Mooi, kwam er laatst achter dat er eindelijk een goed gedefinieerde release is (de vorige die op musicmeter staat is maar zeer mondjesmaat wat over te vinden, en waren volgens mij ook een beetje samenraapseltjes)..

Deze heb ik nu pas 1 keer gehoord, maar die keer sloeg wel in als een bom, waar het op eerdere releases nog wel eens veel in de rare folk-richting wilde gaan, is het hier een beetje ambient-georienteerd, en dat pakt heel goed uit. Intiem plaatje met prachtige zang erdoor, minimaal maar toch pakkend!

... voor de mensen die het niet weten, Hertta Lussu Ässä bestaat uit Islaja, Lau Nau en Kuupuu... en het ligt redelijk in het verlengde daarvan, alleen wat minimaler dus.

Zal ik er dan toch maar eens iets over gaan schrijven dat verder komt dan drie regels, in de vermoedelijk ijdele hoop dat er meer mensen gaan zijn die dit plaatje eens een goede luisterbeurt (of meer) geven...

Voordat ik begin moet ik wel vertellen dat ik geen specialist ben op het gebied van west-vlaamse pop, dus verwacht geen vergelijkingen met andere vlamingen, en ga mij ook niet te erg met andere namen bestoken..

Het is namelijk net een bepaalde sfeer die dit album heeft die hem zo goed maakt, een sfeer die met name spreekt uit de teksten... Teksten die een enigszins melancholische inhoud hebben, zoals ook al eerder werd verwezen naar Bright Eyes zou dat qua tekst ook wel een beetje kunnen, er zit echter meer humor in dan ik bij Bright Eyes ervaar... Ook de bewoordingen zijn vaak erg creatief gevonden waardoor ik regelmatig toch van binnen moet lachen, zelfs als iets niet komisch bedoeld is... Ook de cover van Laura Lorent (Lore) heeft een nieuwe identiteit gekregen, hetzelfde idee zit erachter, en ook is het vrij letterlijk overgenomen, maar door de totaal andere taal en uitdrukkingen ontstaat toch een nieuw nummer.

Qua songstructuur varieert het enigszins over de plaat, nergens is het echt spectaculair wat er muzikaal gebeurt, maar wel zijn er rustige momenten (Simpel, Arrie, Gasten) afgewisseld met meer gitaargedreven uptempo nummers als 'Keuning van de Jacht' (waar ik zelf geen heel groot fan van ben) en de enorme meeschreeuwer (en een van de beste nummers van de plaat) 'Ik Haat u Nie'.. in de laatste een perfect voorbeeld van de tekstuele vindingrijkheid alleen al in het korte stukje:

'In de winkel van de weke, a'k af te rekenen met 'n tekort an geld'

En ten slotte zijn er nog een paar nummers die meer door piano gedragen worden die echt heel goed uit de verf komen (Peis je Nog an Mie en Est Miskien bijvoorbeeld)... Het slotnummer vind ik misschien wel het beste van het album, werkt geweldig toe naar een climax, met ook weer fijne teksten, maar ik kan me prima voorstellen dat een heleboel mensen het maar een zeiknummer vinden...

... Alleen Cowboy en Indiaan is echt een nummer dat me niet weet te raken, het is in mijn ogen bijna een beetje misplaatst, al weet ik niet goed te verwoorden waarom..

Toch denk ik dat mensen in ieder geval nummers als Est Miskien, Appartementje, Lore en Ik Haat U Nie gewoon eens een keer op moeten zoeken en een keer of wat luisteren.. Als dat bevalt moet het met de rest van eht album ook wel goed komen denk ik zo

Tijden na dit als tip te hebben gekregen van bovenstaande user het maar eens opgezet. Op papier zou een hoop chaotische herrie mij natuurlijk altijd moeten bevallen, en dat doet het ook zeker! Het doet aan de meer herrie-ige momenten van SYR 8 denken, met een dichtheid om u tegen te zeggen.

Tussen de nummers zitten ook de nodige verschillen, en gelukkig maar, want in mijn ogen is het nadeel aan de plaat dat binnen de nummers zelf eigenlijk vrij weinig variatie zit, een probleem dat ik bij Sakata wel vaker heb, er zit een aan-uit knop op, maar nauwelijks een volume-regelaar. Als ie speelt is het vol erin knallen, maar dynamiek mist ie een beetje (tenminste op de samenwerkingen die ik van hem ken)... een gevoel dat ik bij veel "echte" noise ook nog wel eens heb, hetgeen Sakata alleen nog maar meer meetrekt.

Het eerste nummer kom ik dan ook moeilijk in, vooral in het begin klinkt het me een beetje als los zand, Sakata valt een beetje uit de toon en lijkt wel solo-stukken te spelen die er later door zijn gemixt. Naar het eind toe begint het iets interactiever en pakkender te worden.

Daarna twee zeer fijne stukken, vooral het tweede nummer is echt geweldig. Hoewel nog steeds een enigszins monotone Sakata doet ie het op saxofoon een stuk beter, wellicht geholpen door het feit dat de elektronicamannen ook de intensiteitsknop een stukje omlaag draaien, bij elkaar maakt dit het veel avontuurlijker voor mijn gevoel dan het vorige stuk. Het derde nummer is een duet tussen stem en klarinet die om elkaar heen cirkelen en af en toe inderdaad een beetje versmelten.

Op de afsluiter gaan, zoals al gezegd, alle remmen los en hoewel zeker fascinerend en interessant vind ik dit toch niet het sterkste deel vanwege het eerder genoemde gebrek aan dynamiek, het gaat vrij uniform door de hele tijd, iets waar de noiseliefhebbers hier vermoedelijk minder moeite mee hebben dan ik. Dit wil natuurlijk niet zeggen dat er niks te beleven valt, vooral van de drummer ben ik behoorlijk onder de indruk, hoewel ie soms wat lastig onder de lagen herrie vandaan te halen is vind ik zijn spel getuigen van een grote diversiteit aan geluiden en stemmingen. Ik zou graag eens een meer jazzgeorienteerd ensemble met hem horen

Bij elkaar iets wat ik prima kan luisteren als ik mijn hersens even een beetje uit wil schakelen en er een beetje in wil verzuipen. Als ik meer in een muziekluister-stemming ben zal ik toch eerder iets opzetten met iets meer variatie in de stukken. (een magere 4* bij elkaar)