Cardinals In Rotown Rotterdam (5 september)
Overgekomen uit Cork, Ierland om het succes van Left-ofthe-Dial en EuroSonic te laten groeien. En de rotown stond stampvol voor dit vijftal. Het actuele repertoire word in een krap uur eruit gegooid en bestaat nog maar uit 3 song van de EP en de andere 9 titels zijn een voorproeve van het aankomende debuutalbum, gepland voor het eind van het jaar.
Hun handelsmerk is de accordeon die in de meeste songs de zwaar aangezette gitaren een melancholische bijklank geven en daardoor hebben de Cardinals een unieke eigen sound gecreëerd. Die word nog versterkt door de intense zang van frontman Euan Manning. Alle verwachtingen voor deze Ieren zijn meer dan waar gemaakt en gaan in de herhaling In November wanneer Doornroosje en Tolhuistuin aan de beurt zijn. Dan zijn de nieuwe songs ook vast minder onbekend.

Caro is een nieuwe indie-band rond 3 vrienden van het Leeds Music College.
Creatieve luistermuziek met als referentie Alt-J.
Een artistieke combi van gitaar, samenzang en synth. Op het eerste gehoor is deze band grillig en experimenteel, maar ook Avontuurlijk en soms betoverend.
Mij spreekt het aan als er met zwaardere baslijnen sfeer wordt gemaakt.
Burrows is een intrigerend debuut, dat meerdere luisterbeurten nodig heeft.

Het debuutalbum van Chappaqua Wrestling bevestigd dat de indie muziek scene op het eiland voor Europa, toch langzaam uit de Brexit-Pandemie-Crisis opkrabbelt. Meerdere bands krijgen hun muziek niet uitgebracht door het ontbreken van een platencontract. Chap.Wrest. wist te tekende bij EMI, met als resultaat enkele fijne vooruit geschoven singels en een even opwindend als volwassen album.

Jeugdvrienden Charlie en Jake groeide op rond Manchester, deden daar een muziekopleiding, maar zijn niet thuis gebleven. Ze verhuiste naar Brighton formeerde daar een band en gingen in Wales de studio in.

Plus Ultra is een gevarieerd album geworden, met naast zomerse meezingers (Wayfinding & Need You No More), rockgitaar gedreven anthems (Kulture & Wide Asleep) ook akoestische meer delicate songs (Can I Trick & Not inLove).
Er ligt een volwaardig album, rondjes te draaien op de draaitafel zoals track1 al voorspelde
en 'Full Round Table' kent nog een wapenfeitje als soundtrack in die Football videogame.

China Bears is een typisch Britse band. Geen opvallende singels maar wel een album vol met aantrekkelijke gitaar gerichte indiesongs met klassieke rockuithalen, goede zang en vooral goed geschreven songs.
De kern zijn de tweelingbroers Ivan en Frazer, zij zijn de singer-song-writers en gitaristen. Vanaf de komst van James op bass en Dean op drums zijn ze een band. Oorspronkelijk uit Summerset, bekend van het Glastonbury Festival en dat lijkt een goede leerschool te zijn voor het maken van melodische songs met een melancholische ondertoon.

Als je zou willen vergelijken met bekende bands, zijn er verwijzingen naar Snow Patrol voor de Anthem refreinen, of Travis voor de melancholie. Beide ook met recent nieuw werk en dan kies ik overduidelijk voor de frisheid van China Bears. Want hier ligt een debuutalbum met 13 top songs die bijzonder geslaagd voorzien zijn van ontelbare muzikale details, zoals rockende en akoestische gitaren, piano, koortjes en trompet. En dat dan allemaal achterloos tussen Frazer’s zang vol passie en invoelbare emotie.
Hoogepunten benoemen gaat mij niet lukken, want alle tracks hebben hun eigen aantrekkingskracht,
ofwel door een ingetogen balletvorm maar overwegend met energieke gitaren.

Ik kwam China Bears een paar jaar gele tegen in een pub te Guildford als supportact van een andere onbekende band en ondanks dat er toen met hun hele reportoire krap een half uur gevuld kon worden was ik onder de indruk. Wat ik toen hoorde in nu met hun debuutalbum tot volle wasdom gebracht.
En nu maar hopen dat ze met dit album wel de aandacht krijgen die er met eerdere EP’s niet kwam.

Smile
Vanaf de openingsnoten is duidelijk waar we heen willen. Klassieke popmuziek met een grote K, met op elk moment het juiste acccent om het zo beluisterbaar mogelijk te maken. Dat klinkt als wetenschap maar is luistergenot.

Down Here on Earth
Zo CC. zo harmonieus, die subtiele trompet op het juiste moment, overlopend in een pianoklank. Bijna schaamteloos, maar daarom zo goed, Daarom!. Gewoon muziek maken die je zelf mooi vindt en wij mogen meegenieten.

