In het zeilbootje dat “Intro” heet word ik dit land binnengeloodst, om een uur te genieten, want dit album laat me gewoon mezelf in een droomland wanen, met alle aspecten van het landschap daar. Langs een rotsachtige kust in “Svefn-G-Englar”, door de besneeuwde grasvelden in “Staralfur”. Maar ook kleine dorpjes en regenbuitjes komen voorbij.Hierbij begin ik mezelf af te vragen of dit de ware essentie van IJsland zou kunnen zijn, of dat het nog verder van huis ligt.

Eigenlijk maakt het me niet veel uit waar of wanneer het is, zolang ik er maar een glimps van op kan vatten. En dit door middel van heerlijk atmosferische gitaren, rustige (en soms onrustige) drums en kalm vloeiende baslijnen . En hoe meer luisterbeurten, hoe meer ik het idee krijg dat ik begrijp wat ik zie en hoor, wat eerst vanuit de afstand een skyline van een dorpje was, begint nu duidelijk kerktorens en molens te vertonen.

En hoe beter ik het land leer kennen, hoe meer ik het idee krijg dat het perfect is, dat niet zomaar alles is zoals het klinkt maar dat alles door deze band zorgvuldig is opgebouwd, om mij maar optimaal te laten genieten van de reis door dit land . De zang is ook als een reisbeschrijving, ik versta er helemaal niks van, maar toch beschrijft het precies wat ik zie. Langzaam begint het land aan mij voorbij te schieten, en “Viõrar Vel Til Loftárasa” en “Olsen Olsen” zijn voorbij voor ik er erg in heb.

En langzaam, even vloeiend en kalm als ik gekomen ben, voert “Avalon” me het land uit, met het onvermijdelijke gevoel “Hier wil ik terugkomen” (wat me dan vaak ook lukt tijdens de volgende Draaibeurt )

Als ik ( ) zou moeten typeren zou het binnen Agaetis Byrjun vallen, het is de beschrijving van een klein stukje van dit land, een dorpje of een weggetje. Het beschrijft dit kleine stukje in veel meer detail, en ook daar spreekt de betovering weer vanaf. Het is minder varierend dan Agaetis Byrjun, maar de diepgang is groter.

Allebei zijn het geweldige platen, maar ik vind ( ) net een tikje beter, maar deze gaat voor mij ook naar de 5*

Heb em nu ook voor het eerst opstaan en moet eigenlijk vaker aan The National denken dan aan Arcade Fire. Zowel qua manier van zingen (niet direct de stem) als qua achterliggende filosofie, wat ik met dat laatste bedoel is dat dit album voor mijn gevoel meer gebouwd is om het opbouwen van een bepaalde sfeer dan om de individuele nummers. (Arcade Fire heeft zeker sfeer, maar vooral binnen nummers, ik heb veel minder dan bij The National het idee dat gehele album dezelfde sfeer uitademt)...

Het oproepen van die sfeer lukt ten dele, sommige stukken zijn erg sterk uitgevoerd en weten goed te boeien, maar er zitten ook wel momenten in dat het allemaal wel heel gewoontjes, een beetje op de automatische piloot, wordt. Vooral de laatste paar nummers vind ik sterk, en ook het begin mag er zeker wezen (al is de bijdrage van Stetson wel een beetje lullig, net op het moment dat het een beetje vet wordt kappen ze het af, en het komt ook verder niet terug ofzo)..

Bij elkaar dus niet constant genoeg om echt goed te scoren bij me, maar het heeft zeker zijn goede momenten. Basisniveau Constellation zou ik het bijna noemen (en dat is zeker positief), maar het is niet het erbovenuitstekende album dat ze vrijwel elk jaar wel hebben.

p.s. Ik vind het meer Rock dan Folk

En de volgende uit mijn tip10-lijst waar ik nog wel even een korte toelichting aan toe wil voegen.... Al staat de essentie hierboven wel... Wat me nu ook weer opvalt is hoe levendig het is, en hoe groot de toegevoegde waarde is van een fijne opener.

De opener zit er meteen zo strak op, zeker de piano in het tweede deel ervan, dat je zelfs op de relatief zwakkere momenten van het album (nummers 2 en 5 bijvoorbeeld) nog lekker in de flow zit en gewoon doorgaat... Tussendoor zit natuurlijk ook nog genoeg mooi, die geweldige repetitieve bas-sax-tandem in het 3e nummer.. de heerlijke gedempte piano in het begin van het 6e.. Eigenlijk een album vol hoogtepunten..

Had het al een tijdje niet gehoord maar snap weer helemaal waarom ik em op 4,5* had staan

Ik heb hier al eens een flink verhaald bij geschreven, maar kan het weer eens niet laten om nog maar eens iets moois neer te zetten, helemaal omdat het nu mijn nummer 1 is (toenertijd nog niet)... Over hoe ik hem heb ontdekt zal ik het verder dan ook niet hebben, dat is daar te lezen.

