Ik was hier niet heel erg overtuigd van Rempis, het lijkt een beetje alsof hij een tweede blazer als "referentiepunt" mist en daardoor een beetje aan het zwemmen is. De interactie tussen Nilssen-Love en Lonberg-Holm is wel erg sterk. En op momenten dat Lonberg-Holm wat wilder speelt wordt ook het spel van Rempis interessanter.

Vorig platen van ze heb ik nog niet gehoord, of in ieder geval niet vaak genoeg om wat over te kunnen zeggen, zal ook eens een daarvan opzetten.

Veel plezier bij het concert in ieder geval

Laat ik ook eens wat zeggen over mijn favoriete album van 2015, naast de paar zinnetjes die ik eerder neerpende... toen het nog lang mijn favoriete plaat niet was.. Had je me van tevoren een lijst met releases uit 2015 gegeven met de vraag wat ik verwachtte dat mijn top10 zou zijn dan had deze plaat daar vast niet bij gezeten... Platen van Sufjan Stevens, Joanna Newsom, Sarah Neufeld en een hoop jazz had er dan vast bij gestaan.

Maar ergens in het jaar is het toch gaan groeien, en ben ik stukje bij beetje dit album meer gaan waarderen. Wat me er vooral in raakt is het overdonderende gevoel dat uit vrijwel alle nummers naar voren komt. Ik prijs Joanna Newsom altijd om haar geweldige tekstuele spitsvondigheid, maar wanneer ik dan Divers weer hoor besef ik toch dat die verschrikkelijke "stiltes" die in Black Lake vallen zoveel meer met me doen. Soms vraag ik me tijdens die stiltes wel eens af waarom ik niet Divers, samen met 80% van mijn muziekverzameling, de prullenbak in zou schuiven (ondanks dat ik het een 4* geef en een zeer degelijke plaat vind)

De teksten zijn er hier wel, maar vind ik nergens bijzonder fascinerend, ze geven als geheel echter wel een impressie van het gevoel dat er achter de nummers, en uiteindelijk achter haarzelf, schuilgaat. De teksten zijn hierin net zo noodzakelijk als vrijwel elk ander onderdeel van deze muziek.

Maar het is niet alleen de emotie die het geweldig maakt, het zijn ook stuk voor stuk boeiende nummers, niet gemaakt volgens een vooropgesteld plan, niet gemaakt als aangeleerd trucje. (Een gevoel dat ik bij die plaat van Sufjan Stevens, waar ook echt die emotie wel in zit, wel heb)... Ik denk dat een quote die ik van Arca over de samenwerking las wel een goede omschrijving geeft van waarom ik het zo geweldig vind..
"After spending time with her, I understood that it's possible to not compromise and get away with it."

Want zo is het, het mogen niet de meest makkelijk in het gehoor liggende nummers zijn, het grote publiek zal ze er niet mee bereiken, maar de nummers zijn precies wat ze ervan wilde. Er is nergens de makkelijke uitweg gekozen, uberhaupt met het uitbrengen van dit album al niet. En ik ben haar er dankbaar voor.

Op MuMe zullen het ook niet de meestbesproken albums zijn, maar zolang mensen als Aurum er interessante dingen neerpennen ben ik al snel tevreden

Wat een bak jazz-samples kom je toch tegen op deze plaat, bekende en niet-bekende, maar allemaal mooi.

In Sunday Seance lijkt het zich herhalende stukje (ook in de intro) wel heel verdacht veel op het begin van Part I van Keith Jarrett's Koln Concert... ik weet niet of dit aan mij ligt, maar ik kom er niet meer mee uit mijn hoofd

/EDIT:
heb nu Jarrett er even bij gepakt.. en dat is echt geen toeval, op ongeveer 8 seconden in part 1.. is echt exact hetzelfde

en het nummer erna doet ook wel heeeeeeel jazz-achtig aan, rond de 1,5 minuut iig

en van Triptych part 3 weet ik 90% zeker dat het van Mingus is (weet alleen zo niet welk nummer)... hij weet wel waar ie het vandaan moet halen deze jongen

En Breath and Start heeft ook een ECM-achtig geluid op die jazz-sample (piano, trompet en vibrafoon) (en vanaf 2 minuut 10 ofzo wel een echte mingus-piano-sound)

En het een na laatste nummer zou wel eens heel goed van Coil - Are You Shivering? kunnen komen

.. maar wel echt een heel erg goed album

Ben ik beide helemaal met je eens, alleen de conclusies die je eruit trekt deel ik dan weer niet. Hij heeft nog wel steeds een basisniveau dat degelijk is, maar zijn erg sterke momenten zijn juist de wat ingetogener gitaarmomenten die hier dun gezaaid zijn...

Je vergelijking met Smog zou ik her en der ook in kunnen komen, als is dat zowel qua niveau als qua variatie gemiddeld gezien nog wel een stapje hoger. Ik moest ook bij vlagen wel aan Oldham denken.. Als die een poppy plaat zou maken zou het ook deze kant op gaan (en ook zijn stem is een stukje beter).. De Grouper-vergelijking snap ik dan weer totaal niet, dat is veel sfeergeorienteerder, gaat minder over nummers en is over het geheel veel meer ambient.

Waar ik eigenlijk nog vooral aan moet denken is een plaat die ik enige jaren terug vlak nadat ie uitkwam geweldig vond, {{{Sunset}}} - Bright Blue Dream, die op een korte (deels door mij gestarte) hype na nooit veel aandacht kreeg. Die is iets opgewekter, en qua algemeen niveau vrij vergelijkbaar. Echter waar deze plaat een duidelijke uitschieter naar beneden heeft (wat haalt ie in zijn hoofd met die voicebox?) haalt die juist 2/3 uitschieters naar boven.

Dit is inderdaad een wat rijkere, enigszins elektronisch ingevulde variant op de sound waar hij bekend mee is, niet slecht, maar of het nog vaak langs gaat komen, ik betwijfel het... Ik had het gevoel dat hij op oudere albums meer toe te voegen had aan het muzieklandschap dan hier.

Van tevoren was ik, ik denk door de naam, bang voor spaanse invloeden die het geheel meer richting de easy-listening zou drijven en het weinig spannend zou maken. Achteraf wenste ik dat dat zo was geweest...

Als ik een vergelijking met een andere plaat moest maken is het met Porcupine Tree - Voyage 34 (1992) ... een plaat die ik met 2* beoordeelde. Het heeft dezelfde ontzettende vervelende vocale samples die het geheel een enorm goedkope sfeer geven (de hier geliefde Yasume-plaat heeft het ook).. Het heeft ook het enorm dreutelige 'waar gaat het heen'-gevoel, true, dat heeft wel meer jazz, maar de meeste jazz gaat vervolgens ook ergens heen. Hier verdwijnt het geheel in een achteloze anonimiteit. Dit komt voor mijn gevoel ook veel dichter bij een prog-album dan bij een jazz-album..

Het enige wat het daadwerkelijk onderscheidt van die Porcupine Tree plaat zijn de momenten dat Mehldau zijn synth inruilt voor een piano, op die momenten horen we dat hij zoveel meer muzikaal gevoel heeft dan op deze plaat tot uiting komt... helaas zijn die momenten vrij zeldzaam.

... en zie dat hij op spotify staat gelukkig.. Op plaat is er iets meer afwisseling te brengen dan solo live, met een aantal fragmenten tussendoor en 2e zang en dat wordt goed gebruikt, niet te pas en te onpas maar alleen als het iets toevoegt. Teksten zijn nog niet altijd even hoogstaand, maar de fijne sfeer maakt een hoop goed.