De Arthur-Recensies deel 26:

Als Musicmeter nooit bestaan had, dan had ik wellicht nooit geweten dat Marc Almond, die ene gast van Soft Cell, ook nog een vrij succesvolle solocarrière heeft opgebouwd. Ik had er gewoon nooit bij stilgestaan. Dat de man van Tainted Love, Torch en Say Hello Wave Goodbye ook Jacques Brel kon coveren of liedjes schreef zonder synthesizer, ik zag het niet meteen aankomen. Maar het toeval wil dat de president van de Marc Almond-fanclub (of het scheelt toch niet veel ) ook vaak op deze site rondhangt. En dus nam ik op zijn advies een kijkje in de wondere wereld van Torment And Toreros.

Dit gezegd zijnde, ik vrees dat ik toch iets minder positief ben dan de illustere users die al eerder een recensie bij deze bijzondere plaat schreven. Want bijzonder is Torment And Toreros wel, dit is zeker geen album waarvan je vergeet dat je ‘m ooit beluisterd hebt. Alleen: dat betekent nog niet dat het een aangename luisterervaring is gebleken…

De basisingrediënten zijn zo’n beetje altijd hetzelfde: Spaanse gitaren, melodramatische strijkers, opera-invloeden en een gepassioneerd zingende Marc. Er wordt nooit echt van die formule afgeweken, en dat is een beetje mijn probleem met deze plaat. Want Torment And Toreros duurt anderhalf uur, en hoewel ik wel een liefhebber ben van lange platen (The River, Sandinista, Mellon Collie & The Infinite Sadness,…), stoort het gebrek aan variatie me hier wel. Daar komt nog bij dat sommige liedjes ook veel te lang duren en dat Marc soms echt gewoon over het randje gaat met zijn stemgebruik. Het zorgt er voor dat bij liedjes als In My Room en (Your Love Is A) Lesion mijn tenen krulden.

En dat terwijl Torment And Toreros ook mooie liedjes in de aanbieding heeft, waarop de basisingrediënten wel zorgen voor een lekker gerechtje. Torment had zo op de soundtrack van een klassieke Disneyfilm kunnen staan, en dat geldt ook voor Vision. Ook A Million Manias en de Jacques Brel-cover The Bulls zijn sterk. Maar dat de mooie nummers gewoonweg in de minderheid zijn naar mijn mening, is eigenlijk ook het enige argument dat ik nodig heb om dit album van slechts 2 sterren te voorzien. Al ben ik zo’n beetje de enige blijkbaar. Helaas, aERo!

Ja, Thriller dus.

Het bestverkochte album ooit (met alle verkochte cd’s en lp’s kan je gerust half Vlaanderen herplaveien). De thuis van enkele van de bekendste nummers ooit, en van de meest iconische videoclips aller tijden. De grootste stempel uit de muziekgeschiedenis van de twintigste eeuw en erna. Kortom, alles aan Thriller is larger than life. Maar van een goed gemarkete dosis gebakken lucht is hier geen sprake. Ook qua sound en kwaliteit is dit namelijk een Groots Werk. Thriller mag naast het Guiness Book Of World Records dan ook zo alle geschiedenisboeken in.

Thriller is zeker niet per ongeluk zo fenomenaal succesvol geworden trouwens. Michael Jackson en producer Quincy Jones waren mannen met een missie. Thriller moest Michaels definitieve werelddoorbraak worden, de definitieve vlucht uit de Jackson 5-schaduw. Mission accomplished, zou ik zeggen. Geen enkel ander album is erin geslaagd om de welbekende something for everybody-verkooptruc zo goed te koppelen aan sterke composities, een warme productie en sterke schouders die deze poplast wilden en (toen nog) konden dragen.

Er is Wanna Be Starting Something, een energieke opener die meteen Michaels talenten als zanger en danser in de kijker zetten. Er is Beat It, een nummer om ook de stoere jongens van de klas over te streep te trekken. Er is een all star-duet met Paul McCartney in The Girl Is Mine. Er is een nummer om bij te zwijmelen (Human Nature) en eentje waarin Michael toont dat hij ook op de versiertoer kan gaan (PYT). Er zijn nummers die zijn verleden als soul-en R&B-wonderkind verraden (Baby Be Mine, The Lady In My Life) en er zijn nummers die zijn toekomst als popster van de eeuw al voorzien (Billie Jean, Thriller). En al deze liedjes zijn allemaal even hitgevoelig, meezingbaar, warmbloedig als gewoonweg ontzettend sterk. Thriller is het muzikale inzicht en vakmanschap van Quincy Jones, gekanaliseerd door de mond, het lichaam en de ziel van de instinctief handelende en meteen innemende Michael Jackson. Het is een match made in heaven.

En daarom blijven de hits na al die jaren nog steeds in je hoofd hangen, klinkt de Thriller-sound amper verouderd, en zijn hele hordes mensen gek gebleven op deze plaat en artiest. Omdat op Thriller alles wat kon samenvallen, ook effectief samenviel. Een uniek meesterwerk, er is geen andere eindconclusie.

(Dit bericht komt van mijn gloednieuwe muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!

Supergroepen zijn ook in 2016 de wereld nog niet uit, bewijst Minor Victories. Leden van postrockband Mogwai en postpunk revival-vlagschip Editors slaan dit jaar de handen in elkaar met Rachel Goswell, die haar gouden keeltje eerder in dienst stelde van de geweldige shoegazegroep Slowdive en diens folky opvolger Mojave 3. Een bont allegaartje stijlen dus, maar één met potentie. Want een album met een duistere sound (Mogwai) onder hemels dromerige vocalen (Slowdive), maar met een opzwepende drive (Editors), dat klinkt op papier toch als een gouden combinatie?

Nou, laten we niet meteen naar conclusies springen. Zo mogen we niet vergeten dat, ik zeg maar wat, Star Wars-prequels maken aanvankelijk ook een goed idee leek, zo op papier. Het mengen van drie verschillende kleuren verf betekent niet dat het eindresultaat ook mooi zal zijn. Dat lijken de leden van Minor Victories ook beseft te hebben, want vooral de shoegaze-kant van de band treedt hier op de voorgrond. En waarom ook niet? Rachel Goswell is een fantastische zangeres, en je moet als groep wel goed gek zijn om je sound niét rond haar vocals op te bouwen. Het is overigens niet zo dat de overige leden zich anoniem opstellen. Instrumentaal zit Minor Victories onder invloed van Mogwai en Editors een stuk dichter bij de grond dan het zweverige Slowdive.

Wat sound betreft scoort de band dus. Maar de liedjes zelf, zijn die goed? Of is het debuut van Minor Victories als een mooie schel rond een teleurstellend kleine noot? Gelukkig niet! Hoewel dit waarschijnlijk geen plaat is die je leven gaat veranderen, staan hier meer dan genoeg prettige songs op. Vooral Scattered Ashes (Song for Richard) moet hier even apart genoemd worden, een verschroeiend sterk nummer met een refrein als een pletwals. Als je twijfelt om deze plaat eens een kans te geven, luister dan dit nummer en maak daarna je keuze. Kattenliefhebbers zijn dan weer verplicht om de videoclip te bekijken, maar dit terzijde. Enfin, ook het lang uitgesponnen maar onderhoudende The Thief, Folk Arp (heel sterke opbouw) en Breaking My Light (hetzelfde trucje als All Tomorrow’s Parties van The Velvet Underground, maar niettemin erg sterk) zijn toppers.

Ook qua liedjes vliegt de bal dus tussen de palen. 2-0 voor Minor Victories! Met als eindoordeel: een geslaagde samenwerking, ook in de praktijk!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)