Alle voortekens waren al goed. inclusief hoes, met schilderij van Leo's broer. De organische Palace-sound fraai verbeeld. Schrijf dit tijdens eerste beluistering. altijd spannend. dus daar gaan we. Album #2 van een band die me zeer dierbaar is. En openingstrio is al direct veel energieker dan verwacht op basis van de rustige singels. En Younger wordt life een klasieker, dat hoor je direct. Dan komen de vooruitgeschoven songs voorbij en wat opvalt dat het feitelijk albumstracks zijn, die ondanks de bekendheid direct in dienst staan van het totaal. Las ergens dat het ontwerp loutering is, na lifestrubels. Dat zal allemaal wel, mij gaat het om de muzikale impact.
All in My Stride werd al gespeeld tijdens de teasertour in november en is van een ongenadige schoonheid. en maakt ook goed duidelijk dat album 2 geen consolidatie maar juist voortuitgang en vooral verdieping is.
No Other valt binnen het album ook direct al zo veel betere dan als individuele spotify-entry. Album #1 was een verzameling goede songs. Nr.2 is een artistiek geheel.
Als Bones dan ook nog ook nog wordt opgewaardeerd met een vioolsolo (wow; de juiste snaar), moet
Heaven Up There nog beginnen. Ga nu al erg hopen dat Life_After komende tour integraal gespeeld gaat worden, want het is een meesterproef.

Ook de derde Albumhoes van Palace is geschilderd door de broer van zanger Leo, als extra sfeer maker bij de melancholisch emo-sound van de Londonse gitaarband. Vorige keer stonden we nog in een verwaaide kruidentuin, Nu is er een duik in de oceaan, waar vissen in scholen zwemmen in de hoop te ontsnappen aan hun vijanden. Dat gedrag schijnt voort te komen uit een aangeboren onderbewustzijn. En heb begrepen dat het een onderliggende thema is, met de spiegelende gedachte dat een zinvol leven voorkomt uit individuele verantwoordelijk. Heavy Lyrics dus.
En dan de hamvraag: leveren die filosofieën ook nog mooie muziek op. Wat mij betreft volmondig JA.
Er wordt heel subtiel geëxperimenteerd met piano, synths en electronische noise. Direct goed hoorbaar in 1ste track met een soulvolle ondertoon. Op andere songs is juist meer blues te horen of gewoon indie-folk.

Shoals is geen album om te pleasen, of te misbruiken als achtergrondmuzak, want de echte luisteraar wordt overal geprikkeld. De wil om buiten de paden te kleuren is het duidelijkst in tweeluik Salt-Shoals, deze onverwachte collage van gelaagde vocale harmonieën is alleen bestemd voor oren die er meerdere keren naar willen luisteren. Sky Becomes Sea besluit deze spirituele reis toch nog hoopvol af, maar Leo blijft oprecht onzeker: “Shelter with me, but my heart is afraid”.

Inmiddels is So Long Forever ruim een half jaar oud en ik blijf hem met groot plezier draaien.
Waarbij inmiddels alle songs me even lief zijn. Voorheen had ik nog individuele favorieten, maar dat is nu geheel vervaagd.
Ook weer een concert verder, waaruit bleek dat zij ook live weer gegroeid zijn en nog strakker en subtieler spelen. Zelfs de stem van Leo is beter. Tijd voor de laatste ster verhoging dus.

quote bij de album presentatie:

Het 4de album van Palace heeft een sombere hoesfoto als zwaar contrast met de kleurrijke schilderijen op de eerdere albums. Die sfeer word het hele album volgehouden en daar is een rouwproces van frontman en componist Leo de oorsprong van. Dit album is de artistieke vertaling van een miskraam en de gezamenlijke acceptatie die daar op volgde.
De songs die al eerder waren vrijgegeven als EP of singel komen dan ook in een ander licht te staan. Ultrasound is daarmee kwetsbaar en vol persoonlijke emotie. En voelt in elke noot en woord aan als een gepassioneerd portret waarmee moeilijke gevoelens vertaald zijn in ontroerende klanken.
Bewondering dat een artiest bereid is deze emoties te delen.

De tracks die met naam benoemd mogen worden zijn :
‘Son’: oprecht mooi van ontroering, Met de zachte ondertonen van de cello tot en met de vibrerende snaren aan het eind.
‘All We’ve Ever Wanted’: met een beklemmende electronische bassound waarmee zijn hoge zang fraai het contrast zoekt.
‘Love Is A Precious Thing’: sfeervolle synthdrums met een gelaagde tekst.
Die persoonlijke lyrics zijn opvallend universeel gehouden, waarmee het zeker wel een muzikale reis is voor de luisteraar die dit bijzondere album durft te ondergaan.

Paul Jacobs is drummer van de PostPunkers Pottery, die vorig jaar onuitwisbare indruk maakte met hun debuutalbum. Toen had ik al de indruk dat Paul het creatieve brein in de groep is. En dit solo album is het bewijs. Zit er waarschijnlijk niet ver naast dat dit project als basis en berg DIY-demo’s heeft die matig bruikbaar bleken binnen Pottery. Vervolgens ging de wereldtour door dat stomme virus niet door en is die tijd gebruikt om de ideeën, toch uit te werken. Het resultaat is percussiegedreven psychedelische rock, die zijn creativiteit en multi-instrumentalistische talent showen. En ook de Popart visuals zijn van zijn hand.

13 kleurrijke indie songs met veel percussie, folky fluiten en gitaren maar ook FlowerPower echo’s en fijne basloops. Hoogtepunten bij eerste beluistering: Cherry, Unerneath the Roses en Your Last Words.
Jammer dat Afsluiter Hello Sunshine nog steeds een niet afgemaakte demo is gebleven, die zeker in toekomstige songs nog verwerkt gaat worden. Overal een warmbloedig album waar heeel veel lekkers op te ontdekken is.

Al 28 jaar maken Brain & Stefan samen muziek en na een pauze-break van 9 jaar ‘n album als dit neerzetten. Respect! Een vol uur nieuwe muziek die zeer vertrouwd klinkt en tegelijk geïnspireerd.
Enkele keien van singels, Voldoende afwisseling en geen skipmoment te bekennen.
In vergelijk met de Placebo uit de Nineties bevalt de 2022 versie mij per saldo beter, vermoedelijk omdat de zelfde muzikaliteit toen dicht geplamuurd was in gitaarmuren en hetzelfde rauwe geluid nu opener is.
Na 2 draaingen dus al naar 4,5*

Welcome to Bobby's Motel eerste draaibeurt . 00:00 Kan nog even niet naar Bed.
Probeer even mee te schrijven. Titelsong is half instrumentaal entry, of beter: ‘’welcome’’ en kleine staalkaart van wat Pottery kan. Hoekige funky gitaren, samenzang, Opzwepende ritmes uit alle windstreken en altijd opwindend. Ben inmiddels bij track#4. Voortdenderende trein. Super lekker.
Track #5 begint met dreigend rustpuntje, maar echt niet voor lang.
#6 is waar ik op hoop. Geen groepszang maar Leadzanger Tom solo, minimum gitaren, meer keys. Ik hoor t direct, heel goed.
#7 de sleutel singel in extended version.
#9 nogmaals duidelijk nummer voor Tom, en ik zoek nog, aan wiens stem ik mag verwijzen. En nu weet ik het, zanger van the Undertones. En naast verwijzing Talking Heads voor de funky gitaren en exotische ritmes, is dat ook een referentie die staat als een huis. net als hele album so far.
Afsluiten met 2 keien van ritme bommen.
Eerste vluchtige conclusie is puur positief.