Talk Show is de ongeëvenaarde meest dansbare Electro PostPunk die ik ken.
Stampende drums, stuwende bassen en funky vuige gitaren.
Na een reeks bijzonder lekkere singels is hier een kort maar krachtig debuut Album dat aanvoelt als een voortdenderende trein. die op dinsdag 26 maart Bitterzoet aandoet als opstapstation.
Onnodig te melden dat ik op het perron zal zijn, want wie aanwezig was in de bovenzaal van Paradiso
weet wat er komen gaat. Talk Show op - London Calling Festival 2021

Dit nieuwe 4-tal heeft met The 113 weer eens gekozen voor een on-google-bare bandnaam. Maar zo heel nieuw zijn ze ook niet want op spotify blijken ze vanaf 2021 met tussenposes van een half jaar telkens weer een singel te droppen. De laatste 4 zijn nu verzameld op een EP. En eigenlijk had singel ‘Inside’ er ook nog bij gemogen.
Het zijn alle kneiterharde rauwe punkrock songs maar wel met funky gitaren die geïnspireerd lijken uit de late 80-ties, maar dan geaccelereerd naar nu. Heel fijn dus.
Het Rotown concert heb ik helaas gemist maar zag ze ook staan op de line-up van
Sniester in het Haagse Paard.

En nu is er album #2, met na 3 fijne singels nog 7 pareltjes. Afwisselend gitaargeluid, tokkelend of gierend, met spaarzame ondersteunende synths en vooral bergen achtergrondkoortjes en samenzang. Het is het totaalpakket wat het zo fijn beluisterbaar maakt.

ElisaBeth schrijft van die verraderlijke rammelpop songs, altijd met een aantrekkelijke twist of break die je niet bij eerste beluistering hoort. Bijvoorbeeld ‘Out of Sight’ : begint breekbaar en na een paar minuten klinken toch weer raw vibrerende gitaren.

Speelplezier gecombineert met strak gecomponeerde songs met kop en staart. En dat de verrassing ten opzichte van het eerste abum vanzelfsprekend nu iets minder is maakt voor luisterplezier niet uit. Verrukkelijk cadeau uit Nieuw Zeeland.

De singels van het 4de album van Elizabeth & Co ontvingen links en rechts wat zuinige reacties, maar met de komst van het hele album verbleekt die kritiek als mist voor de zon. Want schrijftalent van perfecte popsongs verdampt niet zo snel. Dit is hun meest samenhangende album van de reeks, waarbij de singels de albumtracks subtiel aanvullen. Sleutel is het breedst mogelijke spectrum aan stijlen waar gebruik van gemaakt word om elke songs vol dynamiek te stoppen en tot een bijzonder fijne luisterervaring te maken. Dat vraagt wel geconcentreerd muziek tot je nemen om de verfijnde arrangementen en creatieve akkoordenstructuren te herkennen. De gitaren van Jonathan en Eliza tokkelen. klinken gruizig of rammelend en soms meerdere keren binnen een song. De koortjes zijn vrolijk of dromerig en de productie zit vol aanvullende fluiten of violen.
De songs klinken in de basis vrolijk, maar zitten vol emotie en ironische lyrics, zonder ook maar een moment in platgetreden clichés te vervallen. De ritmesectie klinkt op z’n best in ‘Take’ waar Tristan strak de hand heeft aangevuld met de energieke baslijnen van Benjamin. Als je een hoogtepunt kan aanwijzen is dat zo wie zo Take waar alle elementen van theBeths ingenieus samenkomen, Juist na de 2 geschakelde emo-songs (tracks 5 & 6). Met andere woorden: Onverwacht opvallend blij met dit album.

2 jaar geleden was ik zwaar onder de indruk van hun 2de album dat bij elke luisterbeurt verder groeide tot max 5 sterren. Volgende maand komt dan het 3de album waarvan met 2 EP’s, al 8 songs zijn vrijgegeven. En de alsmaar stijgende waardering herhaald zich wederom. Tel daarbij mijn groeiende verbazing dat The Blinders onder de MuMe-Radar blijven hangen. Rede genoeg voor uitgebreid stukkie.

Algemene feel bij Electric Kool Aid Part 2, is grimmiger en gevarieerder dan Part 1.
Best hoorbaar in ‘’Ritual Of The Crocodile Men’’. In de basis indierock met voortgestuwd gitaarwerk van Eoghan en spanning opbouwende zang van Thomas Haywood, maar exploderend in gestuctureerde chaos en met uiteindelijk een relativerend piano outro.