Wat me tijdens het concert van afgelopen maandag nog maar eens duidelijk is geworden is hoe goed elk stukje van dit album in elkaar zit. Van het snerpendste Pajo-gitaartje tot de subtielste drumroffel, alles is uitgedacht en wordt gespeeld door prima muzikanten (en dat toen ze amper 20 (of nog jonger?) waren.

Wat mij zo raakt is het abstracte karakter van de plaat, de mogelijkheid erin te horen wat ik erin wil horen. De ene keer hoor ik een plaat die me gewoon enorm raakt en een veel emotie opwekt, de andere keer hoor ik een band die met een heerlijk gevoel voor structuur lekker afwisselt tussen rustig en opzwepend, de ene keer vallen de kleinste subtiliteiten me op (de eerste versnelling in Don Aman, het spanningsvolle drum/bas-werk in Nosferatu Man, de snerpende Pajo-gitaar tijdens de climax van Washer om maar enkele voorbeelden te noemen), een andere keer zing ik gewoon lekker mee met de zang die gewoon bij deze muziek hoort, niet de pretentie om een geweldige stem te zijn, maar lekker abstract en niet te veel op de voorgrond tredend.

De eerste track is een geweldig nummer om helemaal in de plaat te komen, ik denk het meest toegankelijke nummer van het album, het minst ingewikkeld. En daar knalt meteen Nosferatu Man overheen, een nummer waar de instrumenten elkaar mooi versterken. Don Aman begint rustig, alleen twee gitaren die nagenoeg hetzelfde spelen, maar versnelt al snel, veel spanning in dit nummer. Over Washer en Good Morning Captain is hier al heel wat gezegd (For Dinner is gewoon een spanningsopbouw voor de afsluiter (wel een noodzakelijke)). Washer is de emotiole kant van Slint, en Good Morning Captain is het toppunt van mooie compositie, met natuurlijk het geweldige einde.

En elke keer dat ik dit album heb geluisterd, denk ik nog steeds niet 'ik heb er genoeg van', er zijn tijden dat ik het minder en meer draai, maar dat is normaal. Dit album is voor mij het meeste 1 geheel van de albums die ik ken, het enige nummer wat ik afzonderlijk even sterk vind als op album is Washer, Good Morning Captain vind ik een beter nummer, maar vooral in de contaxt van het album.

Op hun concert afgelopen maandag had ik er achteraf ook geen enkele moeite mee gehad als ze alleen Spiderland hadden gespeeld en er daarna mee op waren gehouden. Dit moest ik live horen, en toen i het gehoord had was ik zo onder de indruk dat ik me van de laatste 3 nummers niks meer weet te herinneren.

Zoek je een album waarin je tijd kwijt kunt, en wat een avontuur is om te ontdekken, wat steeds iets meer onder je huid gaat zitten, dit is de ideale plaat.

Veel platen van Molina heb ik regelmatig gehoord, maar dit blijft iets bijzonders... Iets dat ik slechts opzet bij uitzondering, maar dat neemt niet weg dat ik hem misschien nog wel mooier vind dan zijn studio-albums. Toch heeft het album niet die echte live-sfeer.. Die bijvoorbeeld verklaart waarom ik 'Under great white northern lights' zo goed vind. Dit is een album wat in mijn ogen qua sfeer een beetje vooruitblikt op de Magnolia Electric Company (de plaat). Het verschil vind ik echter dat de nummers op dit album beter zijn... My Blood bijvoorbeeld pakt me veel meer dan welk nummer van bovengenoemde plaat dan ook. En dat ligt niet echt aan de sfeer, maar meer aan de opbouw en overtuiging waarmee het gezongen wordt...

Want eigenlijk doet hij hier gewoon waar hij goed in is, niets meer en niets minder. Een verrassende plaat kan ik dit dan ook moeilijk noemen...gelukkig is dat ook totaal niet nodig om een geweldige plaat te zijn... Dit sterke punt kan ik misschien het best onder woorden brengen als ik zeg dat hij een bepaalde intimiteit weet vast te houden ondanks het feit dat hij soms behoorlijk stevig aan het rocken is... Iets wat weinigen... ik noem een Neil Young... gegeven is.

Het nadeel eraan is dat het me eens te meer eraan herinnert dat ik eigenlijk nog meer van deze beste meneer moet gaan luisteren, terwijl er al zoveel andere goede dingen zijn... Wat dit plaatje betreft denk ik dat het naast een duidelijke must voor fans ook een prima plaat is om voor het eerst met hem kennis te maken... Ik zeg dus 'Luisteren!'

