Nog weer minimaler dan zijn voorganger... dit is weer een beetje Marissa Nadler die teruggaat naar het geluid van de eerste twee platen, alleen is de gitaar wat verder naar de achtergrond gemixt waardoor er nog meer nadruk op haar stem ligt...

Waar mensen van mij zouden mogen verwachten dat ik hierover wel te spreken ben, ga ik dan ook zeker met die mensen mee, echter met een kanttekening.. De stukken dat er andere instrumenten te horen zijn zijn eigenlijk de spannendste stukken van het album... de bas en drums in Constantine maken dat echt een geweldig nummer, al komen ze maar bij vlagen langs.. ook de drums en bas in het openingsnummer zijn er niet voor niets, die tillen het echt naar een hoger niveau.

En zowaar een nummer gedragen door piano, maar ook dat komt allemaal erg goed over

Wat mij betreft wordt hier de opgaande weg die op haar self-titled album werd ingezet een goed vervolg gegeven, op het nummer 'In a Little Town' na, dat vind ik echt nergens naar klinken.

Wat een ontzettend vet geluid weet Gustafsson hier zo af en toe uit zijn sax te trekken... Ik ken hem natuurlijk langer dan vandaag, maar de vorm waarin ie op deze plaat is is zelfs voor hem uitzonderlijk...

Dit soort werk is echt mijn ding... Ik mag graag fijne melodieuzere freejazz draaien... maar dit soort plaatjes hebben we nodig om de zintuigen op scherp te houden en goed te kunnen knallen... Ik ken niet heel veel platen die dat beter doen dan deze.. al had Akita misschien af en toe nog wel wat meer herrie kunnen produceren... Wat me met name opvalt is hoe goed ze op elkaar aansluiten, het klinkt echt als 1 machine...

Op de een of andere manier stukken beter dan Diskaholics Anonymous Trio (Gustafsson/O'Rourke/Moore), dat ik lang neit zo goed trek.

Mijn favoriete momenten zijn, zoals waarschijnlijk wel blijkt de momenten dat Gustafsson losgaat, zoals de eerste keer dat ie flink op die toeter blaast in het 1e nummer... kippevel.. Maar verder bevallen ook rustigere stukken me verrassed goed...

Hier durf ik best meteen 4,5 voor te geven.

Fascinerende plaat, dit is een deel van een live-show uit 1970, het andere deel is onder de titel Mass Projection te vinden...

Tussen de 2 delen zit nogal een verschil, met name in het gitaarspel van Takayanagi. Beide delen zijn fijne freejazz, maar waar Taka een hele hoop herrie uit zijn gitaar trekt op Mass Projection komt het er hier veel ingetogener uit. Nog steeds chaotisch genoeg, maar wat meditatiever, met dan zo'n heerlijke blazer als Abe erbij (hier op oa basklarinet en mondharmonica) wordt het geheel zeer genietbaar en is het nummer om voor je er erg in hebt.

Een behoorlijk invloedrijk duo ook, als ik mag geloven wat ik op allmusic las over hun invloed op muzikanten als Evan Parker of Derek Bailey...

Ik vind het in ieder geval heerlijk, heb liever deze plaat dan de all-out herrie (hoewel die ook zeker goed is)

Mag ik u dan ook deze aanraden:
Yagi Michiyo/Ingebrigt Håker Flaten/Paal Nilssen-Love - Live at SuperDeLuxe (2006)

Hier alleen bassist en drummer (Haker-Flaten en Nilssen-Love) maar met een koto-speelster erbij, de koto is een Japanse soort liggende harp, waar (zo blijkt) ook heel wat extreme geluiden uit te krijgen zijn (en af en toe ook herkenbare).

Wat betreft deze plaat vind ik em sterk, maar toch heeft ie niet de flow die het nodig heeft om echt een van mijn platen van het jaar te worden. Bij vlagen verslapt ie in mijn ogen wel een beetje, fijne plaat, maar meneer Gustafsson heeft platen gemaakt dit jaar die er voor mij bovenuit steken (Fire! w. Oren Ambarchi, solo, The Cherry Thing)

In het kader van mijn 5*-album-berichten-week nu deze aan de beurt. Net gedraaid en ik besef meteen weer waarom ik hem op die 5 sterren heb staan.

Wat Mogwai hier doet hebben ze erna nooit weer gedaan, hier zitten nog op een aantal punten echt de ruwe kantjes aan de muziek, die ik op latere albmus mis.
Verder is dit een prachtig voorbeeld van hoe nummers opgebouwd moeten worden, in Like Herod wordt er 3-4 minuten lang opgebouwd naar een echt bak herrie, maar wel hele mooie herrie, en qua herrie wordt het in With Portfolio nog erger.