“Images” start met beukende drums van Thomas Castrey en bouwd vanuit Charlie’s baslijn naar een opvallend harmonische song met pakkende lyrics. fight for it....
De veelzijdigheid van The Blinders zit in “Acid Bath”, dat aanvoelt als een warme deken met psychedelische violen en actuele spoken word.

Het ook als singel uitgebrachte “Fight For It” bevat weer Fuzzy gitaren en wervelende synths en toont aan dat de individuele talenten, samen de groep maakt.
Ik ben geheel overtuigd, en hoop dat het volle Album nog een paar topsongs toevoegt.

Het vooroordeel van de 2de plaat kan ook geheel tegengesproken worden. .
Nr.2 van The Blinders is ten opzichte van het debuut een gigantische stap voorwaards. De basis zijn nog steeds vertrouwde gitaarrifs, maar nu met Dwingende songs en avontuurlijke details zodat het bijzonder wordt.
Hoor verwijzingen naar hippierock & psychedelica, Jazzy shoegaze maar ook Folk. Dat zijn wat mij betreft verrassende twists die je van een rockband uit Manchester niet direct verwacht.
Op [Fantasieën van een opgesloten Psychopaat] heeft Thomas Haywood ontdekt dat het afwisselen van zangstijlen de sleutel is, waarmee meer melodie gemaakt kan worden.

Album heeft een vinyl doel, met een duidelijke A- en B-kant, gescheiden met een Interlude, die nu eens een keer echt functioneel is. Deel 2 is subtiel experimenteler, met meer dynamiek in de songs, maar zonder Deel 1 in de schaduw te zetten. Het album beluisterd als een eenheid.

Wat een drama weer dat het nog niet life gepresenteerd kan worden want daar smeekt FoaSAHP om.
Het is te hopen dat dit vanaf oktober in te halen is en het trio kan zegevieren.

Het getuigd van lef om een geheel accoustisch getint album te presenteren, als radikaal antwoord op Ocean by Ocean van 2 jaar geleden. Geen Synths meer maar oor strelende String arrangementen, trompet en tokkelende gitaren geven de songs de gewenste verdieping. Nathan zingt veel in falset, en dat gaat hem heel goed af.

Er is maar 1 nummer met zwaarder aangezette drums: Don't Look Back. Meest opvallend zijn echter de bijzonder fraaie cello, viool en koper melodieën die the Boxer Rebellion een nieuw geluid geven, waarin de zang prachtig kan gedijen. Meest geslaagd daarin is Don't Ever Stop. Maar door mijn favoriet nu al te noemen doe ik de rest eigenlijk onrecht aan. Alles is even raak, met alleen zeer geslaagde tracks.

Wat een schitterend Album is het geworden, waarbij de 4 vooruitgestuurde songs alleen maar opwarmers blijken te zijn: Rain & Fear, Don’t Look Back & Don’t Ever Stop gaan daar ruim over heen.

4 jaar geleden waren The Buttertones uit L.A. voor mij de ontdekking van het jaar. Op hun Jazzhound album hoorde ik een wonderlijk smeltkroes van ontelbare genres waaronder Surfrock, Croonerzang, Garage, Jazz Wave, Avantcarde ….. Maar vlak na de release van JazzHound ging het faliekant mis, omdat de bassist uit de band moest door een #MeTo-tje en ook de sound bepalende Saxofonist vertrok.

Het heeft de overgebleven Richard en Cobi enkele jaren gekost om een nieuwe band te smeden met andere mensen op bass en drums. Nieuw is ook de toevoeging van een zangeres en een keyboard. Dat heeft op dit eerste album met de nieuwe bezetting best wat veranderingen in sound tot gevolg. Zowel zangeres Mimi en het keyboard maken het groepsgeluid wat vriendelijker en daardoor iets minder eigen omdat de karakterestieke surfsound verleden tijd is.
Maar wat gebleven is zijn de inventieve composities en meltingpot aan stylen. Vooral als het tempo omhoog gaat word moeiteloos het nivo van het vorige album gehaald met als hoogtepunt Chaos Reigns.
Welkom terug Buttertones en kom vooral eens naar Europa te beginnen op bijvoorbeeld London Calling.

The ButterTones, 5-piece gitaarband uit Los Angeles. Verbazingwekkende mix van ontelbaar aantal genres en stijlen uit dito periodes. Van de gitaarbeat uit eind jaren 60, via Britse indie begin 80-ties tot beetje Postpunk & Jazz. Referenties die in me opkomen zijn Orange Juice & The Cure, maar de surfgitaar maakt het toch een Amerikaanse sound. Door de crooner achtige manier van zingen en de toegevoegde Saxofoon ontstaat een eigen geluid. Het is wel duidelijk: ik ben positief enthousiast, want dwars door de diversiteit is het toch n eenheid en vooral een feestelijke luisterervaring.

