Vind dat de cd goed begint, nu 3 keer gedraaid.. en dat nummer van 9 minuten is voor mij echt een omslagpunt.

Ervoor weet dit mij goed te vermaken en heb ik er plezier in, niet onaardige stem en wel leuke begeleiding, lekker variatie ook. Maar dan komt dat nummer van 9 minuten, begint nog wel leuk, maar wordt dan wat zwakker. En daar begin ik mijn aandacht kwijt te raken, het lukt me niet om na dat nummer de rest nog gewoon met volle aandacht te luisteren. Kan er ook aan liggen dat die rest ook minder sterk is.

Het probleem dat ik vaak met dit soort muziek heb (naast de stem) is dat de begeleidingsmuziek in een niet-opvallende zouteloze brij vervalt, maar daar heeft dit absoluut geen last van. Natuurlijk zijn er sterkere en minder sterke nummers, maar de variatie blijft wel enigszins boeien.

Door het mindere 2e deel een 3*, met 2e nummer en de afsluiter (die wel weer lekker is, vooral de begeleiding) als uitschieters

Ik heb hier nog niks geschreven zie ik nu... Wat betreft de stem van Joanna heb ik niks te klagen.. die sprak me aan, en die spreekt me nog steeds erg aan... vind ook niet dat die heel veel veranderd is..

Ik mis ten opzichte van de vorige plaat een beetje het persoonlijke dat er in Ys zat... dit zijn naar mijn mening meer algemene liedjes, terwijl het op Ys allemaal persoonlijke verhalen waren...

Hetgeen natuurlijk niet wegneemt dat er een aantal heel goede nummers hierop staan.. het eerste nummer wordt na die over-the-top intro een zeer sterk nummer.. ook het laatste spreekt me erg aan.. tussendoor gebeurt er genoeg vermakelijks, maar vind ik toch niet elk nummer even goed..

Concluderend... een plaat die ik nog best regelmatig zal draaien en die me ook zeker aanspreekt, maar het toch niet haalt bij Ys..

Nee nee, het kan niet dat een album als dit nog geen een bericht erbij heeft staan.

Dit is een album dat ik een tijdje ken nu, via ElMeroMero, en het bewijst voor mij dat Sigur Ros niet het enige interessante uit IJsland zijn. En hun thuisland is niet de enige overeenkomst. Waar Sigur Ros mij meeneemt naar een soort droomwereld doet Johann dit ook. Alleen de stem in het eerste nummer geeft me al zo’n enorm ontspannen gevoel dat ik de rest van het album eigenlijk niet eens meer uit mijn stoel op wil staan, maar gewoon genieten van de strijkers die me voorgeschoteld worden.
Want strijkers is het hoofdwoord hier, waar Sigur Ros met een post-rock-benadering en een hele hoge stem komt doet meneer Johannsson het voornamelijk met klassieke arrangementen met veel strijkers. Ook zo nu en dan een heel ontspannen piano, zoals in het derde nummer.

En laten strijkers, vooral viool en cello, nou net mijn favoriete instrumenten zijn. Enorm spannend en dreigend zijn deze strijkers niet. geen taferelen als in nummers als A Silver Mt. Zion – Take These Hands and Throw Them in the River, een nummer wat me telkens weer bang maakt (ook geweldig). Dit is meer avond-muziek, die je gewoon vanuit je stoel moet draaien, en je meevoert naar weet ik veel waar, maar het is er wel mooi .

Het album begint bijna droevig, de violen klinken zielig, alsof er net iets ergs gebeurd is. Vanaf het 5e nummer komt er iets percussie in, en wordt het tempo wat hoger, wat zeker niet minder mooi is. Die enkele viool die in het 5e nummer een tijd lang het voortouw neemt is echt geweldig mooi, voor mij het mooiste moment van het album. Vanaf dit nummer wordt ook het geheel iets spannender, iets onrustiger, maar dit blijft voor mij heel mooi. In ‘Karen Býr Til Engil’ wordt de sfeer zowaar dreigend, met dan weer daar een paar vrolijke belletjes overheen.. echt het idee dat er elk moment iets kan gebeuren.

Hierna wordt het iets minimaler, maar de strjikers blijven volop aanwezig. Ik zou me voor kunnen stellen dat mensen dit eentonig gaan vinden, maar ik kan er zelf niet vaak genoeg voor luisteren. Ik raak er op de een of andere manier altijd een beetje opgewekt van. Hierdoor besef ik hoe eenvoudig muziek soms kan zijn zonder aan kwaliteit in te hoeven leveren. Niet dat het altijd eenvoudig is, maar soms kan iets simpels als 1 instrument dat goed wordt bespeeld al een hele fijne reactie geven.

En het eindigt weer net als het begonnen is, met Odi et Amo, een blokje genieten. En dan is het even ‘wakker worden’ en iets volgend moois opzetten

Tja.... jazz en gitaren.... ik heb er een soort haat-liefde-verhouding mee.. Er zijn een aantal voorbeelden te bedenken van gitaristen die ik echt geweldig vind (of geweldige dingen vind doen), zoals Raoul Bjorkenheim, John McLaughlin, Nels Cline of bij vlagen Marc Ribot.

Verder een select groepje waar ik prima mee op kan schieten, maar die een plaat voor mij niet speciaal zullen maken (o.a. Frisell, Rypdal)

Maar de meesten kan ik veel slechter tegen, zo gruwel ik van de meeste dingen die ik ken van Metheny (de jazz-dingen dan)... en kan ik nu deze volgens mij aan dat rijtje toevoegen... toegegeven, ik ken maar weinig van hem, en zal hem dus ook niet totaal afschrijven.. maar de dingen die ik van hem ken staan me allemaal tegen... zo ook deze...

De opmerking die blabla maakt over het 'kabbel' gehalte beschrijft voor mij ook behoorlijk hoe ik erover denk... het klinkt allemaal vrij willekeurig, en een echte opbouw zit er voor mijn gevoel niet in... er moet voor mij gewoon wat meer pit in gitaarspel zitten wil het me wat doen.. (of het moeten kortere stukken zijn)... maar dit is me allemaal wat te uitgesponnen..

De blazers kan ik het grootste deel van de plaat ook niet zo veel mee.. er doen een heel legioen mee, maar voor mijn gevoel loopt 90% daarvan enkel een beetje achtergrondgeluid te maken, met enkele die er nog wel eens positief uit willen springen.. toch is ook dit me over het algemeen te saai..

Eigenlijk komt al mijn plezier in het luisteren van de plaat uit de ritme-sectie, het ouderwetsige gevoel van sq kan ik wel een beetje plaatsen, het plichtsmatige kan ik alleen niet echt in komen, ik vind dat hij gewoon fijn bezig is zijn ding te doen, jammer dat hij neit echt ruimte heeft om er echt uit te kunnen springen... En hetzelfde geldt ook enigszins voor de bassist, het klinkt goed, maar ik heb nog het gevoel dat er veel meer in zit dan wat er op deze plaat uitkomt..