Het is bijna niet te geloven dat het twintig jaar oude Older al George Michaels voorlaatste plaat met alleen maar nieuw materiaal was. George is helaas zo’n artiest die bij leven te weinig heeft uitgebracht. Iemand die te zuinig omsprong met zijn grote talent, hiertoe gedreven door een paar inhalige, respectloze muziekindustriefiguren te veel. Misschien daarom dat hij vooral geroemd wordt als hitparade-held en 7” single-grootmacht, terwijl hij ook op albumgebied zijn mannetje wist te staan. Na 80s pop-blockbuster Faith en celebrity freakout-plaat Listen Without Prejudice Vol. 1 kwam in 1996 met Older de berusting. Het is mijn favoriete plaat van deze man, de ontdekking meer dan waard. George Michael, You Have Been Loved.

Older kwam zes jaar na voorganger Listen Without Prejudice. In die tijd had George het druk met hits scoren aan de zijde van Elton John en Queen, terwijl ook een proces met zijn platenlabel Epic lang aansleepte. Maar bovenal spendeerde hij de vroege jaren ’90 aan verliefd worden op de Braziliaan Anselmo Feleppa en vervolgens, na slechts twee jaar samen, aan het verslagen en alleen achterblijven nadat Feleppa aan AIDS bezweek. George kreeg te maken met een levensgroot writer’s block dat bijna twee jaar aansleepte.

Jesus To A Child was de eerste song die hij op papier wist te krijgen na deze donkere periode, en opent ook de plaat. het nummer laat horen dat George naast ‘older’ ook ‘sadder and wiser’ is geworden. Bovendien is hij de kunst van het weglaten hier voor het eerst volledig meester. Older is melancholisch, jazzy, low key en subtiel, maar dankzij Georges oog voor detail en gouden keeltje wordt het zelden saai. Net wanneer Jesus To A Child wat dreigt in te dutten, brengt een Spaanse gitaar de zwoelste zomeravond naar boven in de song. Spinning The Wheel is een rustig kabbelend beekje waar geen stroomversnellingen bestaan, maar dankzij het terugkerend motiefje blijft er een soort van spanning aanwezig in het nummer.

Zelfs uptempo songs als Fastlove en Star People bezitten geen greintje bombasme, iets wat bij veel van zijn eerdere ‘hop met die beentjes’-nummers niet het geval is. Het titelnummer en You Have Been Loved worden zelfs geheel gedragen door de prachtige stem van de beste man, die op dat vlak sowieso een gouden prestatie neerzet doorheen de plaat.

Older laat een George Michael horen die weer volledig de controle over zijn leven in handen heeft, misschien wel voor het eerst sinds zijn prille Wham-dagen. Een George die zelfverzekerd en beheerst zijn artistieke horizonten verbreedt.

Hij zal bij de toekomstige generaties misschien het meest gekend blijven om zijn suikerpopliedjes als Last Christmas en Wake Me Up Before You Go Go. Laten we hopen dat er in het publieke bewustzijn ook een plaats wordt vrijgehouden voor dit indrukwekkende coming of age-album.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Mooi album met vooral een indrukwekkende voordracht van Gil Scott-Heron. Hoe zijn stem na de introductie van de gedichten omslaat van schuchter en laid back naar zelfverzekerd en intens, dat is echt heel mooi.

En ook de gedichten en liedjes zelf zijn schitterend, Scott-Heron die als boze straatdichter stevig met zijn voeten op de grond staat, en niemand spaart die wel zweeft. Zowel de hypocriete zwarte revolutionair die het overzicht is kwijtgeraakt of niet wil zien, als de blanke man die niet verder wil kijken dan zijn neus lang is, als de media (toen al!) krijgen er stevig van langs. Het is geen pose, Gil is echt boos en spuwt zijn gal omdat iets in hem ertoe dwingt. Een echte Artiest dus. Tegelijkertijd verliest hij de humor niet uit het oog, niet in zijn introducties, en ook niet in zijn gedichten.

