Goed... geweldige plaat... maar toch sinds kort geen top10-materiaal meer...

waarom?

Eenvoudig, nummers als Round & Round en The Losing End hebben weinig te zoeken op deze verder heerlijke plaat. Slappe nummers die niets aan de plaat toevoegen...

Want waar het allemaal om draait zijn hoofdzakelijk twee nummers (zoals hier al vaker is gezegd), Down by the River en Cowgirl in the Sand.. Twee nummers die Neil naar mijn mening nooit meer heeft weten te overtreffen. (Hoewel.. misschien Mellow My Mind).

Geweldige stukken flitsende gitaar, soms zeer eenvoudig gespeeld, maar dit is echt waar het om gaat, geweldig veel gevoel erin. En dan de stem van Neil erbij die het mooi afwerkt, maar nooit te overheersend word.

De andere nummers, Cinnamon Girl, Running Dry en het titelnummer zijn ook van zeer hoge kwaliteit, al komen ze niet bij die twee in de buurt... Hoewel Cinnamon Girl wel de perfecte opener is van deze plaat, ik kom meteen in de goede stemming. Bij elkaar dus een 4,5 en tegen mijn top10 aan, maar na iets afwege heb ik toch liever Dylan en Waits.

Laat ik er dan ook eens wat over opschrijven. Heb deze de laatste tijd zeer regelmatig opstaan en hij bevalt me nog steeds wat beter (en dat wil met deze score wat zeggen!).

Waar ik veel mensen over deze plaat hoorde als een wat toegankelijkere plaat uit het toch inmiddels vrij uitgebreide oeuvre van The Thing ben ik het daar niet mee eens. Het is zeker waar dat ze her en der (cd4 van de Now and Forever Box, of Bag It!) al wat verder uit de bocht zijn gevlogen dan hier. Toch gaat het er hier nog steeds vrij experimenteel aan toe. Hier wordt echter de aandacht van deze improvisatie op alle instrumenten een beetje weggenomen door de gastvocalen van Neneh Cherry.

Waar dat de doorsnee Cherry-liefhebber wel goed zal bevallen schiet het bij de nodige Thing-kenner in het verkeerde keelgat (maar zeker niet bij alle). Feit is dat er veel meer te beleven valt op dit album dan alleen de zang van Cherry. Hiermee bedoel ik geenszins te impliceren dat dit een zwakte van het album is. Op her en der een nummer na waar het niet helemaal uit de verf komt (Cashback) vind ik haar wel lekker vrij door de muziek heengaan. De manier waarop ze Accordion vertolkt vind ik ook een groot succes.

Verder laat The Thing nog beter dan op andere platen blijken dat ze ook erg sterk zijn wanneer het er niet per se keihard aan toe hoeft te gaan. Individueel hadden de leden dit in andere samenwerkingen al wel gedaan. Maar hier gebeurt dat voor het eerst echt in The Thing-verband. Geweldig hoe Nilssen-Love echt de stuwende kracht is in een nummer als Accordion, en hierbij Gustafsson en Cherry motiveert naar een climax toe te werken. Verder blijkt over de gehele linie dat het een zeer goed op elkaar ingespeeld trio is. Dat Cherry hier zo goed in meekomt is een sterke plus.

Ook mooi dat ze nog een nummer van Don Cherry erop hebben staan. Dit is toch hoe The Thing begonnen is, als eenmalige samenwerking om een plaat met Don Cherry covers op te nemen (de naam The Thing is ook de titel van een nummer van hem). Ben benieuwd waar ze hierna mee op de proppen komen