Maar lang niet elk nummer is even oplaaiend, bepaalde nummers (o.a. Tracy) zou ik zelf het 'liefste' noemen dat ik ken. En alle nummers zijn even afwisselend en prachtig op de post-rock manier opgebouwd. De ene keer zwevend (mooie omschrijving JB) en het volgende moment weer helemaal Down-To-Earth.

Ik zelf vind het slotstuk ook een het meest geweldige op en afbouwende geheel, ideaal om op de repeat functie te hebben wanneer je om half vier 's nachts eens thuiskomt en besluit dat je nog zin hebt in muziek.

Bij elkaar de 5 sterrren dubbel en dwars waard, nog maar 11 albums te gaan deze week

En het laatste stukje bij mijn tip10-platen...

Heb me er nu iets meer in verdiept en weet een beetje hoe ik het kan omschrijven.. Het is een electronic-album dat overal heel vermakelijk is.. Geheel gemaakt op een playstation 2 .. Het is gemaakt voor de koninklijke bruiloft in Engeland.

Wat kunnen we muzikaal verwachten.. een album vol met allerlei instrument-loops, dat eigenlijk niet direct heel vrolijk is, maar me wel continu met een glimlach rond laat lopen, dit komt met name door het overmatig gebruik van vocale samples van oude Britse tv-programma's, die Moon Wiring Club een unieke identiteit geven. Dit album heeft, nog meer dan zijn andere werk, een uniforme sfeer, die nochtans nergens gaat vervelen. Ik denk dat veel users zich eigenlijk prima zouden kunnen vermaken met dit soort albums... Helaas ben ik nog steeds de enige op MuMe die enkele van zijn albums bestemd heeft.

Een nieuwe Mostly Other People Do the Killing... en voor de mensen die dachten dat het niet vager kon... ja dat kan wel!

Een korte historie, Mostly Other People Do The Killing is een band vol zeer getalenteerde musici die in hun muziek een deconstructie geven van meerdere generaties jazz, her en der zeer geslaagd, op andere punten (hun 2013-platen) nogal teleurstellend. Vaak was het door de nadruk op de ideeen muzikaal weinig interessant meer

Maar het kan dus erger, bij deze presenteren ze een noot-voor-noot reconstructie van Davis' Kind of Blue. Dus geen eigen interpretaties van de stukken, nee, een poging een zo exact mogelijke kopie te maken. Op internet zijn al wel reacties te vinden van bandleden waarin ze allerlei filosofische vragen opwerpen als reden voor dit album om relevant te zijn (is dit jazz?). En waar deze vragen wellicht interessant zijn geeft dit in mijn ogen geen bestaansreden aan dit album. Als ik me dat soort dingen af wil vragen lees ik wel een boek.

Waar conceptuele stukken als Cage's 4.33 muzikaal enige potentie hadden op het moment dat je het je liet fascineren zie ik dat soort potentie hier niet. Een interessant project, maar om het op cd uit te brengen is mij een brug te ver. (En maar lachen om de mensen die het nog daadwerkelijk kopen ook).

Ik geloof dat wat ik er hier over heb gezegd interessanter is dan het daadwerkelijke luisteren van de cd... dus aan mijn lezers... geen dank!

Mostly Other People Do The Killing... voor al uw feesten en partijen..

Waar ik het andere album dat dit jaar verscheen niet zo goed smaakte hoopte ik dat ik deze beter zou kunnen waarderen. De andere werd me wat te schreeuwerig en iets te veel hak-op-de-tak-muziek...

Deze is echter nog een heel stuk erger, elk nummer wordt volgestopt met allerlei verwijzingen,naar bekende dingen. Waar dit, toegegeven, af en toe nog wel even grinniken is, komt het op de lange termijn veel te geforceerd over. Bekend piano-riedeltje daar, herkenbaar banjo!-lijntje hier... Leuk voor op een dronken vrijgezellenfeestje van een freejazzfan, maar ik kan er niet rustig naar gaan zitten.

Ik had ze altijd erg hoog zitten (luistert allen vooral The Coimbra Concert), op oude albums zitten ook her en der wel leuke referenties, alleen daar heb ik veel meer het gevoel dat ze organisch ontstaan, hier wordt het allemaal te geforceerd...

Ik heb het eind niet gehaald .. de laatste 2 nummers heb ik voor gezien gehouden.