Laat ik hier ook eens wat neerzetten en proberren uit te leggen wat dit geval in mijn top10 doet.

Het zal een jaar of 5-6 geleden zijn dat ik dit album voor het eerst hoorde. Niet vrijwillig, maar mijn moeder had hem gekregen en vond hem erg mooi, ik werd er dus nogal vaak mee geconfronteerd. Zoals met wel meer muziek van je ouders (als je 14 bent) vond ik er niks aan. Ik vond het een beetje een schreeuwlelijk en alle nummers klonken me veel te simpel in de oren.

Toen ik een jaar of 2 geleden weer muziek begon te luisteren begon ik ook niet hiermee (bekend verhaal ). Maar na een jaar luisteren en veel nieuwe ontdekkingen te hebben gedaan vond ik het tijd om dit album eens een nieuwe kans te geven. Op weg met de trein van Zwolle naar Enschede zette ik deze op. Zonder het vooroordeel 'muziek van mijn moeder' erbij vond ik het al een stuk mooier. Ik vond het nog wel moeilijk om het tot het eind vol te houden, maar het pakte me wel.

Langzaam groeide dit album stukje bij beetje, naar 4, naar 4,5 en sinds een tijdje nu op 5. Op momenten dat ik diep in gedachten verzonken ben draai ik nu bijna altijd dit album, en het werkt erg goed, echt heel mooi.

Zijn stem is niet irritant meer, maar juist prachtig, lekker vrij en vol gevoel. Maar de groei van dit album zat voor het grootste deel in de instrumenten... Teveel aandacht geven aan de stem, en je mist ook een geweldig deel van dit album, alles zit erin, van simpele gitaren, tot strijkers en blazers. Dit is nu een groot deel van de plaat voor mij. Die supersubtiele viool aan het eind van het openingsnummer bijvoorbeeld.
Het album klinkt op het eerste gehoor zo eenvoudig, maar er zit toch zo enorm veel in, dat weet me continu te boeien.

Favoriete nummers zijn het al genoemde Astral Weeks, het tempo-swingende The Way Young Lovers Do (geweldige tekst ook, die vind ik hier echt heel heel erg mooi) en de afsluiter Slim Slow Slider, waarin dat kleine blazertje me vooral weet te raken.

Dé snares-plaat voor mij....

Ik heb al een tijd een boel Venetian Snares-platen op mijn pc staan, maar ik kon mezelf er nooit echt toe zetten om ze te luisteren. Achteraf blijkt het goed te zijn dat ik er pas laat aan begonnen ben, want dit had ik heel lang niet kunnen waarderen.

Grote chaos aan allerlei electronische geluidjes, met wat langzamer voortkabbelende golven geluid op de achtergrond. Wat er allemaal gebeurd weet ik niet precies, maar dat hoef ik ook niet te weten. De enorme rust die deze plaat met zo'n hoop actie weet te bereiken weet me gewoon enorm te boeien.

Het is trouwens iets wat me de laatste tijd vaker opvalt, dat ik meer en meer waardering krijg voor chaotische platen... album die niet netjes binnen de lijntjes ingekleurd zijn. Onvoorspelbare albums, en deze past goed in die lijn

Ik ben het met mensen hierboven eens dat de tracks met stem niet de sterkste zijn... nummers als Stairs Song en Suffocate vind ik wel erg sterk... die hebben gewoon een bepaalde sfeer die me aangrijpt en niet zo loslaat, erg bijzonder.

Waarom het me precies een album lang blijft boeien weet ik niet... als ik naar de tracks afzonderlijk zou luisteren zou ik verwachten dat het me snel zou vervelen.. maar het boeit gewoon continu, en daarom een 4,5*

.. vanwege mijn gebrekkige electronic-kennis houd ik mij open voor aanbevelingen

Op het eerste gehoor begint het gelijk al fijn... Toth is een saxofonist die op deze plaat bijgestaan wordt door Matyas Szandai op bas en de iets bekendere (voor mij althans) Hamid Drake op drums.. Ook horen we zo af en toe Ferenc Kovacs op trompet erdoorheen blazen..

Geen erg ingewikkelde plaat.. klinkt op het eerste gehoor wel als redelijk vrije jazz, maar niet het chaotische waar ik ook zo van kan genieten.. Vaak heel ingetogen, ritmisch bas-spel, met vooral fijne creatieve uitspattingen van de drummer... de blazers klinken me bij vlagen wat te gecontroleerd in de oren, maar als ze even aardig aan het blazen zijn is toch wel te horen dat er een fijn geluid in zit... Erg mooi saxofoongeluid heeft hij ook, vind ik dan.

Ook niet een bijzonder vooruitstrevende plaat maar meer een plaat waaruit blijkt dat de muzikanten hun jazz-wortels goed kennen.. waar dus ook wel op teruggegrepen wordt.... de titel van het voorlaatste nummer 'Ornette's Smile' zegt wel genoeg.. hoewel het ook op heel wat momenten een stuk rustiger is.