Hij staat op spotify.. gisteren laat een keer gehoord... en ik snap het niet..

Zoals ik Paavoharju nooit echt gesnapt heb.. Ze doen maar wat, zeker met die raps die er constant doorheen gaan... Maar man man man.. wat kunnen ze nog steeds een sfeer neerzetten... Er is geen artiest (met meer dan 1 album) waarvan ik alle albums op 5* heb.. Maar dat zou hier maar zo eens kunnen gebeuren.. het betovert tenslotte toch weer echt... Ik was licht sceptisch na het eerste vrijgegeven nummer, maar dat is nu toch wel een beetje weg...

Dromerig, maar op veel meer punten down-to-earth dan voorgangers, een verandering, maar het blijft magisch..

ook een interessant interview trouwens



Ik kan nu toch echt geen genoegen meer nemen met Folk/Rock als genre.. weer eens de discussie aangaan..

Zelf presenteren ze het een beetje als hun eerste album in 15 jaar, en het is niet zo moeilijk te begrijpen waarom.

Het zal rond 2007-2008 zijn geweest dat ik Paavoharju echt leerde kennen, als in meer dan alleen van naam. Een tijd dat mijn leven heel anders was, op zich een bijzondere tijd, waarin voor mijn gevoel nu alles heel anders was. Ik studeerde net, ik woonde ergens in een kamer. Ik luisterde andere dingen, waardeerde andere ideeen en kende andere mensen.

En nu luister ik deze plaat en is het haast alsof er in die tijd niks veranderd is, het herinnert me niet zozeer aan de persoon die ik toen was, ik ben de persoon die ik toen was! Is dit nou nostalgie? Ik ben nog steeds gefascineerd door de melodieen die neergelegd worden, de knisperingetjes die meer ondersteunend dan afleidend werken. Door de stemmen die meer als extra ondersteunende melodielijn werken dan dat ze als teksten veel toevoegen (destemeer aangezien in geen woord Fins spreek).

Ze doen weer iets dat ik voor ze nooit echt iemand heb horen doen, en na ze ook niet. Ze doen het goed, ze zijn niet veranderd, maar het is toch niet meer hetzelfde. For better or worse, ik ben niet meer de persoon die ik toen was. Had ik andere muziek gewild/verwacht? Ik weet het niet. Dit is gewoon hoe het is. Ik hoop dat andere mensen zich nu net zo kunnen laten fascineren als ik destijds ben gefascineerd. Dit album biedt zeker die mogelijkheid.

De wereld is veranderd, Paavoharju niet!

Ik kan er niet zo goed tegen dat ik bij dit album nog geen enkel bericht van meer dan 2 zinnen gepost heb.. dus ga ik mijn best doen daar een verbetering in te brengen. (Ik zit nu al op 2)

Waarom dit zo hoog staat in mijn toplijst... dit is voor mij de ultieme plaat om te draaien als je of even complete rust wilt.. of als je 's nachts ergens buiten staat.

Het is een album dat voornamelijk gemaakt wordt door de instrumenten erop... hoewel ze eigenlijk allemaal vrij minimaal bespeeld worden.. Het geeft een enorm stil gevoel wanneer ik hiernaar luister... ik kan een gitaar erbij pakken en hem heel stil bespelen, luisteren naar hoe mijn vingers langs de snaar schuren.. en het fascinerende is dat ik het nog goed vind klinken bij de muziek ook..

Ook kan ik zelf heel zacht meezingen terwijl er op de plaat niet eens gezongen wordt.. ik voel me zeg maar deel van de muziek, ik kan er dingen aan toevoegen..


De andere kant is het 's nachts buiten afspelen.. laatst kwam ik om 2 uur 's nachts terug van een vriend van me, (5 minuten lopen) en ik heb tot het einde van deze plaat achter in de tuin gestaan.. kijkend naar de objecten om me heen...

Ik vraag me wel eens af of Mark Nelson net zulke ervaringen gehad zou hebben bij het maken van deze plaat...

Pure rust is dit

Toch niet echt mijn ding, hij heeft ontegenzeglijk een stem die me wel raakt, en kan ook best een mooi liedje schrijven.. Elke keer als ik een nummer van hem eens langs hoor komen denk ik 'goh, dit is wel mooi'..

Zijn grote zwaktepunt hier is echter het grote gebrek aan variatie, het ene 'goh wat doe ik emotioneel'-pianonummer na het andere, en enkele van die nummers op een album zijn zeker een toevoeging, maar een album vol ervan gaat me tegenstaan. Uptempo is (op een klein intermezzootje na) not done en het moet allemaal zo weemoedig klinken dat ik er op het eind toch een beetje het gevoel aan overhou dat het wel erg gemaakt is..

