Kom, laat ik weer eens iets neerzetten, en wel bij een top10 plaat...

Van Rachel's had ik al een aantal platen gedraaid voordat mijn aandacht op deze werd gevestigd. Waar ik bij de andere vrij snel het idee had met een topplaatte maken te hebben duurde het bij deze wat langer. Heerlijke sfeervolle en rustige muziek die voortvloeit uit slechts een piano, een cello en een viool.

Waar andere Rachel's-platen nog regelmatig bijzondere geluidjes erdoorheen willen gooien om aandacht te trekken (wat trouwens ook zeer goed werkt ) is deze vloeiender, kalmer, rustiger. En met een van mijn favoriete instrumenten (Cello) in een grote rol moet dit natuurlijk wel slagen.

Het is bijna klassieke muziek, vergelijkbaar met bijvoorbeeld Dirty Three, alleen dan nog een stukje minder rockend. Goed scorend is het in ieder geval.. een top10 plekje

Goed.. laat ik nu eens iets nuttigers zeggen dan de vorige keer...

Ben net terug van het hardlopen... rondje gemaakt over de dijk, langs de rivier.. waar paarden en koeien en vogels lopen.

Bij dat rondje heb ik besloten dit album op te zetten omdat ik zo halfwat was vergeten wat er nou precies zo mooi aan was, zo lang heb ik het niet gedraaid.

Nou ik weet het weer.. wat is er zo mooi aan.. alles.
Het is net alsof je in een enorm drukke stad op het enige rustige puntje zit... Je hoort allerlei geluiden om je heet, pratende mensen, rijdende auto's.. van allerlei geluiden.

Maar er zijn ook momenten waarop je rustig naar jezelf kijkt, bronnen van rust, zoals de laatste twee nummers, die beiden fantastisch klinken.. Ook het erg mooie Unclear Channel is zo'n rustpunt.

Zoals te verwachten is als ik iets mooi vind zijn de strijkers weer ruim aanwezig, maar zeker in de rustigere nummers speelt ook de piano een belangrijke rol.

Muziek die een beetje beschrijft hoe ik me de laatste weken voel. Jammer dat ik op dezelfde manier denk over de platen die hoger in mijn top10 staan, anders was ie wel omhoog gegaan

Omdat ik toch ergens echt positief over moet zijn dit jaar (verrassend veel platen die me tegenvielen, oa. Colleen, Man Man) geef ik deze meteen 4,5*

Heb wel eens oudere platen van ze gehoord, maar vond die redelijk onvergelijkbaar... Hele jamsessies dit, het 2e nummer (met Nels Cline op gitaar) deed me een hoop aan Crazy Horse denken... Maar het heeft power, het heeft karakter, en het is eigenlijk de eerste plaat die me echt verrast dit jaar.

Jemig zeg, wat een geweldige plaat.. word er meteen de eerste keer door omver geblazen... freejazz bijna a la Atomic, maar zonder pianist en trompet, maar met gitarist en nog een saxofonist... en het gaat gewoon maar door, zonder enorm hard of ingewikkeld te gaan....

De gitarist is ook een van de fijnste die ik tot nu toe in jazz heb mogen horen, en vervult een rol die wel lijkt op die van Wiik (Pianist) bij Atomic..

Zou zeker richting de 5 sterren kunnen gaan.