Autumn in the Neighbourhood
Bekend van recente optreden en zo terecht. Onweerstaanbaar heupwiegend ritme met op elk moment de juiste break, het juiste bas of gitaar accent.

Because My Heart
Normaal krijg ik van een steelgitaar ter plekke uitslag, maar er zijn verzachtende omstandigheden. En die heten Eddie Lundon. Hij weet het direct zo intenst smaakvol te laten klinken.

Bernard
De inzet van het refrein: Gitaar, Drums, Bas & Koper is ogenschijnlijk zo simpel, en tegelijk van z'n grote schoonheid. Geen idee wat ik daar van moet bewoorden. Veel te mooi. en dan wordt elke herhaling anders gespeeld.

Being in Love
De weelderig rond dwaalende tonen worden fraai verstoord door de ruwe gitaarsolo. En zo perfect gezongen. Ik denk nu al dat dit mijn album fav is.

Fool
Stuwend ritme, achtergrond zang en trompet. Bijna te eenvoudig met een minimale tekstregel, maar t gebeurd met het juiste gevoel en daarom werkt het zo wonderwel fraai.

My Sweet Delight
Nu hoor ik weer een harmonica, gewoon een klein extra accent.

Tell Tale Signs
Dit album is vooral op het conto van gitarist Eddie. Daarom natuurlijk deze bijna instrumental.

Wonderful New World
Gezongen door Eddie, om maar even duidelijk te maken wie de bandleider is.

Everyone You Know
Niet op CD, wel digitaal. maar vermoedelijk wel uit de zelfde opname sessies.
Iets meer uptemo Eenvoud is de kracht en dan is zelfs lalalalala geoorloofd.

Wat een kado uit Liverpool. en laat ik er maar niet omheen draaien door te twijfelen. Dus zonder enige twijfel *****.

Vorig jaar liep ik in het Liverpool-museum over de Muziek afdeling, waar de sfeer hangt “De hoogtij dagen zijn voorbij”. Ook Circa Waves probeert al jaren de stads-eer hoog te houden. Hun indierock balanseerd tussen vakkundig en lichtvoetig. Popnummers met creatieve song-opbouw inclusief kop&staart, goede zang,
strakke verhouding gitaar en synth. Er valt niets op aan te merken, maar tegelijk hebben meer dan de helft van de songs net even te weinig zeggingskracht. maar.... Rond de score toch positief af naar boven op 3,5.

want kort het album gewoon in tot een fijne EP:
1. Northern Town
2. Carry You Home
3. Living in the Grey
4. Do You Wanna Talk
5. Want It All Today

De golf van Ierse bands is niet te stoppen. Volgende ontdekking zijn The Cliffords, 5-piece uit Cork. Ik hoor pittige indie Pop/Rock/Folk die klinkt als een aantrekkelijke mix van de melodieuze souplesse van The Cranberries , de rauwe energie van Wolf Alice, en de emoties die Sinéad O'Connor wist op te wekken.
Teksten handelen nog maar een keer over liefdesverdriet en zo, niet echt bijzonder, maar het zit muzikaal zo lekker in elkaar dat het nergens stoort.
Second Skin opent de ruim gevulde EP en start met slepende gitaren die opbouwen naar een bombastische climax, bij elkaar gehouden door de goede zang van zangeres Iona. Die ingehouden spanning met een uitbundige ontlading komt ook weer terug in de slotsong maar dan via de bas spelende trompettist.

En dan is de hele EP ook nog vindbaar in een accoustische versie onder de titel: Strawberry Sessions

Met een snerpend strijkerskwartet dat dit album opend en sluit maakt de band uit Liverpool direct duidelijk dat ze hun startfase als pure postpunk band overtuigend hebben afgesloten. Want dit is hun meest gevarieerde album so far en daarmee direct ook de meest geslaagde worp. 25 minuten is een beetje beperkte speeltijd, maar daar van word wel elke seconden goed besteed. Er komt ArtNoise voorbij, dance grooves, springerige rock en een met Sax ondersteunde rockballet.

Cucamaras, de volgende nieuwe naam in de Britse Indie rock scene, meestal aangeduid met PostPunk.
Deze vier gasten komen uit Nottingham en daarmee lokaal verwant met Tindersticks en Sleaford Mods.
Qua stijl lijkt er meer aansluiting met The Murder Capital en The Blinders. Dus met bakken aan energie, vanuit een gitaargedreven sound en met inhoudelijke teksten over de gedesoriënteerde samenlevering waarin we zitten.
De debuut EP is schot in de roos met vijf tracks die niet voor elkaar onder doen en ruim voldoende afwisseling hebben om van begin tot eind intensief luistergenot te bieden. Als er al een winnaar is moet dat ‘Chapel’ zijn. Waarom? Luisteren = incasseren! Ik verhoog het sterrenbod alvast.