Op de tien nummers krijgen we melodieuze crooner-nummers, rauwe surfgitaren en gepassioneerde Ska.
Ik zie nu dat dit album nr. 5 is en een vluchtige beluistering maakt duidelijk dat dit album ver uitsteekt boven de eerdere drops. Alle verschillende elementen zijn al hoorbaar op de eerdere albums maar worden nu met zoveel creativiteit & finesses samengevoegd dat er iets bijzonders ontstaan is.
Een favo track aanwijzen is totaal ondoenlijk, Nu lijkt t telkens het nummer te zijn dat opstaat.
In paar dagen 1/2 * er bij. Eindbod?

De quote “We are beginning at the end, with the first single Westway” is natuurlijk een promotionele verdraaiing, want de kapstok van dit album zijn de beste 5 singels die ze de afgelopen jaren al gedropt hebben. Dat lijkt een zwaktebod maar bij beluistering van het hele album valt alles op zijn plaats. Tussen de regels lees je er ook twijfels van de band in terug: is er na de doorbraak van Fontaines DC & The Murder Capital nog een plek voor andere Ierse rockbands met ambitie.
Het plan om geheel voorbereid het avontuur aan te gaan is gelukt: Verhuizing naar London, Samenwerking met een andere producer (oud Suede-gitarist Bernard Butler), Nieuwe studioopname van de bekende songs. Podium-meters maken. De trein staat op de rails. Op die trein een intens spelende Gitarist, gepassioneerde zanger en een strakke ritmesesie. Bij naam: Seán, James, Damian & Tom.

In de 13 wagons, even zoveel magistraal goede songs, waar singels en albumtrack elkaar alleen maar versterken. Enkele muzikale highlights:
De jankende gitaar in Lost In the Moment, De stemwisselingen in Danny’s Work, de swingende drums en bas in Enough is Enough. Allemaal aanwezig op een album.
Op de jaarlijst 2023 is Grian Chatten en Gigi’s Recovery niet meer te kloppen, dacht ik, maar The Clockworks zijn de onverwachte concurrentie.

De singels die niet op debuut EP The Clockworks staan:

ENOUGH IS NEVER ENOUGH
Can I Speak to a Manager?
The Future Is Not What It Was

.... maar er wel bijhoren voor het voorlopige totaalplaatje: Rockband naar mijn hart.
Opvallend weetje: Het zijn Ieren uit Galway (aan de westkust met uitzicht op de Oceaan)
Inmiddels verhuist naar London.

Brutalism is het eerste solo album van Jonny Pierce, nadat maatje Jacob 2 jaar geleden the Drums achter zich liet. Als dat maar goed gaat nu er echt een ander geluid is, maar wel onder dezelfde bandnaam, die dus geen band meer is, maar een artistnaam is geworden.
Geen spoor meer van de surf invloeden, meer electric Drum&Bass met spaarzame breakbeats. Wat gelukkig wel is gebleven is de melancholische ondertoon, die maakt dat de eerste indruk super positief is.

Beste voorbeelden zijn Pretty Cloud en de titletrack: Brutalism.
Tracks die ik onmiddellijk weer wil horen, en dat gevoel was 2 albums lang erg ver weg. Dus respect voor Jonny die in zn eentje met hernieuwde energie het dode spoor van theDrums op de laatste albums verlaat en een persoonlijk getint album maakt, met weer aantrekkelijke frisse songs; minder luisterpop en meer dans.

( Dankjewel: E-Clect-Eddy voor de link hint)

indiepop is er in veel varianten en meestal slechts een beperkte tijd houdbaar, omdat na een paar keer beluisteren het wel genoeg is. De grote uitzondering uit New York zijn The Drums. ‘Jonny’ is het 3de top-album onder die bandnaam, het debuut uit 2010 en Portamento uit 2011. 3 andere albums hebben die ranking niet gehaald en vergeten we nu even.
Wie zijn The drums eigenlijk. In de studio en op het podium totaal verschillend en ook nog in wisselende samenstellingen. De enige constante is Jonathan Pierce, dat is de Jonny van dit album, zodat wel duidelijk is dat dit eigenlijk een solo project is onder een bestaande bandnaam.
Met een zeer introspectieve inhoud, vol met kindertrauma's en innerlijke zoektochten. Zware kost dus, met als tegenwicht wel verrassende muzikale ideeen. Dacht eerst dat 50 minuten te lang zij zijn, maar dat blijkt nergens. 'Better' is perfect voorbeeld, met een terugkeer naar de surfsound van het titelloze debuut. De sprankelende gitaren en electro drums vormen de achtergrond van R&B songs, soms met een house-sound, of een duet-ballad met zichzelf. Wat ik fijn vind is dat het altijd ergens schuurt, samen met de naakte kwetsbaarheid in tekst een huiskamer snapshots. Fijne worp dus.

