Zeer wisselvallig begin... Sterk beginnummer, dan twee verschrikkelijke nummers (mensen die weten wat voor een hekel ik heb aan opgepoetste achtergrond-lalala'tjes zal dit niet verbazen) en dan weer twee fijne nummers, zeker Lake Song, al haalt die het LANG niet bij On the Bus Mall Fathead (mijn favoriete Decemberists-nummer)..

Later op de plaat wordt het minder wisselvallig, maar om nou te zeggen dat dat zo heel positief is, nee. Er is niet heel veel meer om echt van te genieten maar het wordt ook zeker nergens vervelend, wel wat meer country-achtig komt het soms op me over... Ik ben het wel met aERodynamIC eens, al zit ik een halfje lager (en vind ik Castaways.. juist hun beste ).. tot het laatste nummer langskomt, dat maakt toch wel weer zo'n fijne indruk dat ik nog aan de 3,5* wil

Heerlijke plaat, enkele maanden geleden live gezien bij eht jazzpodium in Enschede.. Er zit een heerlijke swing in al die nummers.. Af en toe schakelt de bassist over op basgitaar, wat nogal eens de nodige herrie oplevert... Verder is het een best aanstekelijk plaatje, waarin af en toe er goed hard op los geblazen wordt.. maar ook zeker de ruimte is voor rustigere (solo) stukken..

Vooral de trombonist heeft een heerlijk geluid in zijn trombone zitten, van de rustigere stukken tot de hardere..

Ik luister het altijd als geheel, waarbij specifieke details op specifieke momenten met niet zo opvallen, dus details over losse nummers kan ik niet echt geven.. Het greep me als geheel gewoon meteen aan, en ik vind het nog steeds geweldig..

De muzikanten komen allemaal uit de chicago-scene... en zijn ook vaak te vinden in samenwerking met Vandermark, maar die doet zelf niet mee op dit album..

En zoals bijna gebruikelijk is ontdek ik de plaat van het jaar weer in januari van het jaar daarna..

Het Sten Sandell Trio aangevuld met trompettist Magnus Broo brengt hier een heerlijk freejazzplaatje waarbij de piano een hoofdrol speelt, heerlijk hoe die het hele album doorloopt (alleen af en toe afgewisseld met Hammond Orgel).. Freejazz in een hoog tempo met een enorme dynamiek erin.. Ik zat tijdens het luisteren hiervan continu met een lach op mijn gezicht.. en daar moet een plaat erg goed (of humoristisch) voor zijn...

Best mooi album... en het zal zeker revolutionair geweest zijn wat er op deze plaat gebeurt, maar toch weet het me lang niet overal te boeien... Foxy Lady en The Wind Cries Mary zijn dan geniale nummers.. er zitten ook heel wat nummers bij die me niet veel doen...

Grootste pluspunten: Het gitaarspel uitraard, gewoon lekker relaxed en toch mooi complex.. echt een held... en ook zijn stem.. geloof het of niet. Hij mag dan een verre van perfecte stem hebben, toch weet hij met zijn stem de sfeer van de muziek goed te volgen.. het geeft een soort van ruigheid/vrijheid weer.. die sfeer is een van de dingen die ik echt zwaar positief vind aan dit album.

Negatief is dat het me een beetje gaat vervelen.. Uiteindelijk weet ik het wel en onderscheid ik de nummers ook niet meer van elkaar. Ook heeft het een beetje te oude sound.. echt van die muziek om op te zetten als je in een echte jaren-60-bui bent en verder niet voor mij.

Bij elkaar 3,5

Nee, 4* is veel te hoog hiervoor...

The Margots is een groep jazzmuzikanten die een soort kamer-jazz maken, met een beetje wereldmuziek (Brazilie?) erin verwerkt. Helaas vind ik het toch weinig aansprekend, veel te gestructureerd en braaf, en bovendien weet de zangeres me niet te raken emt haar stem..

