Ik ben er wat laat mee, maar hier komt ie dan..

(wat is het toch lastig om zo'n stuk een passend begin te geven he)..

Ik weet eigenlijk nog steeds niet waarom ik dit nou zo goed vind dat ik het na mijn tip-10 in mijn top-10 heb laten staan...

Ik vraag me zelfs vaak af of dit nou wel echt muziek is... het gaat in mijn ogen verder dan muziek.. een soort pseudo-muziek... Een serie willekeurige geluiden die ver weg op band zijn gezet, maar heel licht zijn bewerkt, en zo op mijn cd hier staan.

Het gaat eigenlijk niet om het laten horen van een compositie of een compleet beeld... wat dit bij mij oproept zijn bepaalde indrukken.. niet direct indrukken van de dingen die ook daadwerkelijk op band zijn vastgelegd.. meer indrukken van begrippen.. kaalheid, kou, vervreemding..

ik vind het moeilijk te omschrijven..

Je moet in ieder geval niet naar deze muziek luisteren met de indruk naar een afgewerkt geheel te luisteren, of proberen te begrijpen of vertalen wat je hoort...

Gewoon opzetten, en rustig op je in laten werken.. en voor mij werkt dit echt, het gaat verder dan wat muziek doet....

het is een omschrijving van hoe mooi toevallige geluiden kunnen zijn.. die je maar gewoon moet horen en anderen moet laten horen.. wat Geir Jenssen hier dus prachtig doet..

Het verhaal erbij is een prachtige bijzaak

Nou... ik heb em dan voor het eerst gehoord, en eigenlijk overheert bij mij het "nou kennen we het wel"-gevoel, ze beginnen een beetje een parodie op zichzelf te worden.. De emotie die ergens hier boven werd genoemd is in mijn ogen in geen velden of wegen te bespeuren, het is een trucje geworden, op geen enkele manier meer met F#A# (inf) te vergelijken... een trucje waar ze weliswaaqr goed in zijn, maar wat toch niet echt meer overtuigt..

Na goede albums van A Silver Mt Zion en Efrim solo, waar nog volop geexperimenteerd werd hoopte ik dat dat hier ook zou gebeuren, maar dit is alleen maar meer van hetzelfde, Mladic is welgeteld een minuutje interessant, voor de gitaren het nummer overnemen en het vaste postrock-paadje bewandeld wordt, Als die wat chaotische opening, eventueel met wat opnamen, of in ieder geval met een wat minimalere instrumentatie, even door werd gezet had ik het een stuk meer kunnen waarderen..

Op oudere platen liet men nog gerust 5-6 minuten mensen aan het woord enkele minuten stilte een nummer inkruipen, rustig een cello een stuk solo spelen of enkele minuten alleen wat viiolmuziek domineren.. Niks daarvan hier, mensen verwachten een climax dus dat moet vanaf het begin centraal staan..

Naast Mladic doen ook de drones me weinig, heb meer het idee dat dit een soort opvulmateriaal is... Het biedt nog wel even lekker wat afwisseling tussen de twee langere nummers, maar zelf worden ze nergens spannend.. er zijn zoveel artiesten die dit zoveel beter kunnen..

Het tweede lange nummer is eht enige nummer dat me bij vlagen nog wel echt weet te raken, zo rond de 5 minuten, als de violen erdoorheen beginnen te zingen, vind ik het toch wel weer erg mooi... helaas verdwijnen die ook weer al te snel omdat er opgebouwd moet worden...

Nee, wat mij betreft hadden ze deze niet uit hoeven brengen, ik hoop dat ze nog eens een keer op een echt boeiende manier iets te zeggen hebben (ik hoopte eigenlijk dat dat de reden was dat ze ~10 jaar niks gedaan hebben)..

Wat beoordeling betreft ligt ie wel prima in de lijn van de oudere albums, heb ze nu op 4,5-4-3,5-3-2,5 staan... al moet ik misschien Lift Your SKinny Fists nog eens een halfje ophogen..

Een unicum in het oeuvre van GYBE!.. De eerste plaat die ik hoger beoordeel dan zijn voorganger, het automatisme lijkt er een beetje af te zijn. Eindelijk wordt er weer muziek gemaakt om het muziek maken in plaats van het nodeloze opbouwen naar climaxen.