Toch nog 3 sterren omdat losse nummers het vaak wel goed doen ergens tussendoor, maar dit album zal ik niet snel meer opzetten.

Op papier een aantrekkelijke plaat in een richting die mij aanspreekt: freejazz gecombineerd met niet-westerse muziek. Dit weet nog wel eens fascinerende resultaten te geven, van bezwerende jams tot geweldige gezongen stukken.

Hier werkt het echter gewoon niet. De Jemenitische musici waar Brötzmann mee samenwerkt lijken niet op hun gemak te zijn in de improvisatiewereld waarin onze Duitse vriend verkeert. Zodra hij begint te toeteren lijkt verder bijna alles stil te vallen, enkel de drummers (zowel freejazzbekende Michael Zerang als zijn collega uit Jemen) weten goed mee te gaan. De drums zijn in mijn ogen het sterkste deel van het album. Brötzmann lijkt dit zelf ook door te hebben en houdt zich enorm in, en gaat mee in de Arabische muziek, maar ook dit werkt niet zo lekker, zijn bijdrage is eerder houterig dan verbluffend.

Bij elkaar duidelijk een voorbeeld van een geheel dat minder is dan de som der delen. Ik denk dat ik dit type wereldmuziek veel beter weet te waarderen zonder toeteraar erdoor.

Na mijn overmatig enthousiasme voor Michiyo Yagi / Ingebrigt Håker Flaten / Paal Nilssen-Love - Live at SuperDeLuxe (2006) moest ik dit album natuurlijk ook aanschaffen, dat is inmiddels al enkele jaren geleden en in die tijd heb ik hem regelmatig gehoord.

En het werkt nog steeds! Nog steeds voegt Yagi op koto een hoop toe aan het toch wat meer "standaard"-palet van Nilssen-Love en Brotzmann. Het voegt een extra dimensie toe die veel gewone freejazz niet heeft. De nummers die uitgevoerd worden hebben zelf weinig herkenbaars, dus dit kunnen we indelen in mijn categorie "chaotische freejazz". We horen elk van de musici wel ergens wegsoleren, bijvoorbeeld het geweldige stuk solo drums in het begin van het slotnummer.. Wanneer dan daar langzaam de koto inkruipt wordt het helemaal geweldig...

Waarom gaf ik eerdergenoemd album dan 5* en deze maar 4,5*... Het werkt nog beter zonder Brotzmann, niet dat zijn bijdragen zwak zijn, maar de sterkste momenten vind ik hier toch de stukken waar Yagi en Nilssen-Love duelleren, Brotzmann leidt hier soms een beetje van af. Die interactie heeft hij beter te pakken op deze plaat: Peter Brötzmann, Maleem Mahmoud Ghania & Hamid Drake - The "Wels" Concert (1997). Niet dat het dit album veel zwakker maakt, maar het heeft net niet die magische vonk die het echt helemaal uit-je-dak-gaan-waardig maakt.

Heerlijke freejazz-plaat... of eigenlijk, vijf heerlijke freejazzplaten.... vijf schijfjes met 2 optredens van het Tentet in Oslo en daartussendoor enkele samenwerkingen van leden ervan, sommige enkel voor dit concert, andere langer lopend...

Alles komt er terug, totale herrie (vooral in de nummers van het tentet), 'intiem' samenspel (sonore), tot nummers met slechts 2 drummers...

Zeer afwisselende plaat dus, die daardoor ook totaal niet verveelt... als je het genre een beetje kunt waarderen.


... het gaat nog wel mis met de titels hier, ik probeerde meerdere artiesten per nummer in te voeren.. en MuMe gaf me die mogelijkheid ook, maar het resultaat kwam er niet door... nummers 4 t/m 9 horen te zijn:

Michael Zerang & Paal Nilssen-Love - III (22:27)
Johannes Bauer & Per Ake Holmlander - IV & V (18:15)
Joe McPhee & Ken Vandermark - I (9:38)
Joe McPhee & Ken Vandermark - II (10:14)
Jeb Bishop & Paal Nilssen-Love - III (15:00)

Zoals beloofd gaan we mijn tip10-platen af met een stukje bij elke!