De teksten zijn geschreven door Ken Vandermark, en de muziek door John Dereszynski, op zicht mooie namen, maar ze kunnen beter doen waar ze goed in zijn.. Instrumenten bespelen en improviseren.. Het instrumentspel is dan ook het interessantste aan deze plaat... Vaak veel te ingetogen, maar de keer dat Vandermark een beetje vrijheid krijgt is dat meteen het hoogtepunt van het album (love song)... Verder moet ik toch ook wel de prachtige cello noemen, soms fel, soms zweverig, maar altijd spot-on..

Lekkere gevarieerde plaat... ben nu in het nummer Grow Closer bezig... en vind het een vet nummer, maar besef me tegelijkertijd dat als het album vol zou staan met dit soort nummers het oersaai zou worden...

gelukkig staat het dat niet... het is meer een rustpunt tussen toch enkele wat wildere nummers is, ik noem een Red Line to Greenland.. en zo gaat het eigenlijk het hele album door.. Het ene nummer krijg je een flinke schop onder je kont van een gierende gitaar, even later brengt een zwevende baslijn je weer helemaal tot rust, zodat je de volgende keer nog harder geschopt kan worden...

Hij gaat hier een beetje in de richting van het beeld dat ik van Marc Ribot heb, dat is ook zo'n kerel die hard kan scheuren (Asmodeus, Book of Angels bijv.) maar dan ook weer subtiel weg kan dromen... (Exercises in Futility)

Zeer geslaagd album .. een van de betere dit jaar

Vermoedelijk niet een plaat waar veel over gepraat zal worden. Is al een beetje een niche, dit soort freejazz, en dan is dit zeker niet een van de betere platen in deze hoek. Vandermark is de aanstichter van dit Resonance Ensemble, met muzikanten uit Zweden, VS en Polen.. Zijn tweede bigband-project, maar haalt imo het niveau van zijn Territory Band niet, het komt allemaal een beetje gewoontjes over, iets waar ik bij Vandermark wel vaker last van heb.

Hij heeft iemand nodig om tegenop te knallen, hier is hij iets te veel de baas, en dat gaat ten koste van zowel zijn eigen spel als het spel van de anderen (al zijn de bijdragen van Broo en Zerang af en toe wel erg fijn)... Zijn beste projecten zijn meer gelijkwaardige projecten (waarbij hij soms op papier nog wel bandleider is), hij heeft een Bishop/Nilssen-Love/Drake/Lonberg-Holm of iemand in die richting nodig die hem partij biedt. Dat maakt zijn spel veel urgenter en daardoor beter.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit een zwakke plaat is. Zijn allemaal nog steeds getalenteerde musici die wel een diverse plaat maken, de eerste cd in de studio, de tweede live in Belgie. Explosies qua volume zitten er nog steeds wel een beetje in, dynamiek ook wel, maar explosies qua internsiteit (zeer subjectief begrip) mis ik een beetje.

Ben wel erg benieuwd naar zijn "nieuwe" "bigband"-project, Audio One, met onder andere een viool. Gezien de lineup dreigt eenzelfde soort fenomeen als hier (al heeft het wel Bishop), maar laten we er het beste van hopen, ik hoop dat het tegendeel wordt bewezen!

Ik ben de laatste tijd ook weer meer naar deze aan het luisteren, op een paar misplaatste nummers na (Who got the Funk? en Who Dares Wins) een geweldig album. Wat een geweldige teksten staan hierop, en ook de manier waarop hij ze zingt, precies het goede tempo... . Het mooiste nummer zijn voor mij (uiteraard) Turn The Page. Ook het begin van It's Too Late is een van mijn favoriete momenten (voor het eerste refrein). De manier waarop de regel "Do My Hair Quickly, Step Out It's Cloudy" wordt gezongen doet me altijd wat, en alleen die regel kan ik achter elkaar repeaten...
Nog steeds vind ik ook "The Irony of It All" geniaal, een meesterlijk stukje kritiek op het engels drugsbeleid d.m.v. een conversatie tussen een drug- en alcoholgebruiker .
Hoewel dit album minder een geheel is dan zijn opvolger vind ik hem door deze fantastische nummers (ook Stay Positive en Weak Become Heroes zijn geniaal mooi) toch iets beter.

