Het is inmiddels al weer een tijdje terug dat ik dit album ging luisteren omdat ik het nummer Daylight, dat ik van BoordAppel kreeg, zo goed vond. Ik luister niet vaak naar hiphop, maar zo af en toe kan ik een albumpje zeer goed waarderen, zo ook dit.

Heerlijke 'drive' in heel veel van zijn nummers, zoals Save Yourself, het album gaat lekker hard door en echte rustmomenten zitten er niet echt in, alleen maar kort. Fijne begeleiding, niet alleen de beats, maar ook de achtergrond-begeleiding, die vaak goed bij het tempo van het nummer past.

De teksten vind ik altijd lastig bij dit soort album, het gaat vaak zo snel dat ik het niet echt volg, maar wanneer ik dan de teksten erbij pak kan ik pas echt lezen hoeveel inventiviteit daarin zit.. ondanks dat ik lang niet altijd snap wat hij bedoelt. Zie de voorbeelden hierboven op de pagina. 9-5ers Anthem heeft ook geweldige tekst, groot gelijk heeft ie daar .

Het is over het algemeen dus gewoon de gehele sfeer en het tempo in deze plaat dat me zo erg pakt, zijn stem mag dan niet ideaal zijn, ik stoor me er ook zeker nooit aan. Hij gaat maar door en gaat maar door met rappen.. heerlijk, een van de beste hiphop-albums die ik ken.

Las hier veel enthousiaste reacties over, maar weet me nog niet 100% te overtuigen. Het is overal degelijk, maar het sax- en klarinetspel van Sakata weet me niet direct te overtuigen. Vandaar ook dat ik het tweede nummer het best vind, met een vocale bijdrage van deze Japanner.

Intens is de plaat wel zeker, en wel het type plaat waarop Nilssen-Love tot zijn recht komt, wanneer echter de medemuzikanten niet echt overtuigen (zoals gezegd, slecht is het nergens) wordt het vrijwel nergens een geweldige plaat voor mij maar blijft het in een goedbedoelde degelijkheid hangen.

Fijne plaat... waar hun reguliere plaat "Every Woman is a Tree" me nog een beetje te veel aan het oppervlak bleef voortkabbelen spreekt deze wel erg aan. Blazers die het zo nu en dan goed met elkaar kunnen vinden, en dan weer compleet een andere kant op gaan... het doet een beetje Atomic-iaans aan, het heeft alleen geen piano.

In plaats voor die piano is hier een vibrafoon te horen.. Nu weten liefhebbers van Out to Lunch dat ik geen groot liefhebber van vibrafoonspel ben (ook een reden waarom ik de vorige Angles niet zo mocht), maar op deze weet het me wonderbaarlijk weinig te irriteren en zelfs af en toe aan te spreken.

Het mist nog net wat explosiviteit om voor de echt hoge scores te gaan, maar toch een zeer plezante luisterbeurt.

Goed, heb hem ook geluisterd, moet toch weten waar ik over praat.

Na het openingsnummer dat ik al kende en wel sterk vond kon ik de andere nummers induiken... en ging het eigenlijk meteen mis... de eerste 4-5 nummers, worden we doodgegooid met beats en synths die op mij wel wat goedkoop overkomen, maar vooral erg monotoon blijven, monotoon qua tempo, monotoon qua instrumentatie, monotoon qua sfeer, monotoon qua zang... gewoon monotoon dus . Misschien is dit een invloed van de LCD-producer, dan prijs ik mezelf gelukkig dat ik nooit in LCD-soundsystem ben gedoken

Waar cheesy pianostukjes als op Here Comes The Night op oude platen nog werkten was omdat daar afwisseling in zat, (in Haiti bijvoorbeeld ligt onder de keyboardstukjes een vioollijn en een gitaarstukje in plaats van slechts een duffe beat) en die mis ik hier nogal...Gelukkig komt die later in het album wel, het begin van de 2e schijf is gevarieerder en weet me al een stuk meer te pakken, het zijn nog steeds niet de sterkste nummers (wat is er met zijn stem dat ie elk nummer vrijwel hetzelfde zingt?), maar het wordt een beetje gevarieerder.

En eigenlijk blijft het tot het eind sterker worden, maar toch zijn de nummers niet sterk genoeg om de duffe smaak van het eerste half uur weg te spoelen.. Ook jammer dat de stem van Regine eigenlijk nergens meer een echt prominente rol krijgt, de nummers die zij zong vond ik eigenlijk steevast de betere nummers op The Suburbs en Funeral)..

Ik zet dan liever de solo-plaat van hun violiste nog een keer op

Ik heb em net ook voor het eerst gedraaid bij mijn moeder thuis, die net zo'n grote Arcade Fire fan is als ik... en haar eerste woorden waren "wel heel poppy he".. en daar slaat ze wat mij betreft de spijker mee op zijn kop. Het is allemaal weer een graadje vlakker geworden. Nee, verrassen, zoals ze met Funeral deden, doen ze mij niet meer.. ik was er al wel een beetje bang voor, Neon Bible ging ook wel een beetje die kant op, maar had toch ook nog een hoop bijzondere momentjes...

Hier ben ik die een beetje kwijt, zet een zo'n nummer erbij op een album als Funeral en het loopt wel los, ik hoor hem vaak genoeg, en uiteindelijk slaat het nummer wel enigszins aan (vermoedelijk wel minder dan een Haiti of een Wake Up)...