The Guest List uit Manchester is het volgende voorbeeld van de terugkeer van pure Britpop.
Het Engelse muzieklandschap veranderd gestadig omdat steeds meer bands sie zo ver mogelijk wegblijven van de postpunk. Daar voor in de plaats: Melodische songwriting, Super catchy gitaar gestuurde songs, Smooth sound, meeslepende perfecte zang. Voor mijn oren onweersteenbaar.
Extra aandacht omdat dit 5-tal in mei naar London Calling Festival komt. Daarna In november een grote UK tour. Dus het wachten op hun debut album is begonnen.

2de EP van't 5-mans-schap The Guest List uit Manchester, 100% Brits met dynamisch songwritersschap als de basis. Gitaar gestuurde songs , met kop en staart waar elke seconde in een song telt.
Betrokken Lyrics die de grote onderwerpen aandurven: klimaat ontkenning (Weatherman) en suicide (When The lights go out). Zanger Cai heeft een onderkoelde manier van zingen, die tegelijk alle vormen van emoties voelbaar maken. De referentie naam die in me opkomt is Alex Tuner van Arctic Monkeys en dat Cai identieke looks heeft zal wel puur toeval zijn ….

Van de 5 tracks een fav aanwijzen gaat never niet lukken, want elke song is gelijkwaardige goed, met sprankelende details: goed getimede wendingen - vertragend of juist versnellend, duelerende gitaren, een strak rif, koortjes, of een fraai outro.
In mei stonden ze al in de bovenzaal van Paradiso en deze maand gaat een UK tour van 14 gigs van start, die al bijna geheel op [Sold Out) staat. In vergelijk met de 1ste EP is pure progressie hoorbaar en als ze dit kunnen gaan voortzetten dan gaan er nog grote dingen gebeuren met The Guest List.

Al 35 jaar muziek maken weerhoudt Guy er niet van om een zeer geinspireerd album te maken. Een fraaie verzameling popsongs met opvallend rockende gitaren, maar tevens met toegevoegde blues of country in de vorm van viool, steel-pedal en harmonica of backing vocals. Las ergens dat het een bewuste keuze was om met andere muzikanten te werken, die extra energie konden toevoegen, maar wel nog met Keith Osborne als 2de producer.
Recording proces: Guy speelt eerst alle gitaren in, waarna met gastbijdrages overal muzikale details worden ingevuld. Resultaat een powervolle krachtige sound, direct herkenbaar HouseOfLove en tegelijk overtuigend fris is. Ook fijn: ruim gevuld comeback album dat 47 minuten lang als een trein beluisterd en geen dipje te bekennen.

“WE are basically a rockband” riep zanger Sam Griffiths in Bitterzoet begin van het jaar. Daar is in de studio weinig van terug te horen. Daar zijn drums en gitaren deels vervangen door synths, die op het podium slechts sporadisch worden gebruikt. Mijn inschatting is dat het een keuze is gebaseerd op opnamebudget en minder vanuit muzikale intensies. Want Life is Jack een prima drummer.
Mij maakt het eigenlijk niks uit. Sam is begenadigd liedjes schrijver en Goed songmateriaal kan je ook opnemen met beperkte studio faciliteiten.

Omdat de helft van het album al bekend was van singels of via Youtube registraties, zijn er niet zwaar opvallende nieuwe songs te horen, en weer maakt mij het helemaal niets uit. De basis is en blijft Sam’s fijne zang, gevarieerde songs die super prettig te beluisteren zijn.

Las alweer enkele namen ter vergelijking, die ik stukvoorstuk nergens terug hoor en zelfs een belediging vindt voor het grote talent van Sam. Hij is Hum & Howl, de drie andere bandleden zijn z'n begeleidingsband. En die hebben een heerlijk album afgeleverd, in een tijd dat ik van andere acts alleen maar unplugged Isolation Locked-Inn geneuzel hoor maken. Daar ben ik wel klaar mee.

Howl en Hum zijn eigenlijk een persoon : Sam Griffiths , die samen met zn band het 2de album heeft afgeleverd dat nu al een stuk beter bevalt dan ‘Human Contact’. Dat album was veel te electronisch voor de folk-pop songs . Nu horen we een rauw akoestisch geluid dat aansluit bij de eerlijke persoonlijke teksten.
Veel sombere gedachtes, over allerlij onzekerheden maar wel met relativerende humor.

