heb ik gelukkig toch nog een kritiekpunt te pakken, die niets af doet aan dit super fijne debutalbum.

Ik mag deze geldingsdrang graag zien. Vorig jaar het debuutalbum en 9 maanden later doorpakken met een nieuwe single. Deze EP bevat geen restmateriaal, maar nieuwe songs. En in de tussentijd bijna permanent op tour. De inspiratie van vreemde steden wordt dan ook on the road verwerkt in nieuwe songs.
Toby vertelde dat She als werktitel "San Diego" had, de stad waar ze geschreven is.
Om zoveel mogelijk airplay te behalen wordt elke track eerst als single uitgebracht en geef ze eens ongelijk. Want het is nu al 3x raak: Bull, Bull, Bull.

Just That Time of the Night heeft de lekkerste variant op de herkenbare ISLAND gitaarsound van jack. En wie het nummer life gehoord heeft weet dat het slot een stuk rockender bedoeld is dan in de studio hoorbaar.

All-in My Head : De inventief gezongen coupletten, de ritme wissel, de inzet van de bas, de break.
Overal sparkelende gitaren en die drums. Die roffels op de enige plek waar ze moeten zitten.

She is z’n schoolvoorbeeld hoe je van een in wezen simpel muziekidee, een kei van een songs maakt, gewoon door met volle overgave te zingen. En dat heerlijke bas outro, als extra toefje.

Iemand nog benieuwd naar mijn score over 2 weken, als ook nr.4 te beluisteren is? Tuurlijk niet.

De historie: 3 superieure EP’s, een fijn debuutalbum en 1 hitsingel die ondertussen 10 miljoen spotify streams heeft. Laatst vroeg iemand waarom ik eigenlijk fan van eerste uur ben en had eigenlijk geen vlot antwoord. Dus hier is een poging gecombineerd met een kritische blik op Y.P.
Second album, moeilijk? natuurlijk niet als je creativiteit en scheppingsdracht voorop zet.
‘Feels like Air’ had een overkoepelend thema, duidelijk gemaakt in de openingszin: “We Ride this heartless road” en titels als Horizon en We Can Go Anywhere. Blik vooruit dus.
‘Yesterday Park’ is nog overduidelijker een album met een thema maar dan gericht op een nostalgische terugblik. Voor eind twintigers een niet erg voor de hand liggend thema. ISLAND zwemt lekker tegen de stroom in en die tegenstrijdigheden is waarschijnlijk wat me zo aanspreekt in hun muziek.

Vanuit FrenchKiss Records gepresenteerd als indie gitaarband, maar rock uithalen zijn spaarzaam. Voer voor critici die de sound veel te Poppy vinden. En wat is dan het wederwoord vanuit de band op album #2: ambient blues, emotioneel geladen ballades en 1 glamrock parodie. Maar vooral sfeervolle muziek waar met veel toewijding, opvallende songwriting en een unieke vriendschap muzikaal samenkomen. Ik hoor aan alles dat dit een groepsgeluid is, waar elke individueel idee is uitgewerkt tot de herkenbare ISLAND Sound. Bijvoorbeeld ‘Remember The Times’ waar een groove van drums subliem match met ritmische gitaren. Belangrijk pluspunt blijft de expressieve zang van Rollo, die ik omschrijf als raw & soft tegelijk.

Ander contrast is het opnameproces. Voorheen ‘Do-It-Yourself’ met als doel het geluid uit de studio op het podium te kunnen overtreffen. Dus puur gitaren, bas, drum, zang, minimale dub, klaar. Nu is Mikko Gordon bewust ingehuurd die eerder Arcade Fire en Thom Yorke productioneel hielp. En dat pakt in bijna alle songs zeer geslaagd uit. Alleen in t middendeel van ‘We Used to Talk’ wordt heel onhandig aan knopjes gedraaid en eindigt met een lelijke fade die onmogelijk door de band bedacht is. Meest geslaagde toevoeging van buiten af is in 'This Part of Town' waar de country-achtige steelgitaar niet bespeeld wordt door Jack of Rollo maar door Henri Vaxby die gecombineerd met stuwende drums de sfeer oplift.
Zo wie zo extra aandacht voor Toby die nog gevarieerder en ritmischer drumt en zo elk nummer z’n eigen klankkleur geeft. Beukend, roffelend, tikkend, tegendraads of alleen dienend en ik hoor overal kleine accenten vooral luisterend met koptelefoon, Een luisterfeest in combi met opvallende diversiteit in de manier van gitaar spelen waarmee couplet en refrein van klank wisselen. Die aandacht voor details is ook hoorbaar in de teksten, die altijd een verhaal vertellen. Waar die voorheen vooral onbegrijpelijk cryptisch leken, zijn ze nu opvallend helder en soms met een maatschappelijke boodschap. Actuele roze diversiteit in ‘Everyone’s the Same’ en zorg om het milieu in ‘Young Days’.
Beiden songs zijn voorzien van een passende Vid waar Rollo zelf het concept bedacht, de regie deed en de editing. De artistieke samenkomst van muziek, tekst en beeld was geen toeval.
Heb ik een favo song? Overduidelijk niet. Ook de vooruitgeschoven titels beluister ik al niet meer als singel, maar onlosmakelijk deel van een bijzonder geslaagd album. Album #2 beter dan #1? Zeker! Intens geschreven songs, met een bijzonder positieve vibe, dat konden we wel even gebruiken.