Dit is inderdaad een project van 2 Motorpsycho-leden (Kapstad en Saether) met een gitarist en baritonsaxofonist erbij. Bij elkaar geeft dat een sfeer die je je een beetje voor kunt stellen: heavy en ruig. Er had echter veel meer in gezeten dan hier gedaan wordt. Het probleem is vooral dat de nummers zwak zijn, het wordt teveel in een vast stramien gedrukt en dat beperkt die lekkere rauwheid. Het feit dat er in dit stramien her en der ruimte wordt gemaakt voor een kazige gitaarsolo maakt het niet heel veel beter.

Ik ga er binnenkort wel live heen in Hedon en hoop dat er live niet teveel aan de voorgeschreven nummers vastgehouden wordt. Motorpsycho heeft vaak genoeg bewezen live zich genoeg los te laten en daar ook van relatief mindere nummers een goede show te maken. Als ze hier live ook een beetje mee losgaan wordt het vast een mooie show .. het album hoeft alleen van mij niet zo nodig.

Hmmm... of we het in een bepaalde categorie kunne plaatsen weet ik niet, ik in ieder geval niet.

Er zit (grotendeels?) vrije improvisatie in. Rare geluiden met stem, elektronische effectjes her en der, een grote verscheidenheid aan instrumenten: Bas, Cello, Franse Hoorn, allerlei fluitjes en harmonika's... een grote flurrie van geluiden... soms vrij minimaal, soms ook het oerwoud-principe...

Ja.... eigenlijk voelt het luisteren naar dit album als het lopen door een oerwoudje in je lichtblauwe pyjama... overal is wat te zien, maar toch weet je niet waar je moet kijken en wat er gaat komen.. en je voelt je maar een vreemde tussen de muziek..

Wel een verrek mooi oerwoudje dus

Op dit tijdstip is dit toch wel een van de allermooiste platen die er is. Ik betrap mezelf er al op dat ik al een half uur bijna niks anders doe dan in mijn stoel zitten. Ik zit nu in Mudholland en ik vertoon nog enkel teken van moeheid of verveling.

Zo simpel klinkt het, eenvoudige zichzelf herhalende instrumenten die hun eigen ding doen. Waar sommige mensen het misschien als saai zouden omschrijven zou ik het eerder een vorm van magie noemen. Zonder dat ik echt mijn aandacht op de muziek richt houdt deze plaat me toch in een soort trance.

Dit is gewoon een vorm van betovering die me vasthoudt, een vorm van kalmte die voor mijn gevoel wel bij mijn eigen persoonlijkheid past. Rustig, zonder altijd even bijzonder over te komen, maar als je je erdoor mee laat voeren toch erg gedetailleerd, en sommige mensen noemen het saai. Of het iets voor je is is per persoon verschillend natuurlijk, maar mij weet het toch te fascineren.

Het einde van disc 2 zal ik ook wel zonder vermoeidheidsproblemen halen en dan zal ik er eens over gaan denken hem een schop in positieve richting te gaan geven.

Ik wil er best iets meer over zeggen hoor... maar of je daar veel vrolijker van wordt betwijfel ik... laat ik allereerst zeggen dat ik over het algemeen geen liefhebber van gladde prog ben..

"waarom begin je dan aan deze plaat Jelle?" zullen sommige mensen me dan vragen. Nu ja, veel Porcupine Tree platen vind ik (ondanks dat ik ze neit geweldig vind) toch wel redelijk goed aan te horen... en ten tweede omdat ik hier meerdere malen King Crimson heb horen vallen, een band die me zeker wel ligt ... Verder zou het volgens berichten hier ook een gevarieerde plaat moeten zijn... waardoor ik he3t gevoel had dat er vast wel een paar nummers op zouden staan die ik aardig zou vinden...

Maar helaas begint het meteen met van die ontzettend vervelende opgepoetste zang, waar alle emotie zo zorgvuldig mogelijk uit weggepoetst is om het maar zo clean mogelijk te laten klinken... De piano-melodie zal wel emotioneel moeten klinken ofzo, maar dat hoor ik er niet in... Het begin van Sectarian veer ik dan toch op... klinkt best aardig... helaas begint net als het interessant wordt met die saxofoon ook weer een achtergrondkoortje/mellotron (weet niet welke van de 2) die hele sfeer weer af en wordt het snel weer een saaie bedoeling.. Aan het eind van het nummer weer hetzelfde verhaal... toch is dit het nummer waar het album zijn ene ster nog aan te danken heeft..

Het nummer erna is, in tegenstelling, het bedroevendste nummer van de plaat... De zang is zo lachwekkend nep en overdone, en de rest van het nummer zo erg beroofd van enige vorm van leven, dat de tranen me in mijn ogen springen zo slecht is het....