Ze hebben een beetje tijd nodig om er een beetje in te komen... Maar als dat eenmaal zover is, vanaf de tweede helft van het eerste nummer, horen we fascinerende stukken. Vooral de heer Flaten is in vorm op deze plaat, ik hou vaak wel van contrabas, maar als ie op deze manier plank speelt (basgitaar) hoor je mij niet klagen.

Of hij nou samen met de drummer een lekker ritme neerlegt (begin van de tweede helft van track 1) of een beetje aan het duelleren is met Moore (in 2e track), het weet mij zeer te vermaken. Het feit dat Gustafsson nergens een echt dominerende rol heeft (ik mag hem graag helemaal los horen gaan) mag zelfs nergens de pret drukken.

Enige echt minpuntje is de speelduur, die wat aan de karige kant is.

Als Atomic-fan moet ik eigenlijk bij al dit soort albums wel een bericht neerzetten.. Atomic is een beetje de Europese tegenhanger van de Vandermark 5... Een ensemble dat op oudere jazz (Ornette Coleman, Albert Ayler, Don Cherry) geijkte composities speelt, zonder daarbij ook maar een moment ouderwets te klinken. Het heeft overal wel een modern geluid.

Natuurlijk zijn er verschillen tussen de Vandermark 5 en Atomic. V5 mist de heerlijke expressieve piano, en qua ritmesectie haalt het het ook niet bij Atomic (hoewel ik over de drummer hier ook behoorlijk te spreken ben, vooral bassist Kessler spreekt mij vaak weinig aan).. Ze hebben echter wel een overtuigender stel blazers staan. Naast Vandermark zelf doen hier ook Rempis (zeer degelijke saxofonist) en Bishop (geweldige trombonist) mee, waarbij de laatste ook nog eens op gitaar deze plaat een eigen gezicht geeft... Als ik dit zo hoor, bijvoorbeeld in het slotstuk, zou ik het bijna jammer vinden dat hij later is gestopt met gitaarspelen (in ieder geval op plaat).

Het geheel is een lekkere levendige plaat, bij vlagen herkenbaar gestructureerd, bij vlagen heerlijk vrij en alle kanten op vliegend. Wat ze altijd doen is elk nummer opdragen aan een band/artiest, en dit geeft wel een redelijk beeld van hun invloeden. (zo worden hier nummers opgedragen aan jazzmusici als William Parker, Nate McBride, Ab Baars, maar ook aan bijvoorbeeld The Ex).

Ik moet bekennen dat ik nog veel minder van de Vandermark 5 ken dan ik eigenlijk zou moeten kennen, maar tot nu toe vind ik dit (met Airports for Light) de fijnste, zal er binnenkort eens wat meer opzetten.

Zo, mijn volgende in mijn reeks 5*-albums (nogal hectische dag, dus waarschijnlijk geen al te beste omschrijving, maar ik probeer het toch).

Een album dat me weet te raken door de simpele doch doeltreffende teksten, en de muziek die perfect op deze teksten aansluit. Van de rustige hoge klanken in Sunday Morning tot de bak herrie in Heroin pakt het me allemaal. Laatstgenoemde nummer vind ik zelfs het 1 na beste nummer dat ik ken (alleen Good Morning, Captain van Slint is mooier), dit is echt de muzikale equivalent van Heroine.

Zowel de stem van Lou Reed als die van Nico zijn niet perfect, maar een perfecte stem past ook niet bij de rest van het album. Het is nogal rommelig, en niet goed geproduceerd, maar waar je verder naar luistert is een album wat zijn tijd ver vooruit is en doordrenkt is van gevoel. Waar de creatieve geest van Andy Warhol al niet toe kon leiden.