Maar een album vol met dit soort nummers gaat toch wel vervelen... Waar ik eerder vandaag postte bij de nieuwe Interpol-plaat dat ze hun oude gevoel voor sfeer en subtiliteit een beetje verloren zijn... moet ik daar hier nog veel meer aan denken... De sprankelende momenten waarbij losse instrumenten een hoofdrol opeisten zijn vervangen door een soort collectieve hoofdrol, waarbij niets er meer echt uitspringt

Ik durf de woorden bijna niet in mijn mond te nemen maar ik zou bijna zeggen



Ik heb het idee dat het schrijven van nummers heel erg een doel opzich is geworden, en niet zozeer het min of meer toevallige resultaat van een creatief proces (of het moet een vrij armoedig proces zijn)

Bevindingen na 1 luisterbeurt:

1. Zonder Nilssen-Love (maar met andere drummer) is Atomic nog steeds Atomic. Als ze voor de redelijk-vintage-Atomic-sound gaan werkt het zeker, goede interactie met vooral bassist en pianist in het neerleggen van fijne ritmes. Beter zou ik het niet direct noemen, maar het is iets anders en dat is zeker te waarderen

2. De traditionele Atomic-sound is nog steeds zeer fijn, de dragende piano van Wiik met vooral de blazers die her en der alle kanten op gaan, maar soms ook herkenbare patronen spelen werkt nog steeds. De uitvoering van de muziek is nog steeds prima en ik denk dat het live nog steeds een feest voor oog en oor moet zijn! Het concert dat ik van ze zag (en waarvan ik in de organisatie zat) is een van de sterkste concerten die ik ooit zag, en ik denk dat dat er nog steeds in zit!

3. Net als op hun laatste paar albums (HCE, There's a Hole...) lijken ze nog steeds de 6e versnelling te missen. Gelukkig lijken ze nu wel de 5e (die in There's a Hole... ook een beetje miste) teruggevonden te hebben. Ik heb het idee dat dit met name zit in de gecomponeerde stukken, die af en toe een beetje knullig klinken, dan zijn ze lekker aan het losgaan en vloeit het niet natuurlijk in een stukje compositie over maar wordt dit een beetje geforceerd, waar het in hun hoogtijdagen gewoon bijna klonk of alles tegelijkertijd gecomponeerd en geimproviseerd was.

Voorlopig staat het een beetje op hetzelfde niveau als Here Comes Everybody en Theater Tilters, maar ik heb hier nog het gevoel dat er mogelijk (misschien ook niet) iets meer te ontdekken valt. Voor nu is het logisch er dan ook hetzelfde cijfer op te plakken als deze 2 albums

Weer een uit mijn tip10..

Een mix van Atomic en School Days met de positieve punten van beide bands.. Geweldig pianospel van Wiik, geweldige trombone van Bishop, en verder in het algemeen gewoon een geweldige sfeer. Elk bandlid heeft 1 nummer hiervan geschreven.. en hoewel er een duidelijk verschil zit in sommige nummers sluit het toch zeer goed op elkaar aan.

Elke muzikant heeft wel stukjes dat hij solo speelt of duo's met elke andere muzikant, en daardoor ontstaan telkens weer geweldige nieuwe interacties... Opvallend goede combinaties zijn Bishop/Nilssen-Love, die samen een geweldig palet aan sfeer neerleggen, soms zeer chaotisch worden, maar nergens de gehele structuur uit het oog verliezen.. Ook de Wiik/Haker-Flaten combi is (zoals al vaker bewezen) zeer succesvol, zeker op het moment dat Vandermark er ook nog baritonsax bij gaat spelen..

Er blijven gewoon dingen in te vinden, het verveelt nooit, van de rustige klarinetstukken tot grote groepsimprovisaties! Deze mag wel naar 5*

Voor zover mijn herinnering mij bracht had ik het gevoel dat dit nog minder afwisselend was dan het eigenlijk is.

De eerste keer dat ik het hoorde was als achtergrondmuziek bij mijn jaarlijkse poging theedrinken (nee! ik hou er nog steeds niet van!) en daar ligt het wellicht aan (hoe het daar terechtkwam is een te lang verhaal voor hier). Ik herinner me dat ik het toen een massa vrij onbestemde geluiden vond maar dat het me fascineerde, zoals gezegd vooral het derde nummer. En hoewel ik het daarna veel vaker gehoord heb is op de een of andere manier toch het een en ander van die eerste ervaring me bijgebleven.

Het is veel minder een massa!.. Er zitten een heleboel subtiele achtergrondgeluidjes in, zoals we van veel Finse folkartiesten die het bij mij goed doen wel gewend zijn. Waar het bij bijvoorbeeld Lau Nau wat minimaler en dromeriger is, zou ik het hier eerder hypnotiserend willen noemen. Ik ben het een en ander gewend uit freejazz, maar dit is voor mijn gevoel veel raarder en onconventioneler, wellicht nog wel meer zonder voorbestemd plan.. Maar nog steeds heeft het een coherentie en is het geenszins toevallig...

Wellicht dat mensen die meer in deze hoek van muziek zitten me willen vertellen dat dit eigenlijk helemaal niet zo bijzonder is, maar ik heb die kennis niet, en eigenlijk wil ik dat niet eens horen, want dit werkt gewoon voor mij!