Laat ik met een krachtig statement komen! Broken English is mijn favoriete Brotzmann-tentet plaat! (Op latere boxen staan betere stukken, maar dat zijn geen afgeronde platen) Voordat de Scandinaviers zich serieus gingen mengen in het Tentet (enkel Gustafsson doet hier mee) namen ze dit op, nog met Hamid Drake en William Parker erbij. Wat voornamelijk opvalt is dat het slechts zelden ontaardt in totale chaos, hetgeen later veel meer gebeurt. Deze plaat is meer een oerwoud aan samenspelletjes, interactie tussen soms 2-3 musici en soms een paar meer...

Het valt al op bij het begin, geen all-out sonische aanval zoals we zouden verwachten, maar een door Hamid Drake gezongen introductie. Er zijn fascinerende stukken waarin we slechts 4 blazers horen die hun lijntjes door elkaar heen weven, stukken waarin bas en cello domineren, en zelfs zonder Nilssen-Love op drums fascineren die. Drake weet vaak een unieke sfeer neer te zetten met zijn drums, soms blijft het een beetje veel op de achtergrond, maar hier zeker niet.

Kortom, niet de meest krachtige plaat van het Tentet, wel de meest levendige, en aan beiden heeft een mens soms behoefte

Speciaal voor AOVV, omdat ik gezegd had bij Cor Fuhler/Mats Gustafsson - Split (2008) een bericht te plaatsen, maar daar eigenlijk niks kon vertellen dat ik niet al in die andere post gezegd had. Daarom hier een stukje ter compensatie..

Net toegevoegd omdat ik em laatst hoorde en het toch behoorlijk geweldig vind. Brotzmann heeft vaker interessante samenwerkingen. Hier kwam ik terecht via de nummers op zijn Long Story Short (2013) waarop ook een Marokkaanse Guimbri-speler meedoet (om precies te zijn de zoon van deze meneer Gania) die me prima beviel.

In principe is het een saxofoon-trio waarin deze meneer de bassist vervangt, en hierdoor krijgt het een uniek karakter, dit instrument is minder strak dan een contrabas, minder helder maar met meer leven erin, het geeft echt een unieke sfeer. Brotzmann doet deze sfeer alle recht door niet zomaar blind erdoorheen te gaan toeteren maar echt zijn momenten te kiezen, voeg hierbij Drake op drums toe, die ook in veel van zijn muziek wel een wereldmuziek-tintje heeft zitten.

Ik kan niet eens echt beschrijven wat ik hoor, dit is gewoon erg fascinerend en lijkt me ook echt wel iets voor users als AOVV of Masimo, aangezien ze platen met een wat vergelijkbaar idee als Mats Gustafsson, Paal Nilssen-Love & Mesele Asmamaw - Baro 101 (2012) goed kunnen waarderen. Deze heeft een andere sfeer, maar vind ik zeker zo goed!

Ben onder het luisteren mee aan het schrijven..

Het eerste nummer is echt fenomenaal goed, de twee saxofoons die bij vlagen keihard tegen elkaar ingaan en op andere momenten elkaar juist weer sprankelend aanvullen, geen nummer om op te zetten als je je vrienden een rustige introductie in de wonderbaarlijke en fascinerende wereld der jazz wilt geven maar een heerlijk krachtig stuk.

Het tweede nummer valt in het begin licht tegen, wat rustig en een beetje te afwachtend. Vanaf een minuut of 12 begint Nilssen-Love met zijn drums wat onrust te stoken, een solo-stuk van hem leidt tot een weer grandioze saxofoon-clash even later, waarbij hij zelf iets actiever meedoet dan op het eerste nummer.
Meer naar het einde van het nummer komt er zowaar een soort van rust, waar de drum echt een achtergrondinstrument lijkt te worden en de twee saxofoons kalmerende harmonieuze lijnen spelen, de een hoog, de ander laag, een mooie bron van afwisseling, hier valt ook heel erg op wat voor raar geluid ze ook af en toe uit hun saxofoons weten te persen, niet de zuivere geluiden zoals veel bekend, maar echt zware, koude, trillende geluiden. Het is meer de structuur dan de toon waar ik hierbij zo van kan genieten.

Het derde nummer begint weer erg rustig en percussief, zelfs veel stukken waar helemaal geen saxofoon in naar voren komt. Rond de 5 minuten komt dan rustig aan een saxofoon opzetten waarna een enkele saxofoon steeds iets chaotischer wordt, maar toch vrij rustig blijft. Vanaf het moment dat de drums erbij in komen rollen en de tweede saxofoon invoegt brandt het nummer weer heerlijk los en blijft lekker doorgolven, een goede afsluiter.

Het is trouwens een album dat is opgenomen op het Molde International Jazz Festival, een groot festival in Noorwegen waar heel wat bekende namen staan.

