Walt Disco presenteerde zich vanuit dé muziekstad in Schotland met hun eerste singels als de verloren zonen van de Glamrock. In hun actuele profiel-tekst staan ondertussen andere inspiratiebronnen: Via Scott Walker naar Caroline Polancheck en van Erik Satie tot Young Fathers.

In de begeleidende tekst bij dit album worden serieuze zaken benoemd als “complex struggles in life”,
“our vulnerabilities” and “acceptance of emotions”. De muzikale invulling daarvan heeft op Kant-A de meeste raakvlakken met David Bowie, maar kent niet meer het extravagante van hun leukste nummers als ‘Cut Your Hair’ of ‘Drowning in your Bed’.

De echt interessante nieuwe nummers staan dan weer op Kant-B, waar inventieve drumritmes,
sacrale orgels en hemels koren de theatrale stem van James Potter precies de juiste steun geven.
De album tracks ‘The Captain’ & ‘Weeping Willow’ zijn mijn favo’s.

De grootste uitdaging voor Fenne en haar mannen was natuurlijk om diversiteit in het album te krijgen. Omdat de dreigende synths en stuwende gitaarrifs als valkuil eentonigheid in zich hebben. Nauw daar zijn ze bijzonder goed in geslaagd, door het maximaal inzetten van het geheime wapen van de Sons. Ze zingt meer dan ooit, ook ingetogen om de echte demonische uithalen goed in te bedden. Daarnaast zijn er gelukkig veel tempi wisselingen in de 10 songs die stuk voor stuk niet voor elkaar onder doen. Het lange wachten is rijk beloond.

Album draait. en schrijf beetje mee tijdens premiere beluistering.:
Opener Dead End is onmiddelijk raak. Meer gitaren dan syth. met zeer overtuigende opbouw en slot.
Screens is juist weer wel een betonen rotsblok van synth.met als tegenhanger een piano thema. heel strak.
Flood zet alles op scherp. Onheilspellend en vol overtuigend.
Samen met vooruit gestuurde Heat en Surface is Mission #2 weer een zegetocht.
Want Aftermath is ook nog een optimale Fenne solo.