Ruim een jaar na je laatste wapenfeit al met een opvolger komen, het is een zeldzame zet in het muzieklandschap van vandaag. Maar kijk, geheel passend in zijn ‘oldschool is cool’-benadering brengt Jake Bugg nu al Shangri La uit, de opvolger van zijn verrassend succesvolle debuut van verleden jaar. Goede zet, of had hij er beter iets meer tijd in gestoken?

Het album begint al meteen verrassend sterk met een uitstekend openingstrio van songs. There’s A Beast And We All Feed It is een uitstekend pastiche op folkrock uit de jaren ’60, Slumville Sunrise scoort punten door het krachtige refrein, en ook de ondertussen welbekende single What Doesn’t Kill You luistert lekker weg. Je hoort nog steeds erg goed waar Jake de mosterd vandaan gehaald heeft (Arctic Monkeys, vroege Bob Dylan, vroege Oasis en The Tallest Man On Earth, en die evenaart of overtreft hij voorlopig allemaal nog niet), maar over het algemeen klinkt Bugg op Shangri La een stuk eigener dan op zijn debuut, waarop hij soms een beetje te veel het rockcircus achterna probeerde te lopen.

De grootste verrassing van de plaat is echter het gevoelige Me And You. Voor het eerst in zijn nog korte carrière is Jake er namelijk in geslaagd om een écht overtuigende ballad te schrijven. Eentje waar je heel stilletjes naar wil luisteren, liefst meerdere keren na elkaar. Meteen ook het eenzame hoogtepunt van het album. Daarna volgt het eveneens mooie Messed Up Kids, wat dus al het vijfde goede nummer op rij is. En net als je begint te denken ‘verdorie, dit is een sterk album’, wordt op het tweede deel van ‘Shangri La’ de vreselijke waarheid onthult: Jake kan nog altijd geen stinkervrij album maken.

Het gaat mis vanaf A Song About Love, waarin hij vreselijk door de mand valt. Een nummer waarin Jake iets te doorzichtig probeert zijn vrouwelijke fans tegemoet te komen met een Gevoelige Ballad Om Huilend Mee Te Zingen. Dat lukt langs geen kanten. Jake Bugg is Chris Martin niet. A Song About Love is nog tenenkrullender dan My Heart Will Go On. Ik bedoel maar…

En daarna wordt het nooit meer echt wat met de plaat. Het beste en het slechtste is gepasseerd, wat rest zijn nummers die op zich wel lekker wegluisteren, maar weinig indruk achterlaten en soms zelfs iets te lang duren. Jake Bugg blijft ook op Shangri La een lichtgewicht. Tof voor af en toe een keertje, maar een heel album lang blijven boeien kan hij niet. Sympathiek, dat wel, maar de klassieker die ongetwijfeld in deze talentvolle jongen zit, moet nog worden uitgebracht.

De Arthur-Recensies deel 20: de twintigste recensie! Dansen!

Ik hou me eigenlijk al zo lang bezig met het uitpluizen van de oeuvres van jaren ’60-singer-songwriters als Bob Dylan, Leonard Cohen, Tim Hardin en consoorten, dat ik bijna zou vergeten dat er ook de laatste jaren nog muziek in dat genre wordt gemaakt. Deze Josh Ritter bijvoorbeeld, heeft ook duidelijk op een bepaald moment in zijn leven heel veel geluisterd naar de artiesten die ik zonet nog namecheckte. Terwijl ik dan weer nog nooit van de beste man gehoord heb. Of dat een gemis bleek te zijn, testte ik aan de hand van dit album.

Zoals ik eerder bij mijn recensie van The Tallest Man On Earth opmerkte: het is in het singer-songwritergenre heel moeilijk zoniet onmogelijk om nog met iets nieuws te komen tegenwoordig. Anders gezegd: de voetsporen van de grootheden in het genre zijn vaak te groot om in te treden. Maar ach, dat mag eigenlijk geen probleem zijn. Mooie liedjes maken, dààr gaat het uiteindelijk om. Nu is de hamvraag: is Josh Ritter daarin geslaagd? Het antwoord is: zeker weten!

Want The Animal Years is een album dat over het algemeen bijzonder fijn wegluistert. Bijzondere vermeldingen krijgen het dreigende Wolves en het bitterzoete Good Man, de nummers die me op dit album het meeste weten te raken. Maar op zich is dit een behoorlijk homogeen album, zonder echte inzakkers of meer uitschieters. Alhoewel, uiteindelijk duurt Thin Blue Flame net iets te lang naar mijn smaak, en steekt het vocale trucje en de minimale instrumentatie in Idaho al snel tegen. Maar verder kan ik niet anders dan toegeven dat Josh Ritter een mooi album heeft afgeleverd met The Animal Years.