Buitenproportioneel uitstelgedrag, een megalomane launch party, onzekerheid creëren en vervolgens geen enkele moeite doen die weg te werken, en natuurlijk veel, heel veel online woede-uitbarstingen: de release van het nieuwe Kanye West-album The Life Of Pablo was op zijn zachtst gezegd behoorlijk grillig. Net als de plaat zelf trouwens. Zowel The Life Of Pablo als de aanloop ernaartoe zijn tekenend voor alles waar deze man voor staat. En omdat Kanye een raar, tegendraads ventje is, krijgen we ook een raar, tegendraads album. Dit is de plaat waarop Kanye voor het eerst probeert om alle facetten van zijn karakter, al zijn tegenstrijdigheden in feite, op dezelfde plaat te zetten. Met alle gevolgen van dien.

Wat is Kanye West eigenlijk allemaal? Een brulbeer natuurlijk, een boze, schuimbekkende, het contact met de werkelijkheid-verliezende superster (Yeezus), een opschepper (Watch The Throne). Maar ook een getormenteerde artiest die nooit lang tevreden is met zijn eigen geluid, op het onzekere af (The Collage Dropout). Een artiest die altijd vooruit blijft kijken (My Beautiful Dark Twisted Fantasy), en niet bang is om zijn geluid naar minder voor de hand liggende plaatsen te brengen (808s & Heartbreaks). Een entertainer voor wie een grote hit niet meer hoeft. Hij is ook een toegewijde familieman en tragisch moederskindje, hij is een vader, een wolf, een echte vriend. Met andere woorden, er lopen op The Life Of Pablo evenveel Kanyes rond als Wallys op een gemiddelde Where’s Waldo-prent. Opnieuw probeert hij de grenzen van zijn kunstenaarschap te verleggen. Maar hoelang voordat het elastiek van zijn carrière breekt?

Dat lijkt hier gebeurd te zijn, op het eerste zicht. De plaat klinkt wat rommelig en onaf, zelfs een beetje willekeurig. Maar dat is eigenlijk gewoon de grote kracht van The Life Of Pablo. De strakke lijn die Kanye normaal altijd aanhoudt, is een zigzagbeweging geworden. En waarom ook niet? Dit is een reis door ’s mans tegenstrijdige psyche, de versplinterde persoonlijkheid van iemand die het liefst tien dingen tegelijkertijd wil zijn. Dat kan sowieso niet coherent. En zo voert Kanye de klootzak het woord in nummers als Famous (‘I feel like me and Taylor might still have seks/Why? I made that bitch famous’) en Feedback, terwijl we de gevoelige Kanye aan het werk horen in 30 Hours (‘ik zat dertig uur in de auto om je terug te zien, maar je bleek me te bedriegen’) en Father Stretch My Hand Pt. II (‘godverdomme, ik maak gewoon dezelfde fouten als mijn vader’). FML en Real Friends zijn haast breekbaar introspectief. Vergis je niet, ook clowneske egomaniacs hebben gevoelens.

Maar wat is Kanye bovenal? Een topproducer die optimaal gebruik maakt van beats, samples en gastartiesten om een zo goed mogelijk eindresultaat te bekomen. Dat is zijn ware talent. De Bam Bam-sample in Famous! De beat en gastbijdrage van Kendrick Lamar op No More Parties In LA! De beat van Real Friends! Het knallende Waves! Het letterlijk goddelijke Ultralight Beam! Met zo veel goede nummers mag een gebrek aan continuïteit of een fijn karakter toch geen probleem zijn? Want hier zit hem immers de paradox. Wat Kanye vervelend en arrogant maakt in de echte wereld, maakt hem origineel, game changing, en potentieel onweerstaanbaar op plaat.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)