Slechtere nummers zijn er niet op te vinden, alles past mooi binnen het album en zowel de nummers met Nico als met Reed zijn erg overtuigend. Favorieten zijn naast het bovengenoemde Heroin ook vooral de nummers "Sunday Morning", "Venus in Furs" (hoe kan het ook anders) en "I'm Waiting for the Man".
Wanneer je een beetje tegen lawaai, Reed's stem en slechte productie kunt is dit een van de beste albums die er op je wachten.

5 sterren dus

Goed... laat ik dan eens wat meer schrijven...

Enkele maanden geleden was mijn moeder jarig, en zoals gewoonlijk had ik weer eens geen idee wat ik zou moeten geven.. ongeveer een maand van tevoren.

Ik had echter 1 aanknopingspunt, enkele dagen ervoor was mijn oude mp3-speler die zij gebruikte naar de galemiezen gegaan, en ze had zelf een nieuwe gekocht, omdat ze er toch wel erg veel mee deed... Afijn, anti-techneut als mijn moeder is gaat het volzetten van zo'n apple-kreng (uiterst gebruiksvriendelijk op zich.. alleen het hele itunes-wereldje is verschrikkelijk).. haar natuurlijk nooit lukken..

En wetenschapper dat ik ben, werd ik ingeschakeld om mijn harde schijf maar eens mee te nemen en wat mp3tjes op haar speler te zetten.. Daar dus een avond voor gaan zitten, samen met mijn moeder, die verrassend veel dezelfde muziek draait als ik.. En zo vele namen langs horen komen, waaronder The White Stripes, op zich leuk.. maar ik had er toen niks aan wat betreft verjaardagscadeau...

Enkele dagen later liep ik echter door de stad en zag ik deze DVD + CD staan.. waarvan ik geen idee had wat het was, of hoe het zou klinken.. ik wist echter wel wat mijn moeder voor haar verjaardag zou krijgen..

Ook zelf hem toen maar meteen op DVD en CD gedownload, alsmede de extra DVD Under Nova Scotian Lights, waar een heel concert van over de 2 uur op staat.. Die er ook nog even bij gedaan, en weer een tijdje later zat ik met mijn moeder eens op de bank en zijn we deze DVDs maar eens gaan kijken... De documentaire was zeker vermakelijkelijk (het publiek dat vraagt om 'One More Note', een optreden voor een vrouw en een baby, of op een bowlingbaan...

Het mooie kwam echter op die 2e DVD, waar vrijwel alle geweldige White Stripes nummers langskomen, enkel van de eerste cd mis ik er een paar (o.a. Jimmy the Exploder, St. James Infirmary Blues) en The Hardest Button to Button... maar dit mag de pret niet drukken, de levendigheid die van dit concert afspat is geweldig, en eenzelfde energie die in elk nummer weer terugkomt... Hieruit blijkt voor mij meer dan uit welke andere plaat van ze dan ook (op bijna elke andere zit wel een inkakmomentje) waarom ik het zo leuk vind om naar te luisteren.. En sinds die avond luister ik er dus zeer frequent naar, voor de mensen hier, probeer dus aan de DVD die erbij zit te komen (of enkel de audio versie ervan).. dik de moeite waard.

Ja.. het houdt er verband mee, hetzelfde nummer is in een totaal ander jasje gestoken..

Ik heb het altijd toegejuicht dat bands wat van geluid wisselen, maar helaas kost ze dat nog wel eens mij als luisteraar.. Zo ook hier, een weinig boeiend elektronisch uitstapje dat me zeker in het begin zeer slecht in de oren klinkt, het tweede nummer wordt iets beter, maar nog steeds totaal mijn ding niet. Het feit dat ze hiervoor een oud nummer hebben gebruikt en niet iets nieuws geschreven hebben maakt het er niet beter op. Daardoor heb ik de hele tijd associaties met dat veel betere nummer.

Kortom.. als je van vrij eenvoudige dansbare muziek houdt en niet bang bent voor ASMZ misschien interessant voor je. Ik denk echter dat de meeste die-hard ASMZ-fans er erg weinig mee kunnen.