Enig minpuntje van dit indrukwekkende debuut: af en toe gaan de teksten wat langs me heen. Ze zitten immers vol met verwijzingen naar de politieke en culturele realiteit van Amerika anno 1970, en al draagt dat langs de ene kant bij aan de sfeer van de plaat, ik raak af en toe de draad wel een beetje kwijt.

Als kind van de blanke middenklasse heb ik een beetje het gevoel dat deze plaat niet echt voor mij gemaakt is, maar toch kan ik hier erg van genieten.

Meer fanservice van Damon Albarn! Nadat hij ons de laatste jaren onder andere de wederopstanding van Blur en een langverwachte eerste soloplaat schonk, heeft de immer bezige bij nu ook het pretpark Gorillaz opnieuw voor geopend verklaard. Op ‘Humanz’ organiseert ’s werelds succesvolste virtuele band een groot dansfeest terwijl buiten de door Brexit en Trump ontketende Apocalyps voorbijraast. Als het menselijke ras toch ten onder moet gaan, dan het liefst op deze manier, met een toffe plaat als soundtrack.

Het eerste wat opvalt tijdens het luisteren naar Humanz, is hoe losjes dat thema gehanteerd wordt. Van een sterke albumcoherentie zoals op Demon Days en Plastic Beach is geen sprake meer, maar omdat Humanz bedoeld is als de reële playlist van een imaginair feestje, was dat waarschijnlijk de bedoeling. Qua structuur is Drakes recente More Life in ieder geval een nauwere verwant.

Ook het nog grotere aandeel van de verschillende gastartiesten in het Gorillaz-geheel valt op. Op heel wat nummers laat Damon zich alleen op het vlak van productie gelden, terwijl zijn vocale alter ego 2D niet of slechts op de achtergrond aanwezig is.

Het zijn twee veranderingen waar trouwe Gorillaz-fans misschien even bij zullen moeten slikken. Een begrijpelijke reactie, maar langs de andere kant klinkt de ‘band’ door het opofferen van wat samenhang nu wel wilder, ondeugender en onvoorspelbaarder dan ooit tevoren. Door de focus zo zwaar op de gastartiesten te leggen, komen de elementen die wel helemaal old school Gorillaz zijn nog harder aan. Daarbij, er is zoals steeds niet voor sukkelaars gekozen. Rappers als Vince Staples, Danny Brown, Pusha T en de mannen van De La Soul geven het beste van zichzelf, en ook artiesten als Mavis Staples en Grace Jones presteren goed, zo ver buiten hun comfortzone. Gorillaz is op het vijfde album nog steeds tomeloos creatief, het wordt dit keer gewoon op een andere manier gepresenteerd.

Belangrijkste is dat de liedjes deugen. Het zijn deze keer maar liefst twintig exemplaren – op de deluxe versie zelfs zesentwintig – en ze worden ook deze keer op je afgevuurd als kanonskogels, en de meeste treffen doel. Oké, de interludes zijn te kort en random om een sterke indruk na te laten, en ook een song als Sex Murder Party vervult zijn missie niet helemaal. Daar tegenover staan parels als Andromeda, Saturnz Barz, Submission, Momentz en Busted And Blue, die gewoon nu al regelrechte Gorillaz-classics zijn. Een dappere, maar wat mij betreft ook een zeer geslaagde plaat.

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt! Deze recensie verscheen eerst op cuttingedge.be)

Beste Luc De Vos,

Vandaag is het alweer een jaar geleden dat je ons ontnomen werd. Met jou hield ook Gorky op. Terecht natuurlijk. Jij was een onvervangbare frontman van het kaliber Ian Curtis en Jim Morrison. Maar in tegenstelling tot die twee helden, was jij wel helemaal van ons, meneer De Vos. En ook al zijn wij er nooit helemaal in geslaagd jou te doorgronden, jij begreep ons wel. Jij schreef liedjes over ons allemaal en veranderde onze namen dan schalks naar ‘Bartje’ of ‘Anja’ of zo. Want ja, als er iemand doorhad dat we er vanbinnen toch allemaal ongeveer hetzelfde uitzien, was jij het wel. Je kon ons groots laten voelen in onze kleinheid, dat was jouw grootste kracht. En alles klonk beter wanneer het uit jouw mond kwam. Je bereikte bijna de perfectie met je eerstgeboren album. Tijd om die nog eens onder de loep te nemen.