Voor mij ook een van de betere platen dit jaar

De Duistere Kant Van De Maan, ik heb em weer eens opstaan. Het blijft een album met iets van een speciale sfeer erin. Waar deze sfeer me eerst altijd wist te boeien valt hij me nu steeds meer tegen. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat het wel iets bijzonders heeft.

Een heel verhaal gaat aan ons voorbij, begeleid door de nodige atmosferische gitaren, waarin het nummer Money voor mijn gevoel niet in het geheel past. Er heerst een heel andere sfeer in dat nummer, waar de rest van de nummers ergens hoog in de lucht gespeeld word staan ze in Money met beide benen op de grond.

Het probleem voor mij is geworden dat het allemaal niet al te lang duurt. Op een gegeven moment kende ik de sfeer wel, en dan blijft er niet veel over. De instrumenten, de teksten, ze zijn best goed, maar zodra de sfeer je niet meer pakt blijft er weinig meer over.

Een complex album is het zeker niet, neem er 1x de tijd voor en je weet of het iets voor je is of niet. Legendarische dingen zijn niet echt te verwachten, maar er blijft toch genoeg over in wat er wel is als je erin geinteresseerd bent. Genoeg om voor jou een super-album te zijn.

Voor mij heeft dat het niet meer doordat ik zoveel dingen heb gehoord die me wel raken en de sfeer me (ik geloof op een skeelertochtje) ging vervelen, daarna heb ik eigenlijk nooit meer het gevoel gehad wat ik bij Piper At The Gates Of Dawn wel heb. Dat ik het echt bijzonder vind, en dat ik echt het gevoel heb alsof het me enigszins moeilijk wordt gemaakt er iets moois in te horen, wat des te meer voldoening geeft als het lukt.

Maar goed,, dat is mijn mening, laten de fans van dit album hier niet te zwaar aan wegen, dit ben ik maar, en ik word wel vaker raar genoemd, The Great Gig in the Sky, Time en Brain Damage blijven wel mooi als los nummer natuurlijk.

Lekker vaag album dit, niet die 13-in-een-dozijn-prog-atmosfeer van de latere Pink Floyd maar een frisse psychedelische sfeer van vaagheid... perfect aansluitend op de geweldige teksten van Barrett.

Dit is echt een genie aan het werk, iemand die lak heeft aan wat er allemaal al is, maar gewoon op zijn eigen vage manier een plaat in elkaar wil draaien , en dat lukt.
De opener Astronomy Domine heeft al de herkenbare gitaar-sound die het hele album een beetje aanwezig blijft...

Verder is het het ene vage Barrett-nummer naar het andere, met uitzondering van Take up Thy Stethoscope and Walk, dat door Waters geschreven is. Qua kwaliteit is er niet veel verschil te horen.

2e hoogtepunt is de tweede helft van Interstellar Overdrive Waarin alle geluiden van je ene oor naar je andere oor echoen.. een gek geniaal nummer..

Tekstueel komt voor mij het hoogtepunt aan het einde...

I want to tell you a story
'bout a little man if I can.
A gnome named Grimble Gromble.
And little gnomes stay in their homes,
eating, sleeping, drinking their wine.

Geweldig, met lekker vrolijke muziek eromheen
Ook de eerste zin van Bike mag natuurlijk niet ontbreken in een recensie(tje)

I've got a bike you can ride it if you like

Bij elkaar een van de weinige echt vrolijke albums die bij mij scoren.. Een winnende combinatie van vaagheid, genialiteit en innovatie

Kwam gisteren bij iemand over de vloer die het nodig vond dit album op te zetten... Heb het al jaren niet gehoord en vroeg me af of mijn waardering hier niet wat aan de lage kant is... maar mijn conclusie is dat dat niet zo is. Het is gewoon 35 minuten slappe hap doorworstelen waarin eigenlijk vrijwel niks gebeurt, dan ineens het geweldige Hey You, en daarna weer een hoop saaie meuk.. ik snap het niet.. Als ze het album nou half zo lang hadden gemaakt was het in ieder geval half zo slecht geweest en had ik er nog wel 2 sterren aan willen geven. Deze 1* is meer een soort gemiddelde van een 4,5* voor Hey You en iets heel laags voor de rest.

Platen als Dark Side of the Moon of Wish You Were Here zijn nog best te doen, en daar kan ik me nog wel van voorstellen dat mensen het helemaal geweldig vinden (al heb ik zelf liever de Pink Floyd van Piper at the Gates.. t/m Meddle), maar wat deze plaat bovenaan lijstjes doet is me een raadsel.