Zo! Heb er nu 3 luisterbeurten "A man called E" opzitten, en ik vind nu dat ik er een oordeel over kan geven. Het is zeker geen slecht album maar het haalt het voor mij niet bij Eels.
Vind het een wat melodieuzer en toegankelijkere plaat dan het meeste wat mij van Eels bekend was. Het is echter ook eentoniger en (voor mij) minder interessant.
"Hello Cruel World", "Fitting in with the Misfit" en "Are you & me gonna happen" vind ik erg veel op elkaar lijken, met continu een vergelijkbare melodie. Dit is op zich niet slecht, maar ik vind het op den duur wel wat saai worden.
"Nowheresville" en "Mockingbird Franklin" leken me in het begin ook die kant op te gaan, maar na enkele keren luisteren hoor ik ook dat die nummers wel wat meer inhoud hebben.
Positieve uitschieters voor mij zijn op deze plaat "Looking out the window with a blue hat on", "E's tune" en vooral "You'll be the scarecrow". Die laatste vooral kan ik erg vaak naar luisteren, en kan zeker met de betere Eels-nummers mee.
Door die laatste drie nummers wordt het voor dit album toch een 4*.

Precies... aangezien er al veel te lang geen bericht meer hier staat voel ik me maar verplicht een toelichting te geven waarom ik dit plaatje een plek in mijn top10 heb gegeven.

Het is 4 oktober 2005 ...

Na een autorit van 2 uur schuif ik met een virend en zijn vriendin aan in de 013 waar we Eels zullen gaan zien. Ik ken op dat moment een aantal dingen van de beste man, maar nog niet heel erg goed. Na even wachten begint het voorprogramma. Zoals boven al genoemd is dit niet een andere band die wat gaat spelen... Maar een Russische poppenfilmpje.Met Cheburashka kan ik goed lachen, maar duurt het wachten langer.

Wat later verschijnt de heer E dan op het podium. Volledig in pak, met sigaar, vergezeld door een bassist, een gitarist/lapsteel/melodica speler en noem maar op wat nog meer, en 4 dames met viool en cello. Eels with Strings kan beginnen. Het concert daarna geeft hij een heerlijk concert waarin blijkt hoe goed zijn nummers in elkaar zitten. Het klinkt allemaal heel anders dan op het album waar ze vandaan komen, maar toch heel vertrouwd.

Van de heerlijk simpele nummertjes als Blinking Lights (For Me) die eigenlijk heel kort duren gaat toch zo'n gevoel uit dat hij je lijkt te willen dwingen om het mooi te vinden. Op een gegeven moment begint hij aan een bekend riedeltje, het intro van Flyswatter, maar in plaats van het leuke pop-liedje dat het op Daisies of the Galaxy is word ik hier getrakteerd op ergens tussen de 5 en 10 minuten zingende zaag, en andere rare dingen.

De strijkers die hem ondersteunen passen er erg goed bij. Ze worden nerens overheersend, maar sluiten naadloos aan. Het nummer waaruit dit het mooist blijk t staat neit eens op deze cd. Op het slotnummer van het concert, Mr. E's Beautiful Blues (dat ze in pyjama spelen, als 3e toegift) loopt E weg, en een voor een ook de andere muzikanten. Maar vooral wanneer alleen de bassist en de strijkers er nog staan blijkt hoe goed het in elkaar zit. Jammer dat dat stukje maar 1 minuut duurt (is op DVD te zien).

Eigenlijk is dit dus de intieme setting, samen met het songwriter-talent van E, alle nummers komen hier nog beter tot hun recht dan op de plaat waar ze oorspronkelijk opstonden (met uitzondering van Novocaine for the Soul).

Dit is de perfecte omschrijving van wat een live-plaat mij moet brengen.

In mijn ogen een plaat die prima aansluit op de latere ASMZ-platen qua sfeer, het is allemaal wel iets minder georkestreerd, maar daarom zeker niet minder goed...

Hij laat hier eens te meer zien dat hij heel wat meer in zijn mars heeft dan een stapeltje postrockplaten te maken, wat met GYBE al een beetje een dood spoor werd (Yanqui UXO was een aardige plaat, maar toch zeer weinig tot totaal niet vernieuwend, een herhalingsoefening).. Hier komen af en toe dezelfde strijkers nog wel langs, en ook qua sfeer zijn vlagen GYBE nog wel herkenbaar, maar het makkelijk naar een climax opbouwen wordt hier vervangen door veel subtielere muziek..