Ik ben het dan weer totaal niet eens met bovenstaande poster wat betreft dat het eind het best zou zijn. Daar wordt het juist weer voorspelbaar met de gitaren en drums op de voorgrond opbouwen. Juist de rustigere stukken met meer viool in het eerste nummer vind ik prachtig. De twee kortere nummers zijn ook beter dan op de vorige plaat. Daar waren slappe aftreksels van goede ambient-artiesten, hier is het echt GYBE zelf, met veel meer identiteit.

Het heeft nog niet de broeierige, onderhuidse spanning van het debuut, maar het is zeker een positieve verrassing.

Ben de laatste tijd steeds meer naar deze aan het luisteren en steeds minder naar de andere GYBE-platen...

Deze plaat heeft veel meer sfeer.. een veel duisterdere spanning, de plaat is meer een geheel ook dan de anderen. Bij deze plaat word ik echt gepakt door de bijzondere manier waarop GYBE hun nummers op weten te bouwen, wat op volgende platen een beetje een standaard-receptje geworden lijkt (wel een erg lekker recept hoor) is hier nog vol in ontwikkeling... Met als gevolg dat deze plaat minder voorspelbaar en wat avontuurlijker aandoet.

Tegenwoordig zijn het al die kleine dingen die het voor mij samen een luisterfeest maken.. Die gitaar in het begin van East Hastings is misschien wel het mooiste voorbeeld... die gitaar is een tijd lang te volgen... en het hele nummer geeft die gitaar de sfeer aan (geweldig moment bij 6.47)... Ook al weet ik precies wat die gitaar gaat doen, toch pakt hij me elke keer weer beet.
Dit soort details bepalen voor mij al meer de inhoud van dit album dan de geluidsmuren waar GYBE het vaak van moet hebben.

Zulke momenten zitten er de hele plaat door.. continu kleine dingen die ik hoor, die me bezighouden en de spanning versterken...

En dat ik een fan van strijkers ben zal mijn waardering alleen maar versterken ..


... dit is trouwens ook een van de weinige albums waar het voor mij echt onmogelijk zou zijn een 'beste nummer' van te kiezen bedenk ik me net..

Hmm... ik vind het lastig hier veel over neer te pennen... Op zich wel een leuk album, maar vind het nergens echt aansprekend... het mist net het magische tintje dat bands als Animal Collective in mijn ogen wel heeft...

Het zijn leuke nummers, redelijk poppy, maar waaraan wel wat aandacht is besteed, en ik heb een beetje het gevoel dat die aandacht af en toe beetje teveel werd, alsof het album daardoor van zijn speelse karakter werd ontdaan.. en het veel te serieus blijft klinken.. Het doet het bij mij goed als achtergrondmuziek, waarbij ik achteraf het gevoel heb dat ik me prima vermaakt heb, maar tijdens het luisteren grijpt het me nooit echt..

Ik ben vaak een beetje huiverig om aan dit soort platen te beginnen, ineens zie je ze overal, het type complexere indiepop-album... en waar het me soms wel volledig weet te treffen (zoals de nieuwe van The National, die ik geweldig vind), laat het me vaker een beetje koud, zoals deze dus, of dingen van Spoon of Yeasayer...

Fans van deze plaat kan ik zeker Dark was the Night aanraden... meer van dit soort muziek, van vaak in mijn ogen iets hogere kwaliteit, en daarnaast ook nog een aantal nummers die meer uit vaatjes van andere genres tappen, maar er zitten een paar geweldige nummers tussen..

Heb em nu een tijdje niet opgehad, en het viel me echt op dat ik het idee erbij had dat het op de een of andere manier allemaal 'wel leuke' liedjes waren...

En net dus weer eens opgezet, en dan word ik er toch weer in meegezogen, het is gewoon veel meer. Dat idee is naar mijn gevoel vaak terecht bij licht vergelijkbare band die in tegenstelling tot GBV hun nummers net iets meer af willen laten zijn.. Die duren vaak net iets langer.. en dan wordt het gewoon echt een verzameling 'wel leuke' liedjes...

Hier is het meer, doordat het allemaal zo vlug en pakkend klinkt, een Echo's Myron, Smothered in Hugs.. etc. ..etc. Bij elk liedje zit ik er weer vrolijk bij, waarschijnlijk omdat het ook zo kort wordt gehouden waardoor het telkens pakkend blijft.. kan hem niet vaak genoeg horen