Luisteren naar het debuut van Gorki (toen nog Gorky) is een beetje als ’s avonds laat helemaal alleen door een straat lopen waar geen enkele bewoner de gordijnen van zijn huis heeft dichtgedaan. Achter elke gevel speelt zich een verhaal af waar je heel even een glimp van opvangt alvorens verder te lopen. Tekstueel is deze plaat zowel ontzettend intiem als zeer afstandelijk. Een mooie paradox.

In Wacht Niet Te Lang zien we Eddy moederziel alleen in zijn keuken zitten, luisterend naar Betty op de radio. Hij drinkt het ene biertje na het andere, het moment waarop hij zijn leven eindelijk in eigen handen zal nemen maar weer eens voor onbepaalde duur uitstellend.

In een ander huis zitten een man en vrouw doodstil naast elkaar op de bank tv te kijken. Alle leven is uit hun gezicht weggetrokken. Ze zijn gevloerd door alle Eisen Van De Romantiek, en hebben zich daar angstvallig bij neergelegd.

Bij Mia staan er meer voyeurs door het venster te loeren. Zij is de populairste bewoner van de straat in allertijdenlijstjes, en is nu eenmaal de moederfiguur waar iedereen dol op is. Ze laat iedereen binnen zolang ze maar niet zelf moet afwassen. Ook zij heeft geen antwoorden op jouw vragen, maar ze biedt wel haar luisterend oor. Soms is dat alles wat een mens nodig heeft.

En zo gaat dat maar door en door. De oude vrijster Anja, de getrouwde vrouw en de kleine loeder in Soms Vraagt Een Mens Zich Af, de stinkende rijke maar doodeenzame man in Geef Al Je Geld Aan De Arme Kinderen, Luc heeft telkens maar een paar zinnetjes nodig om ze tot leven te wekken. Maar ook muzikaal blijft deze plaat boeien. Van die hemels aanzwellende violen in Boze Wolven, dat uit het niets-komende maar oh zo lekkere orgeltje op Lieve Kleine Piranha, het coda van Geef Al Je Geld Aan De Arme Kinderen, ook op dat vlak mooie momenten te over hier.

Perfectie bestaat niet, maar Gorky kwam in de buurt op haar debuutalbum.

Beste Luc, bij leven zagen we je vooral als de eeuwige underdog. Velen van ons, waaronder ikzelf, hadden niet door hoe uniek je was. Ondertussen sta je bekend als een held van het vaderland en dat is al correcter. Jammer dat het postuum moest gebeuren, maar het is nu eenmaal niet anders. Uiteindelijk draait het om de muziek, en ik vermoed dat we daar met zijn allen nog vele decennia plezier en troost aan zullen beleven.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

De Arthur-Recensies deel 19: waarin Arthur misschien wel een primeur op zak heeft!

The Sophtware Slump, zo heet het tweede album van de Amerikaanse band Grandaddy. De titel verwijst naar het thema van de plaat (natuur tegen technologie), maar ook naar de sophomore slump-theorie, die stelt dat een tweede jaar op universiteit, een tweede seizoen van een tv-serie, een tweede album van een band enzovoort minder succesvol is dan het eerste. Mocht dit een slecht album geweest zijn, dan had ik nu iets geschreven als ‘‘ze zagen de bui vast al hangen’’, maar dat doe ik niet, omwille van het simpele feit dat dit gewoon een fantastisch album is! En als die theorie nog klopt ook, hoe goed moet hun eerste worp dan wel niet zijn?

