Had hier blijkbaar nog nooit een bericht neergezet.

Een kwartet muzikanten (Trompet, Gitaar, Bas, Drums) die een soort muziek maken die het best gekarakteriseerd kan worden als een opgejazzte vorm van postrock. En dat werkt! Het heeft niet de vrijheid die veel van mijn jazz wel heeft, maar dat is voor mij zeker geen vereiste. Het is voor mij meer een vorm van postrock die nog interessant is. Het klinkt niet geforceerd, niet allemaal naar een climax toe werkend. Een drummer die lekker jazzy wegrammelt en nog improviseert. Een gitarist waar ik me niet aan erger (zoals ik vaak in jazz wel doe). De trompettist komt met een beetje Arve-Henriksen-achtig geluid erbij, maar ook net wat minder geforceerd. Bij elkaar maakt dit iets wat niet direct heel ambitieus klinkt, niet heel vernieuwend klinkt, maar wel erg fijn wegluistert.

Kan me voorstellen dat veel mensen er niet zoveel mee kunnen, maar zo eens in de zoveel tijd weet het mij zeer goed te vermaken.

En weer iemand overtuigd van Turn On The Bright Lights . Luister hem net weer eens en heb nog steeds hetzefde magische gevoel erbij als de eerste keer dat ik hem hoorde.

Meteen bij het eerste nummer Untitled wordt de sfeer van het hele album al perfect neergezet, lekkere echoende gitaren met een solide drum eronder. En dan de stem van de zanger, die voor mij de sfeer nog verder verbetert. In dit nummer zit gewoon minder dan een minuut aan zang, maar dat is niet het sterkste punt, hoe het nummer opbouwt, tot er gezongen wordt vind ik echt geniaal.

Obstacle 1 is wat vlotter, weer lekkere opzwepende gitaren en wat meer zang dan in de vorige. In dit nummer vind ik de sfeer net iets minder, ook door de zang, die ik hier iets minder goed vind. De gitaar tijdens het stuk van 2.40 tot met name 3.20 (maar hij loopt door tot eind van nummer) vind ik het meest geniale aan dit nummer.

Na het tweede nummer is het dan NYC, een nummer dat ik de eerste keer dat ik het luisterde meteen het mooiste nummer ooit vond. Vind het nu wel iets minder, maar nog steeds erg mooi, weer een rustiger nummer, waar de gitaar in de intro weer brilant is. De stem is weer wat beter, vooral tijdens "listen to me now, turn on the bright lights"

Dan PDA, weer een wat vlotter nummer, dat door velen als een hoogtepunt op de CD wordt gezien, vind het zelf niet een heel goed nummer, maar ook niet slecht. Lekker vlot drumwerk weer in dit nummer, ook weer erg lekkere sfeer in dit nummer. De zin "We have 200 couches where you can't sleep tonight" beschrijft de sfeer van het album misschien wel het beste. Vanaf 3.10 is dit nummer op zijn best, weer de sfeervolle gitaren die terugkeren, en de tekst die hierboven al is genoemd "something to say, something to do, nothing to say, when there's nothing to do" loopt heerlijk.

Dan een nummer dat ik zelf weer erg goed vind Say Hello To Angels, dit is een nummer waarop ik gewoon niet stil kan blijven zitten, vlotte drums en lekkere gitaren, een beetje de standaard Interpol-formule die hier zeer goed werkt. De zang mag dan wat minder zijn hier, verder een erg lekker nummer.

Als zesde een heerlijk opbouwend nummer Hands Away, begint met een eenzaam gitaartje en een rustige bas en de (op dit nummer weer mooie) stem van Banks en bouwt vervolgens rustig op, met als hoogtepunt voor mij de gitaren op 1.14. Ook van dit nummer is de outro weer erg mooi.

Hierna volgt Obstacle 2, een nummer dat niet alleen qua titel doet denken aan Obstacle 1, vergelijkbare stem, vergelijkbare gitaren, vergelijkbare drum, vergelijkbaar ritme. Vind deze iets beter dan no. 1. Waarom is een beetje lastig te beschrijven, hij is iets gevarieerder denk ik.