Het blijft vaak lekker minimaal, waarbij hij zijn stem op een goede manier gebruikt, als een extra hoopje menselijkheid in zijn muziek. Mensen die kritiek hebben op de "technische kwaliteit" van zjn stem zullen dan ook totaal niet begrepen hebben wat het doel van zijn zang op deze plaat is... Een plaat die lekker abstract is, maar toch in zekere zin wel lekker wegluistert.

.. en nu geluisterd, weer een erg herkenbaar Efterklang-plaatje.. en wat gestroomlijnder, meer doordacht geluid dan op eerdere platen voor mijn gevoel, hetgeen zowel voor- als nadelen heeft.

Voordeel is dat het een erg coherent album is dat goed als album achter elkaar wegluistert, waarop echt een sterke sfeer neer wordt gezet (kan me levendig voorstellen dat dat met orkest ook erg mooi is). Het is ordelijker en daardoor een stuk beter te volgen dan Parades.

Het nadeel is dat het speelse, frivole er wel een beetje vanaf gaat op deze manier. Waar Parades nog volstond met allerlei vrolijke liedjes die alle kanten op gingen en meeslepend waren in hun variatie is dat er nu een beetje vanaf.. Met Magic Chairs ben ik niet bekend genoeg om die ertussen te plaatsen, maar die ond ik meen ik niet heel sterk.

Of de ontwikkeling die ze doormaken helemaal positief is valt dus te betwisten (let op: hiermee wil ik niet zeggen dat dit album een achteruitgang is), maar ik vind het in ieder gevaql positief dat ze een ontwikkeling doormaken..

Een plaat dus die erg goed af te wisselen is met eerder werk!

Samenwerking tussen jazzrock-groep Elephant9 en Reine Fiske, gitarist van ondermeer Dungen, Paatos en Morte Macabre... Helaas weet hij er niet dusdanig veel aan toe te voegen dat het echt de andere Elephant9-platen ontstijgt. Het klinkt her en der wel wat Rypdal-achtiger dan op oude platen van ze, maar om nou te zeggen dat dat zo'n grote stap is... nee, niet necht.

In mijn ogen is dit een prima plaat voor mensen die Elephant9 nog niet kennen en dus nog niet echt verveeld zijn door het geluid dat die voortbrengen (mits ze een beetje jazzrock (niet al te experimenteel) trekken)... Die zullen het wellicht beter vinden dan de andere platen van ze. In mijn ogen maakt het allemaal niet zo heel veel uit. Mensen die geen genoeg krijgen van het oude geluid zijn dus ook aan het goede adres.

Zelf heb ik er al een plaat van en vind ik 1 plaat wel genoeg, af en toe lekker meestampen kan daar prima op en ook die plaat (DodoVoodoo) heeft net als deze wel zijn rustmomentjes.

Heerlijke plaat, heb hem vandaag voor het eerst gedraaid, en meteen ook maar een tweede en een derde keer...

De ene keer vloeiende piano, de andere keer herrie waarvan ik bijna mijn oren ga voelen, maar allemaal even mooi. Het is inderdaad de sfeer die heerst op het hele album die het zo geweldig maakt. Ook het feit dat het ingewikkeld klinkt maar toch makkelijk luistert is erg bijzonder, ik weet niet hoe hij het doet.

Heerlijk rustige muziek dus die geen enkel moment saai wordt, vooral dat stuk met (volgens mij) aanspoelende golven in Harmonia, Rakkautta vind ik echt heel mooi gedaan..

4,5* en dit is een potentiele kandidaat voor alle 5 de jongens

Nog regelmatig opstaan.... en hij wordt mooier en moooier... bij vlagen verstild... met enkel iets gitaar, of alleen zang.... soms inderdaad Constellation-achtige instrumentale stukken (nooit heel post-rockerig)... Nels Cline is bij vlagen ook erg herkenbaar aanwezig met zijn bijna jazz-achtige gitaarspel (You Are a Jaguar).. en dan niet van die slappe jazz.. Maar er spreekt zo veel uit die stem... En als ze zulke nummers zingt doet het me zoveel meer dan bij de stukken die op het album 'Evangelista' staan...

Ik kan me prima voorstellen dat mensen die van die platen hielden juist vinden dat ze hier de wat normalere kant op gaat... maar het is nog steeds niet echt doorsnee pop met haar stem.. Ik weet het eigenlijk niet echt ergens mee te vergelijken... Het is echt iets aparts in mijn ogen...

Mooiste Constellation-plaat denk ik (hoewel ik Horses in the Sky ook erg hoog heb zitten)