Indiefolk. Als er één genre is waar de liefhebber van de muzikale underground mee wordt doodgegooid de laatste jaren, dan is het toch wel indiefolk. Dat is langs de ene kant best fijn, zo is het assortiment gepaste sfeermuziek voor lange boswandelingen, zomerse kampvuursessies en winterse even-melancholisch-wezen-avonden nu fors uitgebreid in vergelijking met vroeger, maar langs de andere kant… er zit inmiddels ook een hoop troep in de collectie. Te veel artiesten zijn te lui omgesprongen met de formule die hen door onder andere Bright Eyes en Fleet Foxes werden aangereikt. Maar zij die tegenwoordig al met hun ogen beginnen rollen van zodra ze de woorden ‘schuchtere zangstem’, ‘emotioneel einde’ en ‘banjo’ in dezelfde zin horen, opgelet! Het Britse Lanterns On The Lake pakt de zaken net wat anders aan op haar derde langspeler.

Of Beings voor een wereldwijd indierock-geloofsherstel zal zorgen, betwijfel ik overigens. Maar dat dit een kwalitatief werkstukje is staat buiten kijf. De mysterieuze stem van zangeres Hazel Wilde alleen al is genoeg om van elke luisterbeurt een welbestede te maken, en muzikaal is het allemaal iets atmosferischer en een stuk minder bombastisch dan gewoonlijk in het genre. Het schreeuwerige en oversentimentele van een Daughter of een Bon Iver ga je hier niet aantreffen. Hier blijven de ruwste emoties vaak half verborgen onder de oppervlakte borrelen, als laaghangende mist over een gigantisch Schots meer bij valavond. Stepping Down bijvoorbeeld, gaat bijna trillen van de onderhuidse spanning. Andere hoogtepunten zijn The Crawl (less is more in de praktijk), en de vlotte single Faultlines, featuring een pianomelodie die doet denken aan de goede jaren van Coldplay.

Dus ja, als je eens zin hebt in iets anders dan Radical Face, Damien Rice of First Aid Kit, aarzel dan niet en geef dit plaatje eens een draai. De kans op een mooie nieuwe vriendschap is niet onbestaande. En hey, wie weet herstelt Beings jouw geloof in indiefolk wel.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

De Arthur-Recensies deel 21:

Ten eerste, de bandnaam is toch wel een van de vreemdste die ik al ben tegengekomen op mijn muzikale levensweg. Maar nu ik erover nadenk past ie wel goed bij de muziek die ze maken: deze plaat voelt tegelijkertijd zowel vertrouwd als bevreemdend aan, zoals een leven zonder gebouwen. Vergezocht inderdaad, maar oh zo waar.

Grote blikvanger op dit album is uiteraard zangeres Sue Tompkins, die haar uiterste best doet om geen enkel nummer in te zingen zoals het hoort. Dat geeft de plaat iets nonchalants en ongecompliceerd mee dat me wel aanspreekt. Op dat vlak zijn er inderdaad parallellen met Kim Gordon en Sonic Youth te trekken, alhoewel er één iets is dat de Amerikanen beter doen dan deze Schotse tegenhangers, en dat is variatie brengen.

Aangezien de hele plaat, met muziek en teksten en alles, in teken staat van de zang, sluipt er al snel een soort monotoonheid het album binnen. Ja, de zang van Tompkins is dan wel allesbehalve saai, het songmateriaal op zich is gewoon niet sterk genoeg om de hele zit lang te blijven boeien. Eenmaal je haar stem gewend bent geraakt en die er dus niet meer zo bovenuit springt, blijft er niet veel meer over jammer genoeg. Net zoals een leven zonder gebouwen… ach laat ook maar.

Samengevat: Any Other City is geen slecht album, maar het ontbreekt dit album net iets te veel aan variatie om een vaste klant te worden in huize Arthur.

De Arthur-Recensies deel 4, waarin Arthur zich op glad ijs waagt en mogelijks zijn hele avond in rook zal zien opgaan terwijl hij de strijd aangaat met kunstkenners.

It’s Lou, Jim, but not as you know him!

Ja, dat dekt de lading wel. Meer dan een uur lang is oorverdovende – zelfs als je de muziek heel zachtjes zet - feedback het enige wat we hier horen. Geen teksten, geen melodieën, gewoon geen liedjes eigenlijk. Zelfs geen muziek. Alleen lawaai.