De afwisseling van plukkende gitaren, piano akkoorden, licht swingende ritmes en tijdig een uitbarsting, maken dat het album de volle lengte heerlijk weg luistert. Met bovendien viool, sax en trompet als toef.

Het eerste album van Amber is zorgvuldig opgebouwd rond de uitzonderlijk goede singels. Was paar maanden geleden nog super benieuwd of de vertaling van zeer genietbare EP’s naar een heel album zou slagen en de JH ingrediënten langer zouden stand houden. Die vraag is na eerste beluistering onmiddellijk beantwoord: Probleemloos!. De variatie wordt bewaard door maar liefst 5 rustige tracks. Met somethingfartoogood en Marika sleeping als meest geslaagd. Die ingetogen sfeer wordt nog eens versterkt door de verrassende versie van de oudere single Saw You In A Dream, die op het album in een akoestische versie staat als I saw you in a dream.

Las ergens dat de productie een samenwerking is van Amber Bain en George Daniel; drummer bij de The 1975. En dat is dan wel even schrikken want van die band weet me ik weinig positiefs te herinneren. Maar Good at Falling beluisterend hoor je gelukkig direct het grote verschil tussen 1975 & tJH: Het vakwerk van songwriting! De een blijft hangen in goedbedoeld matigheid de ander tovert de een na andere briljante song tevoorschijn, die ik met liefde weer laat ronddraaien. Heel blij met dit geweldig album.

tLS laat zich op hun debuut album niet snel in een hokje duwen. Primair gitaarband, maar al in openingssong wordt duidelijk gemaakt dat er meer is dan de traditionele formule van couplet, refrein. Een funcky gitaarrif wordt afgewisseld met ongecontroleerde gitaarrock en eindigt in een beschouwend slotakkoord. En dat in ruim 3 minuten. Dat rusteloze is ook terug te horen in Beneath The Screen met verstopte Britse Soul invloeden, dat naadloos overgaat in de volgende track, die weer als verrassing een vrouwelijke 2de stem heeft.

Debuutsingle Generation Game is weliswaar twee jaar oud en stond om nu duidelijk rede niet op de EP, want hun epos hoort op het debuutalbum. Met teksten als ‘stay young and watch our futures growing old’ word aangetoond dat ze naar goede Britse traditie ook wat te zeggen hebben over klimaat, disciminatie, kapitalisme en dat leeftijd niet telt en dat spreekt mij dan weer aan.

Als ik door blijf schrijven kan ik met gemak over elke song iets lyrisch zeggen, want het hele album zit boordevol stijl-ideeën zowel in zang, muziek en tekst. Binnen een song maar ook juist tussen de tracks, wat maakt dat het een opwindend afwisselend totaalalbum is geworden.
Alle bandleden vieren hun jaardag vanaf 2000, dus alles, alles wijst op een zeer positieve toekomst voor
The Lounge Society. Aan die nog twijfelen het advies om er nog een draaibeurten aan te wagen.

2 jaar geleden was ik met ‘n klap, in één luisterbeurt fan van TNL. Sleep Well Beast bevatte precies de juiste uitdagende details die voor mijn oren geschikt waren. Maar toen kwamen er 3 singles van I Am Easy to Find waar ik geen klick mee kreeg en voor mijn gevoel ook niet krijg, Vannacht dus met enige scepsus aan het album begonnen. Lange zit hoor en of ik veel met het album als totaal krijg moet nog maar blijken, maar hoor zeker een paar juwelen en bijna aan het eind staan dan toch echt de songs die mijn kijk op het album kan draaien: So Far So Fast & Rylan zijn schitterend.

Extreme keuze om veel zang over te laten aan zangeressen of koren. Is er één track waar Matt solo zingt? Geloof het niet. Ik tel maar liefst 7 tracks waar de leadzang door een Gast wordt gedaan (4x Zangeres, 3x KinderKoor). Hadden we laatst ook niet een album waarop de gastzangeressen meer storend dan n welkome aanvulling waren? In die valkuil is TNL niet gestapt, hier is het juist wel de gewenste verdieping.

Wat me bij eerste beluistering nog meer opviel:
> Light Years is a-typische single, maar blijkt gewoon een goede albumtrack
> Het Koorwerk heeft nauwelijks interactie met de er om heen gedrapeerde muziek, het blijven losse tracks, terwijl Je zou hopen dat ze elkaar versterken of aanvullen.
> De Duo samenzang is juist wel volledig geïntegreerd.
> Op basis van de Albumcover verwacht je een conseptalbum. maar dat is het niet. veel meer een verzameling losse songs.
> Album lijkt wat aan de lange kant. Iets korter was wellicht krachtiger geweest.
Hé, hadden we dat bij een ander recent album ook al?