Verder heb ik hiermee geloof ik wel de ergste punten benoemd die het hele album terugkomen... lachwekkend slechte zang (op Index en Postcards is ie iets beter)... gitaarpartijen die me veel te bedacht in de oren klinken.. sowieso de nare cliche van prog... gitaarlijnen als in No Part of Me, Remainder the Black Dog en het eind van Index... verder nog een paar pseudo-emotionele pianostukken waar ik niks mee kan... volgens mij zit ie met dezelfde blik achter zijn piano als de blik die hij zou hebben als hij 643256*17 uit moet rekenen...

Zijn er dan helemaal geen aardige tot leuke stukjes? Naast het al genoemde Sectarian is de fluit of fluitachtige klank in Raider II nog wel een fijn stukje, en de ambient-achtige stukken zijn ook niet echt slecht, maar dit soort dingen worden al zo oneindig veel beter gedaan... Verder is de aanwezigheid van de mellotron op veel plaatsen ook geen positieve invloed, die maakt het vaak net te kazig...

Ik heb jaren geleden al omschreven dat veel progplaten bij mij het gevoel opwekken dat wanneer je alle instrumenten weg zou halen je een soort meditatief gezoem over zou houden, dat overal aanwezig is... Bovendien zijn alle stukken volgens mij los van elkaar bedacht en daarna pas in nummervorm gegoten.... Misschien wel een leuk idee... een artiest die een app maakt waarin hij 512 van dit soort ditaarlijntjes inspeeelt, enkele mellotronpartijen... zodat je een drum+bas ritme op kunt zetten (en enigszins kunt manipuleren) en zo zelf je eigen prognummer in elkaar kunt sleutelen... en het elke keer anders klinkt

Maar op het grootste deel heb ik dus het gevoel dat alle spanning en emotie is weggepoetst omdat dat niet clean genoeg is... waardoor je het dus prima als achtergrondmuziek op kunt zetten... verder is het grotendeels zo cliche en clean dat zelfs senioren het nog zouden kunnen waarderen... vandaar mijn eerdere uitspraak....

Dit is op een paar momenten na dus mijn definitie van pure bagger..

Deze samenwerking van mensen van de bands Landing en Yume Bitsu resulteert in een dijk van een album waarop Ambient, Space-Rock en Shoegaze worden samengevoegd tot een altijd-boeiend geheel.
Alleen "The Open Sea" al is een prachtige samensmelting van gitaren en een dromerige stem. Het resultaat is een ambient-naderende track die steeds iets vlotter en steviger begint te lopen en op het eind een geniale maalstroom van muziek wordt. Jammer dat dit nummer met 6,37 het kortste nummer op het album is.
Het tweede nummer is een stuk rustiger, meer richting ambient, een lekker in elkaar overvloeiend geheel van rustige gitaren. Niet mijn favorient, maar toch zeker een mooi nummer.
The Grasshopper king begint alweer een stuk actiever, lekkere geluidseffecten en een lekkere bas maken dit weer een nummer waar ik met veel plezier naar luister. Dit nummer wordt gevolgd door een wat zwaarder ambient nummer dat mij beter in de oren klinkt dan het tweede nummer (er gebeurt meer in).
Voor mij het hoogtepunt is “Council of the Locusts”, weer een wat langer, geweldig goed opgebouwd nummer, waarin vooral de drum mij erg aanspreekt. Hier hoor ik ook duidelijk stukken Yume Bitsu in. Het einde van dit nummer is echt heel mooi, met een donkere ‘hoofdsfeer’ met flarden gitaar erdoorheen.
Laatste nummer is weer een vrij uitgesponnen ambient-achtig nummer als je het mij vraagt. Soms zelfs iets te uitgesponnen, en daarom gaat het me lichtjes tegenstaan. Zo tegen de helft van het nummer vind ik het beter worden, hier komt er meer tempo in het nunmer en neemt de gitaar de overhand.
Bij elkaar een ruime 4* voor dit album

Karen O... verbazend, vind ik niet een van de eerste artiesten die ik hierbij zou associeren, maar het past wel goed. Song for a Warrior vind ik ook een van de sterkere nummers.

Verder toch niet helemaal mijn plaat. Sterke, meeslepende momenten worden afgewisseld met stukken die ik toch wel ernstig zwak vind (eind van The Seer, Mother of the World bijvoorbeeld). Het voornaamste probleem is echter dat ik bij het meeste van de goede dingen het gevoel heb het allemaal al wel eens gehoord te hebben. Pak een goede Neurosis-plaat of iets dat daarop lijkt en je krijgt dezelfde meeslepende groove voor je bakkes als op het titelnummer hier, alleen dan nog een stukje gevarieerder.

Het enige waar ik dit toch wel erg sterk en goed vind is in de bakken herrie in 93 Ave. B Blues. Een goede portie freejazz-achtige herrie combineren met de sfeer die ze over het algemeen neerzetten is toch wel heel fijn