Lullabies From The Lightning Tree is het debuutalbum van een 4-tal uit London dat al 4 EP’s uitgebracht, samen al goed voor meer dan 1 uur muziek. En de koek is nog lang niet op, want er ligt een heel album, ruim gevuld met puike rock. Geïnspireerd door de rijke Britse muziekhistorie hebben ze een afwisselende plaat gemaakt, met stijlverwijzingen naar GothRock, IndiePop, PianoBalled & BluesRock.
In de lyrics is natuurlijk de identiteitscrisis van begin twintigers te horen, maar die is dan wel verpakt in zelfverzekerde songs, die selfmade geproduceerd zijn door bassist Pedro Leite, met een sfeer van een rauwe live-opname.

Track #1 opent met atmosferische gitaren en groeit vol gas naar rock vuurwerk. Basis van ‘The Cracking Song’ zijn de drums in mars-tempo, maar vooral de tempo wisselingen in de gitaren maken er een feestje van. Gas terug in ‘Lumoflove’ waar Jacob Wheldon zijn vocale optimaal laat horen in een bekwaam geschreven song.
‘CoffeeShop’ word helaas ontsiert door zinloos gebabbel en misplaatst eigen applaus en is bij deze dus de skipper. Daar staat dan tegenover de euforische gitaarsolo van Chris Holmes in ‘2bites2it’ en een triomfantelijke bluesrock voor de sluit-track.

Als je zuurpruimerig cynisch wilt zijn: is W.B.W een bombastische galmbak met kitscherige violen, maar ik ben juist heel positief over deze Minds. Binnen de mogelijkheden van een band met een rijke historie zijn er weer nieuwe wegen ingeslagen en presenteren de 2 mannen een ambitieus album, vol geïnspireerde nummers die moeiteloos over de 5 minuten gaan zonder een moment te verslappen. De eerste single vergeef ik ze, dat is het minste nummer. De andere 7 nummers doen niet voor elkaar onder. En de andere singles vallen binnen het album veel beter op zn plaats dan los. Dit is ook een typisch conceptalbum, dat als totaal beluisterd dient te worden. Alle songs zijn zo volgestopt met details, dat elke her-beluistering iets nieuws oplevert.

Wat me nog opviel bij de eerste beluistering:
In Summer trekt Jim alle vocale mogelijkheden uit de kast om er iets bijzonders van te maken.
Barrowland Star & Walk Between Worlds lopen in elkaar over en wordt een symfonie.

Met andere worden: geweldig muzikaal kado uit Schotland.

Leisteen is de gitzwarte en keiharde steensoort waar in Wales daken mee werden bedekt. Dat is de herkomst van de bandnaam ‘Slate’ uit havenstad Cardiff. En de openingssong van hun debuut EP bevestigd dat die naam aardig de lading dekt, want in ruim 7 minuten word een muzikaal statement afgegeven. In de introductie lijkt het onduidelijkheid waar dit naar toe gaat, totdat na 3 minuten de song open breekt en de rustgevende open gitaar akkoorden muteren naar een geluidsmuur die verraad dat dit niet zo maar een band is waar we over een paar maanden niets meer van horen. Er spreekt een drang naar muziek maken uit, urgent, indringend, op een manier die associaties heeft met de Ierse Fonteinen. De link zit m niet in de muziek maar in de voorliefde voor poëzie, die een bindende interesse is voor het viertal.
Hun muzikale inspiratie komt vermoedelijk uit de Gothic / New Wave hoek en ik hoor hints naar Suede & The Smith. Eigenlijk is dat vergelijken onterecht want zanger Jack heeft al een eigen stijl die afwisselend breekbaar is of vol bravoure zit. Drummer Raychi heeft een zeer gevarieerd palet en is bovenal sterk in tegendraadse ritmes. Ook de gitaren van Elis klinken in elke song anders en een band met een vrouwelijke bassist met de naam Lauren kan al helemaal niet stuk.

Naast een korte gedicht zijn de 5 songs alle van gelijkwaardig niveau, zonder een duidelijke singel, wat het totaal een artistieke eenheid maakt. Slate stond in oktober op Left ofthe Dial, waar ik ze helaas gemist heb, maar omdat ze een van de meest interessante nieuwe namen zijn uit 2024, is het hopen dat er nieuwe plannen gemaakt worden voor een terugkeer naar de EU.

Afgaande op de singles leek het al dat alle urgentie bij SnowPatrol verdwenen is. Er wordt keurig gespeeld, voorbeeldig gezongen, het is een verzorgde productie. maar waar is het gevoel. Pijnlijke eerste luisterbeurt dus, want vooroordeel lijkt helaas bevestigd.

Een nummer als A Dark Switch: poging om dans te maken. Maar dat kunnen ze niet, dus mislukken de goede bedoelingen.
A Youth Written in Fire: De eerste 2,5 minuten heb ik het gevoel dat dit m is waar ik op zit te wachten en dan komt de ontlading, met een lelijk klinkende syth. daar waar een snijdende gitaar de song had kunnen maken. Blijft een heel goede track maar er had zo veel meer ingezeten met de juiste instrumenten op zn plaats.

Waarom staan die alternatieve versies er eigenlijk. Heb niet het idee dat ze veel toevoegen. ze zijn net iets meer acoustic, dat origineel, maar voegen eigenlijk niets toe. want het origineel is ook al vrij rustig.