Lou zelf houdt vol dat Metal Machine Music een heel serieus project was, maar ik geloof er geen snars van. Wat hij wel wilde bereiken blijft hoe dan ook een groot vraagteken. Wilde Lou mensen choqueren? Of wilde hij onder zijn contract uitkomen? Was het een grap? Of bereikte Lou’s drugsverslaving in deze periode haar hoogtepunt? Of zit ik er nog altijd naast?

Dat is op zich misschien niet belangrijk, maar het is wel het enige wat deze plaat heeft. Mysterie, vragen maar geen antwoorden, geluid maar geen muziek. Misschien schuilt daarin wel de vreemde aantrekkingskracht die deze plaat zonder twijfel over zich heeft.

Maar wat is het dan wel? Avant-garde, zoals bij genre staat? Persoonlijk vind ik dat maar een vage term, bedacht door enkele Franse kunststudenten annex kunstsnobs met dure brillen en hoogcollige truien die zich door middel van veel moeilijkdoenerij en kunstzinnige blabla beter probeerden te voelen dan de gemiddelde mens en werd overgenomen door anderen die precies hetzelfde doeleinde in gedachten hadden.

Avant-garde is een term uit de kunst. Is dit kunst dan? Discussies over wat kunst is en wat niet ga ik eigenlijk liever uit de weg, maar goed, laat ik het even proberen. Nee, voor mij is dit geen kunst. Ik ben iemand die denkt dat iets ‘kunst’ vinden of niet een persoonlijke zaak is. En ik hoor hier echt geen kunst in hoor, gewoon een hoop gekraak en gepiep. Ik ben zo iemand waarvoor de echte, zelfverklaarde kunstkenners hun neus voor ophalen. Het zij zo…

Ik ben bij het review-album-van-de-week topic ondertussen oneindig ver achterop geraakt, maar hier is toch mijn door Sandokan-veld getipte album. Ik had eerlijk gezegd nog nooit van de beste man gehoord, natuurlijk wel van zijn zoon, maar erg bekend met zijn werk ben ik ook niet. Een eerste kennismaking dus.

Loudon klinkt een beetje als Neil Young die goed bij stem is, is mijn eerste indruk. Het eerste nummer Road Ode heeft meteen mijn sympathie omdat Jack Kerouac, samen met John Steinbeck mijn favoriete schrijver, erin vermeld word. Deze man kent zijn klassiekers Verder valt me bij dit eerste nummer al meteen op dat Wainwright met veel inleving en passie zingt, hij krijgt het publiek ook moeiteloos in zijn ban, ook al is hij alleen met zijn gitaar.

En zo word lied na lied mijn eerste indruk bevestigd. Pluspunt dat ik eerst maar half opmerkte zijn de teksten. Soms grappig, soms kritisch maar bijna altijd erg mooi. Soms zegt Loudon ook iets grappigs tussendoor, erg leuk en spontaan. Five Years Old, het eerder genoemde Road Ode, The Man Who Couldn’t Cry en Unhappy Anniversary, dat ik hier misschien wel zijn beste tekst vind, zijn mijn grote favorieten op dit album. Vooral dit stuk is echt bloedmooi:

We fell in love and we fell out,
Both times there was no net
Unhappy Anniversary it's ten years since we met

Maar ondanks de mooie teksten, de leuke sfeer en het feit dat Loudon Wainwright III een erg sympathiek heerschap is, geef ik dit album niet de volle mep. Daarvoor is het net niet spannend genoeg, af en toe zakt het een wat in en word het een beetje saai. Dit is nooit het geval bij een heel specifiek liedje, want de nummers hier zijn allemaal ongeveer van hetzelfde niveau, maar wel bijvoorbeeld bij het herhalen van een refrein.

Verder wil ik even vermelden dat dit album een echte pain-in-the-arse was om te vinden. Op youtube staat slechts één nummer en bij grooveshark stuitte ik op errors elke keer ik een nummer wilde afspelen. Dan heb ik het album maar op euh... iets minder legale wijze kunnen bemachtigen. Maar het was al die problemen meer dan waard. Dit was een fijne eerste kennismaking met de man, en ik ga nog heel wat albums van hem beluisteren. Als ik ze te pakken krijg, natuurlijk