Ook hier nog geen enkele post... ik ben ze wel hard aan het bijwerken, die jazz-albums...

hoewel dit niet 100% een jazz-album is, een samenwerking van een jazz- en een rockband, wat samen een heerlijk harde en zware plaat oplevert... Af en toe de explosiviteit en vrijheid van een flinke stapel freejazz, maar vermengd met knallende rockgitaren en her en der ook zang..

Dubbele drums en bas levert ook flink power... Alle remmen gaan los in bijvoorbeeld de cover van Yeah Yeah Yeahs' Art Star... ongelooflijk wat je daar op maximaal volume op uit je dak kunt gaan

Vervelende plaat... opzich een aantal goede musici (o.a. Malaby), maar ik vind het nogal slap geeuzl, vooral de gitaar klinkt me erg kazig in de oren.. Had hier zeker meer van verwacht...

Op een aantal plaatsen zitten er nog wel fijne saxofoon- en baslijnen in het nummer, maar het is em allemaal net wat te verzonnen... kan hier niet zo goed tegen.

Komt over als een zeer persoonlijk album, maar is het ook mooi?

Na de eerste twee nummers moet ik echt de neiging onderdrukken om hem meteen af te zetten, naar gefluister.. En dat blijft een beetje het euvel van het album. Als het zo persoonlijk is maak er dan ook echt zulke nummers van en ga het niet zo kunstmatig maken door dat gefluister en her en der ander moeilijk gedoe.

Op momenten dat ze daadwerkelijk moeite doet een beetje te zingen klinkt het ook meteen fijn (So Many Stars, of de afsluiter bijvoorbeeld). Maar bij het grootste deel van de nummers kan ik me best voorstellen dat het voor haar iets betekende ze op te nemen, maar je kunt je afvragen of ze zich niet af had moeten vragen of er daadwerkelijk mensen op sommige van die nietszeggende fluisterdingetjes zitten te wachten.

Ik heb hier gewoon nog nooit iets bij neergezet, terwijl hij toch inmiddels op nummer 3 in mijn top10 staat... toch maar eens doen dan.

De eerste keer dat ik hiermee in aanraking kwam was door de vraag 'Goh Jelle, kun je dat eens voor me branden'... Zo gezegd zo gedaan, en zonder het geluisterd te hebben gaf ik het cdtje aan mijn moeder mee.

Een maand of 2 later kwam ik een keer bij mijn moeder de woonkamer binnenlopen waar ik 2 meisjes nogal vage muziek ter ore hoorde brengen. Geinteresseerd vroeg ik wat het was, en hoe ze hier zo bij kwam. Na een uitlegje en een paar nummers gehoord te hebben besloot ik toch ook zelf maar eens te gaan luisteren.

Wat me er vooral in pakt is het rare en vage, overal geluidjes mee maken en er leuk bij zingen, wat niet eens ergens over hoeft te gaan. Hele lieflijke stemmetjes die eigenlijk vrij eenvoudig tot me doordringen. Eigenlijk is dit helemaal niet mijn soort muziek, maar ik kan er niet genoeg van krijgen.

Hoogtepunten voor mij zijn Terrible Angels, Good Friday, Butterscotch en Haitian Love Songs. Vind de teksten vaak leuk gevonden en ze komen prima uit de verf zoals ze gezongen worden, mooie 5*

Tja, alleen maar saxofoons... ik ken wel dingen van Gustafsson solo, en dit past eigenlijk prima in die lijn... Veel meer dan in de lijn van de saxofooncollages op Stetson's vorige plaat...

En de manier waarop de saxofonisten af en toe vol tegen elkaar ingaan is fascinerend, een hele plaat is echter veel van eht goede.. er zijn net teveel rustige momenten die eigenlijk net niet boeiend genoeg zijn.. Hierdoor gaat het af en toe een beetje vervelen. Het samenspel verbaast me wel zeer, van 2 mensen die naar eigen zegeen daar zonder enige voorbereiding bij elkaar kwamen. Nou zijn het professionele musici, dus mag er wel het een en ander van ze verwacht worden... Maar die verwachting maken ze zeker waar.

Ben er dus nog niet 100% enthousiast over, maar vind het zeker de moeite waard om vaker naar te luisteren. Wie een plaat verwacht als de vorige van Stetson zal bedrogen uitkomen in die zin (die kan het natuurlijk nog steeds goed vinden).. dit is veel meer jazz, gaat veel vrijer uit en is in mijn ogen dus op een heel andere manier interessant.

Ja... er staat eigenlijk maar heel weinig van Fuhler op de site, terwijl ie toch erg mooie dingen doet. Deze plaat is een split, dus ze doen allebei een plaatkant. En wat opvalt is dat ze eigenlijk tegelijk heel veel op elkaar lijken en totaal niet. De gedachte is bij beiden met elektronica dingen toevoegen aan hun instrumentale stukken, ik durf het nauwelijks jazz meer te noemen. De uitwerking is echter bij beiden verschillend.

Gustafsson gaf in een interview (in Gonzo Circus) aan dat hij de elektronica met name gebruikt als instrument waar hij minder controle over heeft, waarvan hij niet precies weet wat het doet, in tegenstelling tot zijn saxofoon, waarvan hij precies weet hoe die reageert. Hij reageert in het nummer dan ook met zijn saxofoon op elektronische kraakjes en ruis.

Fuhler voegt juist met elektronica heel selectief dingen toe, waardoor een interessant samenspel ontstaat tussen zijn piano en deze elektronica. Wie hier echter een jazzpianist a la de mensen die ik goed waardeer (lees: Cecil Taylor, Havard Wiik (van Atomic), Von Schlippenbach) zal bedrogen uitkomen. Heel rustig is het nummer, waar het nummer van Gustafsson soms in herrie uitbarst heeft deze kant eerder de neiging in stilte uit te barsten..

Toch sluit het verbazingwekkend goed op elkaar aan, en zie ik, na het dit weekend weer 2 keer te hebben gedraaid, geen reden meer om geen 4,5 te geven