Ook voor mij één van de toppers van 2008, en méér dan een doorslagje van Radiohead. Toegegeven, Headphone verhult met hun rocksongs gewikkeld in een electronica-dekentje amper waar ze de mosterd gehaald hebben: Mariens stem heeft veel weg van die van Thom Yorke en de hele sfeer ademt Oxford's finest ten tijde van hun twee laatste platen. Maar dat kan allemaal niet deren als de Gentenaren er nummers uitpersen als het hyperhypnotiserende Ghostwriter: één luisterbeurt kan volstaan om dagen later nog steeds "I'm a lunatic, I'm losing it" te horen rondspoken in je hoofd! Een van de betere singles van het jaar? You Betcha! Gelukkig valt er daarnaast nog aardig wat moois te rapen op dit dromerige debuut. Zo moet die andere single, She Is Electric, amper onderdoen voor het titelnummer: nóg melancholischer en slepender maar de gierende gitaren houden je klaarwakker, wees gerust. Ook al een schot in de roos is de prachtige opener In White Rooms, dat mede dankzij de trage, logge drum(computer) verdovend werkt. Lidocaine is dan weer een pak opzwepender om deze keer de rock-elementen binnen de perken te houden. Naar het einde dommelt Ghostwriter jammer genoeg wat in slaap waardoor de aandacht gaat verslappen. De atmosferische afsluiter Film is zeker geen sof, maar te nevelig om een diepe indruk na te laten. Om dan toch nog maar eens de vergelijking te maken met Radiohead: voor mij wordt het niveau van In Rainbows hier niet gehaald, maar de vergelijking met Hail To The Thief doorstaat Ghostwriter moeiteloos.

Een wat vreemd gevoel bekruipt me bij deze debuutplaat van Het Zesde Metaal: net als bij de eerste worp van Fixkes ben ik al zodanig verknocht aan de demo-versies van bepaalde nummers dat ik de plaat maar moeilijk onbevangen kan beoordelen. De keerzijde van de MySpace-medaille, zeg maar. Simpel, Keuning Van De Jacht, Akattemets en Spreek Maar Af ken ik al lange tijd en zijn destijds ingespeeld door een band met een volledig andere bezetting en dus een ander geluid. Van die nummers hoor ik dan ook vooral dat ze in een nieuw jasje zitten, maar aangezien ik die liedjes al zo vaak heb beluisterd, doen die nieuwe uitvoeringen me eigenlijk niet zo heel veel meer.
Maar goed, dan schieten er natuurlijk nog acht "nieuwe" songs over en die bevallen me heel goed. De warme sound die hier wordt geschept doet me soms wat denken aan het latere werk van Zita Swoon (ook al ben ik waarschijnlijk de enige mens op Aarde die dat zo aanvoelt, so don't quote me on that!). Zoals essence al zei blijft de hele zaak hier vrij ingetogen, maar dat stoort me niet. Het eerder aangehaalde Keuning Van De Jacht is wat meer up-tempo en doet me qua toon soms een beetje aan Als Ze Lacht van Yevgueni denken. Ook het lichtjes fantastische refrein van de bijzonder herkenbare uithaal Ik Haat U Nie bevat meer vuur. Dat de rest van Akattemets zachter is, kan de pret niet drukken en dat is te danken aan de kwaliteiten van het materiaal: Wannes Cappelle is een prima songsmid en daarnaast vind ik zijn teksten ook vaak bijzonder geslaagd. Zijn hersenspinselen lijken misschien soms wat al te vaak op die van een naïeve kleuter (er komen heel wat jeugdervaringen aan bod op Akattemets), maar meestal weet zijn poëzie me wel te charmeren. Nu eens ontwapenend, dan weer hilarisch (de belachelijk eenvoudige maar in mijn ogen toch leuke zinspeling in Cowboy en Indiaan "Meester Bob in 't eerste studiejaar vroeg 't verschil van tien en zevene. Da kan toch nie vree moeilijk zin, want tien es tien en zevene es zevene...?" tovert telkens weer een glimlach op mijn kanis - ik ben dan ook een simpele ziel). Van die melancholischere songs heb ik niet echt uitgesproken favorieten, het niveau is vrij constant. De Bright Eyes-fans kan ik misschien nog nieuwsgierig maken door te zeggen dat Lore een cover is van Laura Laurent, je weet maar nooit...
Aangezien Cappelle in het West-Vlaams zingt, is de parallel met Flip Kowlier snel getrokken, maar toch gaat die vergelijking maar deels op: muzikaal tappen ze toch niet helemaal uit hetzelfde vaatje. Het dialect van Kowlier vind ik overigens veel sympathieker klinken dan dat van Cappelle : een beetje een vreemde opmerking, maar ik zat er mee! Soit, sowieso is deze Akattemets voor mij één van de betere platen van 2008 en zal ie waarschijnlijk wel in m'n eindejaarslijstje opduiken.