Mijn ultieme favo’s van IAETF:
11. So Far So Fast
14. Rylan
03. Roman Holiday
04. Oblivions
07. I am Easy to Find

Een indruk per song, opgeschreven tijdens eerste beluistering:
Nobody Else Will Be There:
Al bekend van de live registratie. maar de studio versie is veel indrukwekkender. Een krachtige start van het album met een ingetogen song.
Day I Die:
Duidelijk contrast met de opening. Gewoon een rocksong.
Walk It Back:
Voor mij het hoogtepunt van het album. Zo klinkt mijn Ntl. Maar hier hoor ik liever de live uitvoering, met minder electronica.
The System Only Dreams in Total Darkness:
Een geniale song, waar alles inzit wat Ntl goed maakt.

Born to Beg:
start van deel 2. Geweldige opbouw van spanning die niet tot een ontlading komt. Bedoeld als opmaak naar het meest ruige nummer van Ntl.
Turtleneck:
Prima rocksong. maar niet mijn favoriet, ondanks dat de gitaar lekker vuil dendert.
Empire Line:
Heel herkenbare structuur. Opbouw met een ingenieus drumritme, maar nu wel met een gitaar ontlading nieuwe stijl. en wat zit er weer een fraai uitgewerkt slot aan, Een song met kop body staart; schitterend.
I'll Still Destroy You:
Op eerste gehoor. moeilijkst te doorgronden song. Altijd goed teken.

Guilty Party:
Begin van deel 3; de finale. Wat opvalt is hoe geniaal drums, piano, koper en gitaar samenvloeien om samen een uniek geluid te creëren door eigenlijk volledig apart te handelen. Zo klinkt moderne Jazz.
Carin at the Liquor Store:
Duidelijke zaak. Een nieuwe klassieker. Voor m'n gevoel duurt dit nummer 2 minuten te kort. dit had nog wel even door gezet kunnen worden.
Dark Side of the Gym:
De ingehouden spanning komt hier tot een nieuw hoogtepunt in wierde vioolflarden. Mijn 2de favo van het album.
Sleep Well Beast:
Of het beest hier lekker mee slaapt valt te betwijfelen. Ook hier kies ik voor de live uitvoering tov. de studio.

Mijn 1ste indruk was: Dit gaat bijzonder worden.
2de indruk blijft: Dit is het Ntl-album wat mij het best ligt. 10 songs zijn buiten gewoon perfect. Ik denk dat de ingehouden spanning over het hele album een nieuw hoogtepunt heeft bereikt.
Laat ik starten met 4*, zodat er nog stijg opties zijn. Zal wel snel gaan.....

Toch grappig om je eerste album ‘’Kinds’’ te noemen. The Ninth Wave uit Glasgow zit er niet mee, temeer omdat binnen enkele minuten de etherische begintonen al geëvalueerd zijn tot een duister landschap.. Dit Schotse geesteskind is eerder een ontdekkingstocht naar volwassenheid. Ben al een tijdje onder de indruk van de uitgebrachte singles, maar nu deze in de juiste volgorde staan vullen ze mekaar strak aan. Het is een frisse mix van synth-gedreven NewWave, PostPunk met GothicPop.

Deze EP is kant 1 van het album dat later dit jaar komt. Nieuw ideetje om zo veel mogelijk airplay te creëren.

Grootste troef is de samenzang van Haydn en Millie, die alle registers opentrekken, van desolaat naar dromerig, van mechanisch tot harmonisch. Of noem het hartstochtelijke yin-yang, het matcht lekker met de doordringende synthesizers en gierende gitaarriffs.

The Pale White. Trio uit Newcastle met ongecompliceerde rock. Eigenlijk 2 broers: Adam op Gitaar en Leadzang, Jack achter de Drums en schoolvriend Tom op bas. Met dank aan stadsgenoot Sam Fender die ze als support presenteerde op tour. En dat was meer dan een introductie, want als act rtvarrde ik ze gelijkwaardig.
Bijna alle geslaagde singels staan ook op hun buutalbum. Dus voor de verrassing van het totaal helpt het als die nog onbekend zijn. Maar Glue, That Dress, en vooral Medicine blijven ook binnen een album bijzonder genietbaar. Opvallenste nieuwe songs zijn titeltrack en Confession Box, een episch slot van een lekker album. Goed gekeurd vrienden.

