Freejazz die echt tegen de metal aan zit.. niet geheel verwonderlijk met gitaar + basgitaar + drums... Zoals op de arteistenpagina te zien is Terrie Ex, Massimo Pupillo (uit Zu) en Paal Nilssen-Love....

verliezen soms wel een beetje de subtiliteit uit het oog waardoor het nog wel eens wat eentonig wil gaan klinken.. ook spreekt het spel van Ex me (net als live) veel minder aan dan van veel andere mensen uit de jazz-scene.. dit zal nooit echt mijn favoriete plaat worden dus..

Maar desalniettemin best de moeite waard hoor

Een fijne plaat, maar ik ben niet zo enthousiast als jullie twee.... iemand die mij erg goed kent weet dat ie een risico loopt als ie mij zo'n plaat tipt...en de reden blijkt hier maar weer.... en gitarist die me totaal niet weet te raken... een probleem dat ik veel vaker heb met gitaristen in jazz... al zijn er ook een hoop positieve uitzonderingen..

Maar hier heb ik veel te vaak het idee dat hij te clean aan het spelen is... laat dat ding eens lekker scheuren joh... Waar vooral de saxofoon dat in mijn ogen vaak erg goed doet blijven gitaar en drums hierin achter... de drummer is niet alleen 60+, hij klinkt zelfs alsof hij 60+ is... (terwijl bijvoorbeeld Bennink bewijst dat dat heel anders kan)

Neemt niet weg dat een hoopje chaos er altijd goed ingaat, en dat de bassist en de saxofonist af en toe nog wel een lekker fel geluid eruit weten te trekken... waardoor ik toch wel plezier beleef aan het luisteren hiervan...

Twee live-uitvoeringen van het nummer Knots van zijn vorige album 'Audience of One'.

Voor de eerste track zou ik moeiteloos 4,5* geven... Heerlijke Ambarchi-achtige opbouw met die lichte drum erin, om vervolgens behoorlijk spacy te worden. Het doet af en toe bijna freejazzerig aan, meer richting de bijdrage die hij bijvoorbeeld op deze plaat levert, lang niet zo ambient als veel van zijn andere werk dus.

Het 2e nummer is bij vlagen even sterk, maar heeft ook wel wat momenten waarop het me niet echt pakt, maar het zou heel goed kunnen dat dat nog komt en dat de plaat alsnog naar 4,5 gaat.

Ook maar eens een bericht van meer dan 5 zinnen neerzetten...

Ik ben er nu aandachtiger naar aan het luisteren dan ik tot nu toe gedaan heb... en het eerste wat me opvalt is dat het tweede nummer oneindig veel beter is dan het eerste... Het eerste hadden ze ook 'The Massimo Pupillo Show' kunnen noemen en niemand die had kunnen klagen.... Zijn basgitaar staat zo ontieglijk hard afgesteld dat de rest er een beetje op de achtergrond bij bungelt... Nu mag ik hem als bassist zeker... en ben ik heel wat extreems van hem gewend (een van de hardst spelende musici die ik ken).. maar dit streeft toch een beetje zijn doel voorbij..

Op het tweede nummer horen we een veel gebalanceerder geheel.. nog steeds af en toe flinke bas-herrie... maar de andere instrumenten komen er veel meer aan te pas.. Vooral de saxofoon (Gustafsson) doet hier wat ik ervan gewend ben... lekker herrie maken...


Want zo is het.... als je niet van herrie houdt moet je niet aan deze plaat beginnen... Waar je op het eerste oog misschien een plaat a la Brotzmann Tentet zou verwachten lijkt het veel meer op noiserock-groepen... omdat het voornamelijk door de bas en drums wordt gedragen... En die drums zijn ook veel rockender dan ik op heel veel platen van Nilssen-Love gewend ben... ik weet niet of het aan de productie ligt, volgens mij niet alleen... maar het klinkt veel strakker, en doffer... en minder flitsen en chaotisch...


Wat de 2 gitaristen betreft zit er duidelijk verschil tussen.... Terrie Ex doet geweldige dingen met The Ex... maar in mijn ogen moet hij het daar ook een beetje bij houden... ik heb 2x Lean Left live gezien (Ex met Nilssen-Love en Vandermark)... en daar verbleekt hij toch bij die 2 genoemde musici... en hier gaat het ook die kant op...

Moore brengt veel meer in... weet zich vaak net iets fijner in te houden.. en sluit daardoor veel meer aan bij de anderen.. O'Rourke en Gustafsson... die ook bij vlagen zeer goed aanwezig zijn, en op andere momenten anderen goed de ruimte geven... Vooral O'Rourke verbaast me een beetje... wat voor extra dimensie die aan deze muziek geeft... echt heel mooi...

Het tweede nummer is dan ook echt ontzettend goed... doet wel een beetje denken aan SYR 8, waarop ook Gustafsson te horen is, en Merzbow nog even een duit in het zakje komt doen..

Kortom... ik zou het een 5 hebben gegeven als ze Terrie Ex eruit hadden geschopt en het 1e nummer er niet op hadden gezet... dat is 2 keer een halfje aftrek (want zo ontzettend storend is het niet, en het 1e nummer duurt 'maar' een kwartiertje) dus kom ik op een 4 uit