Ah, Underworld. In de jaren ’80 begonnen als een derderangs Depeche Mode, om in de jaren ’90 tot een van de sterktehouders van de Britse progressive dance-stroming uit te groeien na misschien wel de succesvolste genrewissel van het decennium. Drie klassieke albums volgden, samen met nog een bak fantastische non-album singles en een geweldige liveplaat. Daarna leek de vlam definitief uit de pijp te zijn, en moest je plots actief op zoek gaan naar goede tracks van het duo na jaren van verwennerij. Ook Underworld leek niet het eeuwige leven te hebben.

Maar kijk, misschien bestaat toeval helemaal niet. Want precies twintig jaar nadat Underworlds legendarische Born Slippy .NUXX de finale van Trainspotting van een overdosis magie voorzag, laten de mannen (beiden ondertussen bijna zestig!) zich nog eens keihard gelden met hun nieuwste worp. Geen eeuwig leven, wel een tweede jeugd. We face a shining future indeed!

Laten we verder niet overdrijven: Barbara Barbara, We Face A Shining Future vindt het warm water niet heruit ofzo, noch is dit de plaat die duizenden verstokte rockliefhebbers tot ‘bliepjesmuziek’-adepten zal omtoveren. Wat is dit album dan wel? Gewoon een ontzettend lekkere Underworld-plaat, de plaat waarvan waarschijnlijk niemand kon vermoeden dat de mannen het nog in zich hadden, zo’n twintig jaar na de hoogtijdagen en zestien jaar na het vertrek van de geluidsbepalende Darren Emerson. Kortom, een zeldzaam aangename verrassing.

Het album komt knallend op gang met I Exhale en If Rah, twee energieke nummers die niet hoeven beuken om te overtuigen, en die beiden gezegend zijn met ouderwets sterke Underworld-hooks. Daarna gaat het tempo er enigszins uit, zonder dat we van een jammerlijke album-impasse kunnen spreken. Sterker nog, Santiagro Quantro is met zijn wereldmuziekinvloeden en verdwaalde akoestische gitaar (!) gewoon een torenhoog albumhoogtepunt. Ook Ova Nova is geweldig, een zeldzaam lief Underworld-liedje waarop de groep haar kenmerkende cynische knauw inruilt voor een poppy zoentje op de wang. Op afsluiter Nylon Strung gaat het tempo dan weer wat omhoog zodat er geëindigd kan worden met een laatste vreugdedansje.

Met Barbara Barbara, We Face A Shining Future bewijst Underworld dat alvast kamers reserveren in het bejaardentehuis nog niet hoeft. Geen opa-elektronica, maar juist hun eerste album sinds Beacoup Fish uit 1999 waar je niet met opgetrokken neus voorbij hoeft te lopen!

(Dit bericht komt van mijn muziekblog The Irresistibles. Het is zeker niet de bedoeling dat al mijn blogposts op musicmeter terechtkomen, dus wie benieuwd is naar meer mag altijd de facebook-pagina liken. Bedankt!)

De Arthur-Recensies deel 6, die met veel moeite het levenslicht zag en waarin Arthur een oude demon te lijf gaat.

Net als heel wat andere rockfans kweekte ik in mijn tienerjaren al snel een hiphopaversie aan. De teksten waren plat, seksistisch, opschepperig en in het beste geval toch veel te direct, de muzikale ondersteuning was saai en elke rapper was een aanstellerige crimineel. Zo keek ik lang, veel te lang eigenlijk, tegen hiphop aan.

Die mentaliteit veranderde pas nadat ik al een tijdje musicmeterlid was. Bij muziekgames zoals de ladder stonden de hiphoptracks namelijk altijd zonder uitzondering onderaan, en dan kan je niet boos blijven natuurlijk. Je kan dus wel stellen dat ik uit medelijden mijn eerste voorzichtige stapjes in het hiphopuniversum zette. Dat begon heel rustig, met toegankelijke dingen als Public Enemy en gastraps bij bijvoorbeeld Gorillaz, maar geraakte in een stroomversnelling door heicro’s tip: deze Schizophonic van Us3.

Grappig genoeg opent deze plaat met een nummer dat me op de vingers lijkt te tikken. In That’s How We Do It maken de jongens van Us3 me zowel muzikaal als tekstueel duidelijk dat hiphop en rap heus wel meer om het lijf hebben dat vaak wordt gedacht door het blanke rockpubliek. De tekst is heel direct en persoonlijk, iets wat je in de rock, met teksten bol van de metaforen en vergelijkingen, eigenlijk heel weinig tegenkomt. Dat voelt op de één of andere manier best wel vreemd aan. Maar het stoot me niet meer af, zoals vroeger. De muziek is op deze plaat wel heel anders dan ik gewend ben van hiphop, met heel veel invloeden uit jazz en wereldmuziek. En dat kan ik zeker smaken!

Toch zal deze plaat er niet voor zorgen dat ik me eens deftig op hiphop ga storten. De muziek word ik nooit beu, maar de raps gaan me op den duur wel wat tegensteken. En net als heel wat andere hiphopplaten duurt ook deze bijzonder lang, bijna een uur. Er is hier genoeg lekkers op te vinden, zoals mijn grote favorieten k.i.s.s.y.o.u. en Was It Love, maar ook een resem songs die me minder doen. De lekkere Buena Vista Social Club-achtige muziek maakt veel goed, maar niet alles.

3.5*