The Royston Club zijn een 4-mans band uit Wales met hun 2de album. Vorige worp bevatte aardige britpop songs die net niet boven het maaiveld uitkwamen. Deze 2de-straalt vanaf de openingstrack veel meer ambitie uit. De songwriters hebben er hoorbaar werk van gemaakt om het dit jaar veel interessanter te maken, door meer dynamiek in de songs te stoppen. en de gitaarakkoorden feller aan te zetten. Opvallend voorbeeld is ‘Cariad’ met een akoestisch intro passend bij een verloren liefde en veel emotie in de lyrics, om uiteindelijk uitbundig de gitaren te laten grommen.
Eigenlijk in elke song laat zanger Tom Faithful horen hoe behendig zijn zang is gegroeid, waarbij stemmingswisselingen versterkt worden door afwisselend laag en hoog te zingen. Om nog meer klankkleur te geven zingt ook gitarist Ben Matthias in een aantal refreinen mee. Of ze wisselen de zang af, zoals in album openener Shivers. Uit zijn gitaar komen tevens bijzonder geslaagde riffs, die de gewenste hoeveelheid energie toevoegen. Met andere woorden:
Een verrassend geslaagd album dat bij herbeluistering op zeker nog gaat groeien.

Missie geslaagd. Ruim een jaar na het 1ste album, nr.2 met een gelaagd eigen groeps sound, zonder te nadrukkelijke verwijzingen naar muzieke voorbeelden.
Het bestaande consept is nog beter uitgewerkt: een bijzondere stem, Piano gedreven songs, met blazers, koor en een jazzy gitaar. Experimenten zijn nog lang niet nodig.

1. Strangers now
Een opera in 5 minuten. De combi Piano, blazers, vrouwenkoor en de bariton van Rob in alle mogelijke fasetten bijeen. Het gedragen piano outro maakt de song rond. zeer geslaagd.

2. Hurts
“It hurts like hell.” In duet gezongen met de veroorzaakster van het leed. En een verstopt hoogtepunt in de zeer fraaie gitaar accoorden, die meer accenten zijn dan melodie.

3. Ordinary lives
Een catchy koper geluid, bijna swingend. En Rob die zingt in plaats van de bekende spreekzang.

4. Lullaby
Vroeg gas terug. met een duidelijke hoofdrol voor Joels gitaarkunsten.

5. Dry my bones
Zeer geslaagde opbouw naar een fraai gitaarrif en ingehouden bombast. Weer een hoogtepunt.

6. This time
2de uptempo song, met de bekende details die weer perfect bij elkaar gebracht zijn en wat klinkt het koper & de bas hier lekker. Productioneel is nr2 een enorme vooruitgang.

7. Brawling tonight
De spaarzame Jazz achtige gitaar combineert fraai tegen de tweezang met Kesha Ellis, die geeft net de extra push. Haar ongepolijsde stem is een eigen ontdekking uit Manchester en past wonderschoon bij Rob's stem..

8. Last man standing
Het beginkoor klinkt veelbelovend. En zet subtiel de hele song door zonder een moment storend te worden. heel sterk.

9. Breaks today
Ondanks dat dit natuurlijk al bekend is, maakt het in het totaal van het album nog steeds indruk, simpelweg omdat het een van de beste SlowShow songs is.

10. Brick
Filmisch Instrumentaal slot akkoord, met viool & koor natuurlijk, om het album af te sluiten hoe het begon. Inspiratie ligt nu naar mijn gevoel dicht bij de klassieke muziek.

10 uit 10. Enige kritiekpunt dat ik kan bedenken: t'is te snel afgelopen. Direct op repeat.

Met Album 3 zijn alle bits & pieces van het Slow Show universum nog inventiever samengebracht. Met ruim voldoende vernieuwende details die het volle album spannend houden en vooral tot een avontuurlijke luistertrip maken. Dat Rob blijft vertellen over zn verloren liefdes en ontsnappen aan de verdoomde stad wordt verzacht door Frederick’s veel te mooi gearrangeerde atmosferische melodieën. Het maandenlang knutselen in de studio kan natuurlijk ook geforceerd uitpakken, Geen spoor daarvan, het zijn juist de experimenten zonder concessie, die maken dat ik blijf doorluisteren bij dit groeialbum.

Het koorwerk is niet meer slechts sfeer makend op de achtergrond maar nu zelfs als apart instrument, dat leidend de melodie maakt. De koren zijn heel divers op veler manier gebruikt. Puur klassiek maar ook met synths vervormt of in een loop als vervreemdend bijgeluid, zoals ook Villagers deed op [Pretending to Swim]. Het lijkt zelfs alsof Joel minder hoorbaar is en de gitaar soms vervangen is door koorwerk, maar dat wordt dan weer tegengesproken door de prominente solo in EyeToEye.