Tja.. wat kan ik hierover vertellen... De titel van de plaat zegt in feite alles, het is alsof je in siberie staat, met winden die om je heen razen.. en je hebt geen idee waar je zit en waar je heen gaat.

Allemaal duistere geluiden door elkaar heen, die door menig mens niet als muziek herkend zullen worden... ik heb bijvoorbeeld al de vergelijking met een kapotte wasmachine gehoord.

Toch geeft het bij elkaar een heel mysterieus geluid, of eigenlijk allemaal mysterieuze geluidjes door elkaar heen die een lekker onheilspellend gevoel teweegbrengen, voor veel mensen zal dit veel te saai zijn, maar voor de liefhebbers van minimale ambient is het echt lekker

meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

Wat een heerlijk plaatje zeg... ik kende Memory is an Elephant al, maar deze is toch een stukje veelzijdiger, meer verschillende geluiden, wat minder overheersende viool, en een wat opener atmosfeer.

Aan een genre indeling ga ik al helemaal niet beginnen... maar het gegeven dat er gewoon heerlijk ontspannen gitaar, viool, accordeon, piano en weet ik veel wat nog meer gespeeld wordt zegt genoeg.

Wie weet was het wennen, maar de eerste twee a drie nummers vond ik wat minder, maar daarna raakte ik steeds meer in de plaat, en kreeg ik de stemming te pakken... het mag dan buiten regenen.. binnen schijnt de zon.

4,5 zonnetje voor deze plaat

Maar dat heeft hier bij het album volstrekt niets te zoeken... En zelfs op de artiestenpagina is het hersenloos herhalen van willekeurige uitspraken een beetje onzinnig.. Als ie nou een link postte op de artiestenpagina naar het interview waar de uitspraak uit kwam zou ik dat interessant kunnen vinden.. Als iedereen overal zomaar willekeurige uitspraken neer gaat zetten wordt het een beetje een rommeltje hier..

zei voor de tijd iemand tegen me...

Grunts ... GRUNTS .... zijn stem is echt zo,
geen keel-schreeuw geluid (wat ook best mooi en moeilijk kan zijn).. Dit grunten noemen kan ECHT niet.. dit is PURE KUNST

deze stem is echt echt geweldig.... Ik ken geen enkele stem die me meer weet te raken dan de stem van Waits.

Wie heeft zanglessen nodig als ie ook Whiskey en Sigaretten heeft. Al zullen veel mensen zijn stem niet waarderen.. ik vind zo'n enorme hoeveelheid gevoel en power in een stem echt geweldig.

En deze cd komt het allemaal het best tot zijn recht. De soms Beefheart-achtige structuren van de nummers zijn ideaal voor Waits om zich uit te drukken. Lekkere chaos, met zo af en toe wat 'normalere' nummers erdoor (zoals Time bijvoorbeeld)

Mijn favoriet is Walking Spanish.. wat het precies is weet ik niet, maar dat 'Walking Spanish down the hall'-stukje bezorgt me echt kippevel.. elke keer weer..

Hetgeen me nog het meest vastpakt hieraan is de onvoorspelbaarheid. Bij sommige albums weet ik van tevoren precies waar ik aan begin, hier totaal niet... Ik weet wel globaal hoe elk nummer gaat, maar toch verrast het me weer. Dat is voor een groot deel ook de kracht van dit album. Hoewel ook Swordfishtrombones hier niet bij achterblijft.

Een waardig top10-album.. echt heel mooi

Veel van zijn werk verzandt nog wel eens een beetje in de middelmatigheid, nergens heel sterk, nergens zwak.

Deze zit in mijn ogen makkelijk aan de bovenkant van dat spectrum. Levendig plaatje dat niet Jelle-style helemaal ontaardt in een bak herrie, nergens heel experimenteel wordt, maar wat toch ook zeker niet een 13-in-een-dozijn jazzplaatje is. Er zit een hoop leven in de interactie tussen de niet heel alledaagse instrumenten (lekker dat samenspel tussen tuba en sax, en ook de cello doet goed mee). Niet ontzettend vernieuwend, wel lekker fris!