Want dit album heeft me zeker nieuwsgierig gemaakt naar meer van deze band. In zowat elk nummer hier zitten wel een of meerdere fijne vondsten die deze plaat zo’n uniek en speels karakter geven. Bijvoorbeeld het watergeluid in The Crystal Lake, of de vervormde stem op Hewlett’s Daughter. Dit is echt een ‘alles kan en alles mag’-album, maar waarbij er toch geen plaats is voor irritante of mislukte nummers. Heel knap!

Door de ongedwongen sfeer en hoge creativiteitsfactor, maar ook door de hoge, ietwat onvaste stem van zanger Jason Lytle drong een vergelijking met Belle & Sebastian zich trouwens al tijdens de eerste luisterbeurt spontaan op in mijn hoofd, hoewel ik die link nog niemand anders heb zien leggen.

Maar goed, wat deze plaat ook zo sterk maakt, is de hoge diversiteit tussen de nummers. Rockers als Broken Household Appliance National Forest en het eerder genoemde Hewlett’s Daughter verbroederen vredig naast rustigere nummers als Underneath The Weeping Willow’s en maffe werkstukjes als E. Knievel Interlude. He’s Simple, He’s Dumb, He’s The Pilot, totaal niet misplaatst als zowel opener als langste nummer van het album, heeft zelfs iets postrockachtig.

Al deze factoren tezamen maken dit album simpelweg een feest om naar te luisteren. Een dikke vette 5* is op zijn plaats!

Belofte maakt schuld!

Visions, het vorige album van artpopper Grimes, was dan misschien net iets te wisselvallig om van een echte topper te kunnen spreken, op Art Angels maakt de Canadese wel dubbel en dwars alle beloftes waar. Wow, wow en nog eens wow, lang geleden dat we nog eens een popalbum op ons bord kregen dat tegelijkertijd even eigenzinnig als consistent geweldig is. Grimes zit vanaf nu officieel in ‘a league of her own’!

Waarom? Wel, Art Angels is gewoon zo’n zeldzaam album dat erin slaagt een eigen wereldje rond de luisteraar op te bouwen. In dit geval: een krankzinnige en duistere (maar neonverlichte) grootstad in het midden van de nacht. Een vrolijk gomorra van drukbezochte dancings, glazen kantoortorens, verlaten industrieterreinen en hordes bizarre voorbijgangers. Voor mensen die ooit Blade Runner gezien hebben, de muziek op Art Angels klinkt zoals Los Angeles er in die film uitziet. Chaotisch, bevreemdend en een tikkeltje futuristisch, maar ook glossy en stijlvol.

Grimes zet op haar vierde album dan wel duidelijk een volgende stap in de mainstream pop-richting, ze doet het wel op haar eigen manier en onder haar eigen voorwaarden. Aan elk poppy element geeft ze haar eigen crazy draai, en er zijn genoeg gouden refreinen en satijnen zanglijnen aanwezig om het toch allemaal lekker verteerbaar te houden. Het levert een album op dat even waanzinnig als gestileerd is, dat de aandacht vangt en niet meer loslaat. Een paar voorbeelden: na tweede nummer California volgt met Scream een soort manische duiveluitdrijvingsdans dat heerlijk clasht met diens ultra vrolijke voorganger. Verderop de plaat krijgt het al bekende REALiTi een uitstekende make-over, en mag Janelle Monáe, die andere popheldin, Venus Fly van extra kortsluiting en een verassend geslaagde Oosterse outro voorzien. Maar eigenlijk zijn er te veel mooie momenten om op te noemen. Dus wanneer mevrouw Grimes tegen het einde van albumafsluiter Butterfly plots “I’m never going to be your dream girl” zingt, weet dan dat ze liegt. Musically speaking tenminste.

Art Angels is een geweldige nieuwe afgezant van de dark side of pop, en een serieuze kandidaat voor de titel ‘album van het jaar’. Ga dat luisteren, lieve lezer!

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!