Het subtiel meezingen van Kesha Ellis is een gouden match en met 4 stracks prominenter dan ooit (HardToHide St.Louis TheFall ExitWounds). En elke keer effe anders, In volle samenzang, als 2de stem of dan start Kesha en valt Rob in, of doet zij alleen een outro.

Een echt Vinyl album met kant 1 & 2, waar alle tracks in uitsluitend de enige juiste volgorde staan; songs reageren op elkaar, of lopen mooi in elkaar over. Dan wordt het al snel moeilijk een favoriet te kiezen. Toch is Loser’s Game mijn song, Sensitief, dynamisch, fraaie tempowisselingen, viool en blazers.

1 kritiekpunt: de eindfade van St.Louis, Mag niet, zeker niet na de fraaie tekstregel “Everytime you break my heart, i Smile”. Neemt ook niet weg dat er maar een waardering mogelijk is. Die lyric benadrukt tevens aardig mijn gevoel over dit Lust & Learn.

Prachtig album, folksongs ingekleurd met klassieke muziek, met een grote variëteit aan brass instrumenten. Ik hoor naast trompet en Flugelhoorn, ook een bass clarinet en vermoedelijk zelfs een bassoon. Daarnaast zijn er vioolsolo’s, strijkers en gitaar met 12 snaren. Dat staat dan een behoorlijk eind af van het rock geluid zoals ze z’n 8 jaar her begonnen.
Goed moment om het ontstaansverhaal te vertellen. Thuisbasis Manchester heeft een rijke geschiedenis aan luidruchtige rockbands die als hoogste doel hebben om zo veel mogelijk sfeer te maken, zodat je in de Pub lekker bier kan drinken of er mee kan gooien. Als tegen reactie ontstond ‘’the Slow Show”.
Daar is Subtle Love dan het meest uitgesproken resultaat van. Het lijkt er op dat ze 3 albums lang de uiteindelijke stap niet durfde te zetten en altijd rock elementen bleven gebruiken.
Het pop-gehalte is nog hoorbaar in de gemiddelde songlengte van ruim 3 minuten. Bij meerdere songs hoop je op meer tijd, zodat een compositorische wending mogelijk is. Maar er zijn andere keuzes gemaakt, die ook tot ideale schoonheid leiden, met ‘Lament’ als hoogtepunt. Het ontbreken van een duet is nog z’n goed uitpakkende keuze, daarvoor in de plaats horen we meerdere malen een 2de stem in het refrein.
Subtiele liefde is DE perfecte titel van dit Album.

Update: als ik text van paar weken her herlees, is er wel wat gebeurd met the Snuts. (z'n bandnaam werkt ook nie mee). Toen hoorde ik terughoudendheid, beperkingen enzo. Inmiddels ouder en wijzer:
Zanger Jack Cochrane is de ontdekking van 2021. alles valt op zn plek.
Eerst wat een rommeltje met singersong versus rock/pop
Daarna: wat een geweldige zangstem.
Vervolgens : luister nauw eens naar die power in alle tracks. een groot luister feest.

Always en Glasgow zijn al ontdekt. voorspelling: dat is pas het begin

Eerste draai. Effe op gevoel:
1. Dwingende monotome beats.
2. Schotse trots met blinkende piano.
3, Vroeg rustpunt. Maar herken de fraaie song direct van concert.
4, Single #3
5. Twinkelend 2de rustpunt.
6. Single #1. Beste TS song yet?
7. Zware synth basis. Dit is echt doorpakken.
8. Zwierend Galmend. stevig. heerlijk
9. Gitaren zetten de toon. bevalt super goed.
10. Dit lijkt minst krachtige song van album. op eerste gehoor hé
11. Single #2 Heerlijk eindsalvo.

Het is een fantastisch album geworden. Toegankelijk, heel indie, heel eigen. Best geslaagde roep ik al vast. Push op de repeatknop nu.

The Wytches uit Brighton zijn rockers die geen enkele poging doen modern of Brits te klinken.
Veel meer klassieke songwritering uit VS is de inspiratie bron, lijkt het.

Geheel onder de radar, waren er al 2 eerdere albums. Dit is een creatief en afwisselend album met een helder geluid dwars door de donkere riffs, explosieve noise en psychedelische garage.
Maar samen met akoestische folk (Midnight Ride) en melodieuze shoegaze (White Cliffs) is het album precies perfect in balans. Three Mile Ditch is rauw en boeiend, en verdient meer aandacht.
Prijsschieter is de titelsong.