Dan Stella Was A Diver And She Was Always Down, hiervan is de intro na een paar keer compleet afgezaagd, en hoorde in het begin zelf niet het mooie aan het nummer door de intro. Maar nog steeds is het niet mijn favoriete nummer van de CD. Vind het wel lekker dat de drum af en toe stilvalt in het begin, maar verder vind ik in dit nummer de stem niet echt lekker. Blijft wel mooi nummer, maar haalt het niet bij de rest.

Als 9e Roland voor mij het minste nummer van de CD. Een wat vlotter, met aggressieve drums en gitaren. Hier hebben de gitaren niet de betoverende werking die ze op de rest van het album wel zo erg hebben, en vind ik de stem van Banks schreeuwerig worden. Van dit nummer staat wel een hele mooie versie op de Precipitate EP, waarin het wat rustiger is.

Als een na laatste het meesterwerk The New, dit is echt de Paranoid Android van het decennium. Weer weinig zang, en lekker opgebouwde gitaren, dit nummer bestaat in feite uit 2 delen, die mooi op elkaar aansluiten. Allereerst is er het deel met de meeste zang, die weer erg mooi is. Dit deel duurt tot 2.25. Hierna volgt een een magnifiek fantastisch tweede deel dat grotendeels instrumentaal is, hier is de sfeer echt perfect, en dit is nog altijd het mooiste nummer dat ik ken. Stukken met rustige gitaren, stukken met stevige gitaren. Snelle stukken, tragere stukken. Stukken met drum, stukken zonder drum, werkelijk perfect!!!

En dan het 1 na beste nummer als afsluiter Leif Erikson, hiervan is het begin ook weer erg lekker, met heerlijke gitaren, weer een erg lekkere sfeer met goede zang, voor mij zelfs de beste zang van het album. Vooral op 2.20, als het nummer ineens helemaal helder wordt is het genieten geblazen, en dit nummer heeft weer een lekkere fade-out, waarna ik me besef waarom dit album lange tijd op 1 heeft gestaan en nog steeds de geniaalste score van me krijgt

*****

Echt erg goed ja, heb em nu al een tijdje in bezit, en blijf hem maar luisteren... Het is totaal neit de Islaja die ik hiervoor kende, maar aan de andere kant ook weer wel.

Het is, zoals al gezegd, veel rustiger en minder chaotisch dan op vorige platen. Nu ben ik op zich zeker een fan van chaos, freejazz is soms weinig anders ... maar hier wordt die chaos ingeruild voor een hele hoop sfeer, en dat bevalt zeer goed. Haar stem past eigenlijk perfect bij het instrumentarium dat hier gebruikt wordt.. Het is wel wat gepolijster dan eerdere platen, maar nergens wordt het storend, dit meot gewoon ook iets cleaner klinken.. Haar stem is ook wat gecontroleerder heb ik het idee, erg mooi, al heb ik nog steeds geen diee waar ze het over heeft.. Ik geloof dat de teksten ook in het engels bij de plaat zitten, die maar eens uitgebreid gaan lezen dus..

Aanrader voor iedereen

Mooi Fins album met een geweldige stem erin. Dit is echt een vrouwenstem die ik kan waarderen. Niet een heel gladde stem maar een mooie ingewikkelde stem, met neit te volgen finse teksten .

Ook de instrumenten zijn mooi, lekker rare instrumenten, heel simpel bespeeld, leuke psychedelische geluiden die mooi aansluiten op de stem. Het kan zijn dat je het allemaal wat chaotisch vindt, of dat je niet tegen de stem kan. Maar ik vind het zelf juist mooi als niet alles direct duidelijk is en er vanalles door elkaar gebeurt

Nadeel aan dit album vind ik dat de stem wel eens wat eentonig wordt, en het naar het einde toch wat lastig word om me compleet geboeid te houden. Beide zijn dat dingen die op de opvolger van deze plaat Palaa Aurinkoon, beter zijn. Dat is echt een heel mooie plaat