Life On Earth & Empress blijven de aardigste songs maar helaas ben ik daar min of meer al op uitgesluisterd. Beetje pijnlijk is het wel. Ga het voor de zekerheid nog een paar keer proberen. oordeel volgt.

4 gasten uit Manchester, die sinds 2019 al paar singels dropte.
Met 6 songs en 31 minuten muziek is deze EP natuurlijk een half debuut album, waarmee duidelijk gemaakt word: Hier zijn we en WE hebben grootse plannen als band.
Vanuit die thuisbasis heb je natuurlijk geluisterd naar de Gallagher broertjes. En dat klinkt door in de openingssong: Pure Britpop. Ik krijg het gevoel dat ze begonnen zijn om de songs van Oasis eerste na te spelen en daarna zelf eigen songs gingen maken.
Er zijn nog veel meer referenties te horen, want in track 5 zit de ritmiek van Stone Roses. Ook zijn verwijzingen naar het speelplezier van Primal Scream te horen, of de emotie van bv. The Teardrop Explodes.
Dwars door de hoorbare inspiratie bronnen is de aanstekelijke speelsheid de rede dat Spangled op deze weg mogen voortgaan. Beste voorbeeld is Good Life Better dat een duidelijk eigen geluid laat horen.
Dit gaat goed komen de komende jaren is mijn voorspelling. En nu ligt er al een zeer beluisterwaardig kort album.

Spector, lijkt een nieuwe Londense naam. maar zijn al 10 jaar actief en dit is vierde album.
Ik zag in mn playlisthistorie dat ik wel degelijk eerdere songs beluisterd heb, maar wist me daar geen noot meer van te herinneren. Een veeg teken. Vermoedelijk veel goede bedoeling maar bij gebrek aan een eigen sound of opvallende songwriting ben je al snel a nobody.
Album #4 kreeg niet voor nix ‘’Nu of Nooit’’ als albumtitel, want alle toegeworpen singels bleven weldegelijk staan, in mn playlist "NEW" , terwijl de delete-knop altijd binnen handbereik is.

Sound herinnerd overal aan de rijke BritPop historie dus er is nog steeds geen eigen geluid, maar dat's per saldo ook niet nodig want het grote pluspunt zijn de veel betere composities en vooral de duidelijke keuze voor een gitaar gedreven geluid. Op vorige albums was alles dicht geplamuurd met vage synth. En nu zijn er wel toetsen te horen maar die zijn dienend en niet leidend meer.

Goed voorbeeld is track2 “Catch You on the Way Back In” Met een opbeurend refrein en pakkende sound. Track 8 “Bad Summer” valt ook positief op, zeker als potentiële concert knaller.
Spector wordt vermoedelijk nooit een grote naam, maar hebben zicht met #4 wel uit de vergetelheid gespeeld en draaien de komende tijd, hier hun luisterrondjes.

Omdat verwachte album release van Yard Act is uitgesteld is Spector (een niet te vergelijken) fijn alternatief.

Alles klopt op 1ste album van Sports Team . De bekende top-singels keurig verdeeld over hele album en strak verbonden met stuk voor stuk prima songs. Alles met vol ingedrukt gaspedaal en het ontbreken van een rustige songs maakt het totaalplaatje alleen maar strakker. Om tegelijk ook nog nergens eentonig te worden is de kracht van songmateriaal hoorbaar. Gedragen door frontman Alex, die zn grappige teksten de microfoon in spuugt, Totaal niet Covid-proof. En daar hebben we even behoefte aan.

Op het eerste gehoor bestaat de derde Squid uit verre van hapklare brokken, veel meer een moderne opera, waarmee de zingende drummer Ollie zijn band verder wegleid van de jazzrock op hun eerdere albums. Geloof flarden te horen van symphonische Progrock en Folk en vooral een grote diversiteit aan instrumenten waarmee afwisselend ritme gemaakt word en dan weer prachtige melodieën. De standaard instrumenten worden voor extra klankkleur aangevuld met Ritmes op blikjes en pannen en melodie komt ook van strijkers, piano en trompet.
De oppervlakkige luisteraar laat zich vermoedelijk wegsturen met schreeuwzang en disonantie, maar direct daarna komt er ook gedoseerde rust. Een snelle eind conclusie is dus eigenlijk niet te doen, daarvoor zijn meer luisterbeurten nodig en die ga ik Cowards vanaf nu geven, want dat verdient deze avonturentocht op zeker.
ps. na 3x zit ik al op ****

Wordt steeds positiever over de ongrijpbare Muziek van SundaraKarma. Het is geen Rock. het is geen Pop het is geen Dans. Wel een opvallende zanger, die expressief hoog en laag zingt. Dynamische ArtRock waar van alles gebeurt; verveling is uitgesloten ook door de vele sfeerwisselingen.
Vergelijken lukt alleen door Glamrock en Bowie te noemen, met Inspiratie uit de jaren 70.
Ook opvallend: Bij geen enkele song heb ik skipneigingen. Want telkens als het té poppy dreigt te worden, wordt op laatste moment toch weer een muzikale twist gevonden. De tracklist kent een stijgende lijn in creativiteit. Andere constatering: geen promosingle uitgebracht. Het is duidelijk bedoeld als album, geen single kandidaad te bekennen.