Voorstreffelijk Album vol sfeer. De combi van electronisch vervormde gitaren , dromerige zang is een lust het het oor, hart & ziel. Toef op de taart zijn the 12Ensemble strijkers die op precies de juiste momenten extra sfeer toevoegen. soms verstopt achter in het totaal geluid, op andere plekken prominent op de voorgrond en bovendien ook nog het koorwerk leveren.
En inderdaad De Finale 'To Rage' kan direct op repeat.

Dead Dads Club is een nog onbekende 4-piece band. Hometown is Malvern en dat ligt 50 km onder Birmingham. Hoor vet aangezette gitaren en de credits daarvoor zijn voor Carlos O’Connell
(id. gitarist bij Fontaines D.C.)

DEADLETTER heeft in ruim 2 jaar tijd een formidabele live reputatie opgebouwd. De teller stond voor vorig jaar op meer dan 80 shows, en met de aankomende november tour gaat het dit jaar ook die kant op.
Ze stonden op bijna elk festival en dus ook op LondonCalling, Valkhof, Sniester en al 2 maal Left-of-the-Dial. Dat waren showcase line-ups maar in Tolhuis, Rotown en op Down the Rabbit Hole werd dit album al live gepresenteerd. Wat de band live kan is dus geen geheim meer: Super dansbare Postpunk met Zac als energieke zanger, een dynamisch op elkaar ingespeelde ritmesectie, grungy gitaren die ook muren kunnen vormen én het geheime wapen: Poppy Richler die haar saxofoon soms laat detoneren en dan weer het centrum maakt van die groovy sound waardoor stilstaan bij een concert onmogelijk is.
De kernvraag is dus of die livereputatie overtuigend vertaald is vanuit de studio naar een overrompelend debuutalbum. Mijn antwoord is een volmondig ja, want de punk basis met aanstekelijke hooks en meezingbare refreinen is via inventieve songwriting gevarieerd aangevuld met details vanuit de Jazz, indi-rock en soms zelfs britpop.

Er is voor de toekomst van DEADLETTER echter wel een pijnpuntje, want Poppy is uit de band gestapt. Haar Sax doet niet meer mee, ze vond vermoedelijk het tourschema toch wat te gortig terwijl ze multi-talented, naast solowerk ook op meerdere radiostations DJ is, jounalistieke stukken schrijft en op sessiebasis in ongeveer elke band kan spelen die een saxofoon nodig heeft. En precies haar avontuurlijke saxofoon is de toegevoegde waarde in de band. Maar Ok dat is van latere zorg, nu is er een album dat kan concurreren met Fontaines D.C.

Heerlijk geslaagd album vol Jonge honden Rock.
Eerst hebben we 4 onverminderd lekkere singels (1,2,3,8) dan 4 tracks waar net wat meer variatie wordt gezocht en die ik direct het meest geslaagd vind (6,7,9,10). en OK, er staan ook een paar gemiddelde songs op maar die brengen gemiddelde echt niet naar beneden hoor.

De hoogtepunten:
The Dream: Ongekent krachtige rock explosie met een hoeveelheid dynamiek die mij zeer aanspreekt.
Do What You Want: in heerlijk Schots accent gezongen. Topsong
Be Mine: Zie je wel ze kunnen ook een ballade maken.
People Let You Down: geslaagde combi ongecompliceerd lekker klinkende gitaren.

Conclusie: Declan kom maar snel naar de lage landen.

Het Schotse indierock-kwartet Declan Welsh en The Decadent West evoluerende verder vanaf hun punky roots naar een veel gelaagdere sound. Declan is de componist en tekstschrijver, die een band om zich heen verzameld heeft (bas, drum, gitaar) en hij noemt dit mini album ‘Impermanency’. Terwijl hun eigen ‘Vergankelijkheid’ juist daarmee afneemt, want deze EP op de repeat is een genot voor beide oren.

Het titelnummer heeft een onstuimige baslijn en gitaren die laag op laag zijn gestapeld.
De lead single "Aw The Time" is meer dansbare postpunk. Het rauwste nummer is "Slack Jaw".
Afsluiter "Whatever Forever" is mn nieuwe fav. In de basis een love-song, maar de lage power-akkoorden gecombineerd met vocale harmonieën, een harmonica op de achtergrond en een scheurende gitaarsolo, maken de song helemaal af en het duidelijkste voorbeeld waarom ik alweer opwaardeer.
Waarschijnlijk na nog een paar repeats en dan naar de 5 sterren.

Op dezelfde release datum komen 2 Nederpop albums uit die verschillende raakvlakken hebben maar ook tegenpolen zijn: Droom Dit en De Toegift. Dan vraag je bijna om een competitieve vergelijking. Het bindend element is de nederpop en de met golvende emoties doorspekte teksten, vol persoonlijke ontboezemingen. Maar je kan het ook op muziek gezette poëzie noemen. Beide zangers en tekstschrijvers hebben iets te vertellen, maar dat doen ze wel totaal verschillend. Maxim (DeToegift) vertaalt zijn gedachtes naar universele gevoelens waar de luisteraar zelf ook iets anders uit kan halen dan de oorspronkelijke intentie. Sam (DroomDit) hakt zijn zeer persoonlijke gevoelens in steen en laat nauwelijks vrije ruimte over voor eigen perceptie en vertaalt dat ook in de muzikale omlijsting, die vooral uit dampende synths bestaat. Geen ontsnappen aan, maar dat betekent ook dat je met hun mee wil gaan, of dat het afstoot. En dan helpt de passie waarmee de songs in elkaar steken. ‘Ik Weet Het’ is wellicht beste voorbeeld daarvan, tekstueel en muzikaal een eenheid.
Een andere tekst bestaat alleen uit werkwoorden die in de juiste volgorde een heel verhaal verteld: “Vasthoud, knijpt, scheurt, loslaat, kust”. Met andere woorden: een indrukwekkend album om bij weg te dromen of te feesten.
Heb direct maar barcodes laten komen voor een concert, want 'Dit' wil ik wel zien en horen.