Hoorde deze plaat opstaan in de Fnac en toen ik ging vragen wat er aan het spelen was, kreeg ik een naam te horen die bij mij geen enkel belletje deed rinkelen: Fink. Als je de Engelse th- niet zo goed kan uitspreken, wordt wel eens geopperd dat je die dan best als een f- uitspreekt, en om misverstanden te vermijden toch maar gevraagd hoe je Fink spelt. De plaat op basis van de 2,3 nummertjes die ik in de winkel hoorde meteen meegenomen, en wat is dat een goeie zet gebleken!

Distance And Time is een sfeervolle parel, die net als For Emma, Forever Ago van Bon Iver (een vergelijkbaar album naar mijn gevoel) niet overal het angstaanjagend hoge niveau weet aan te houden, maar altijd blijft boeien. Overigens kunnen bepaalde songs misschien nog wat groeien.

De opener Trouble's What You're In is meteen denderend mooi: de stem van Fin vinden sommigen hier blijkbaar wat "zeikerig", maar ik vind de Brit vocaal behoorlijk hemels. Somber en desolaat, gespeend van pathos dus, maar te mooi om te gaan vervelen.

This Is The Thing is minder onvergetelijk, maar nog steeds klasse, waarbij opnieuw de hese vocalen het hartje stelen. Had je me nu gezegd dat dit een nieuw nummer was van Bon Iver, 'k had je niet eens argwanend bekeken. Dus fans van de Canadees, waag je ook maar eens aan Fink!

Iets hoopvoller klinkt het wondermooie (dit liedje krijgt me zo verdomd stil!) If Only, een song zo eenvoudig dat een goede melodie écht wel genoeg blijkt voor een geslaagd nummer. Vaak slagen singer-songwriters er bij mij niet in om me beet te nemen dat ik geen kant meer uitkan. Meestal is het "wel mooi" zonder dat hun muziek aan de vrijblijvendheid kan ontsnappen. If Only doet dat wel, en bijzonder overtuigend!

Blueberry Pancakes greep mij ook al zo vast toen ik ronddwaalde in de Fnac en heeft meer temperament dan al het voorgaande samen. Een elektrische gitaar pompt deze song op uitgekiende wijze naar een onvermijdbare climax. Één van de toppers!

Get Your Share, waarin Fin opeens verdacht veel klinkt als Lucky Fonz III, is ietsje minder dan de twee voorgaande juweeltjes, en als ook Under Your Same Stars en het soulvolle So Many Roads minder gedenkwaardig voor de dag komen, is de magie eventjes weg.

Het atmosferische Make It Good, misschien wel het allerbeste dat op Distance And Time te vinden is, breekt de ban en doet elk lichaamshaartje opveren. Ook de afsluiter mag er wezen en klinkt net als Make It Good iets dreigender en grimmiger.

Een echte ontdekking en 'k ben benieuwd naar Biscuits for Breakfast!

Fijn schijfje dat evenwel niet volledig weet te overdonderen. Ik vind het allemaal wel mooi, maar me echt diep raken doen deze Fleet Foxes niet. Het is ook niet dat ik hun debuut niet genoeg heb geprobeerd (wat helemaal niet tegen m'n zin ging want de muziek ligt makkelijk in het gehoor), maar het kan me gewoon niet beklijven.
Ook bij mij roept deze band associaties op met onder meer My Morning Jacket en ook ik vind dat de hoes er mag wezen (meer het concept van het schilderij dan het gebruik ervan als albumhoes maar soit), maar toch deel ik niet de wijdverspreide mening (wat wordt deze plaat bewierookt dezer dagen!) dat we hier met een meesterwerk te maken hebben. Jammer, want net als aERo wil ik het wel horen maar slagen de multivocale harmonieën er niet in me te betoveren. Één enkele keer ervaar ik toch de magie als het begin van Your Protector me compleet wegblaast. Voor de rest is dit wat mij betreft gewoon 'n prima debuut, maar niet briljant.

Met zijn eerste solo-inspanning bewijst Kowlier een enorm veelzijdig artiest te zijn, die met zijn ontwapende muziek het midden houdt tussen een lach en een traan.
Opener Ik Ben Moe is meteen een prachtig akoestisch luisterliedje met een al even mooie tekst. Persoonlijk vind ik dat de bekendste zoon van het dorpje Izegem wat al te vaak in verband wordt gebracht met het West-Vlaamse dialect, alsof het één of andere gimmick betrof. In het Engels zouden deze songs evengoed overeind blijven, maar zijn authentieke teksten bezorgen de songs wel een extra charme-dosis.
Ook in het meer up-tempo Kwestie Van Organisatie, dat ludieker van toon is, etaleert de Lèvrancier zijn rijke muzikale bagage met een heerlijk lied waarin ik enkele folk- en zelfs country-invloeden ontwaar.
De hit Welgemeende is giftiger, maar echt kwetsend klinkt de immer sympathieke Cauwelier nu ook niet.
In Ti Woa wordt opnieuw gegekscheerd, maar naarmate het nummer vordert word je toch weer meegevoerd door de prima popmelodieën.
Meezinger Min Moaten is het soort liedje dat je meelalt als het gerstenat rijkelijk heeft gevloeid, als was het één of andere kermishit. Maar zelfs in bloednuchtere toestand is het genieten geblazen van deze bloedmooie ode aan kamaraderie.
Weergaloze melancholie in Moeder Lieve Moeder, waarin een zoon aan z'n ouders probeert uit te leggen dat Danny de man van z'n leven is. Opnieuw val je van giechelen in verstilling.
Zo mogelijk nog mooier is het breekbare titelnummer: op het moment dat 'Kvoele dak der grake, ol aek et wel anders gewild' wordt ingezet, voel je de haren op je nek zich zo naar de zon richten.
De punk uit Slichte Mins is op zich leuk, maar té ontnuchterend na de vertedering uit Ocharme Ik. En als ook Vredeslied, misschien wel het zachtste liedje op deze plaat, de kaart van de ontroering trekt, krijgt Slichte Mins meer en meer de status van vreemde snoeshaan.
Opnieuw wat lichtvoetiger is Verkluot, waarin Kowliers stem neigt naar de pastiche. Maar toch komt hij daar mee weg, omdat zijn songs zodanig goed in elkaar zitten.
Het instrumentale Barabas heeft dezelfde dreigende sfeer die je ook wel eens in het werk van Tom Waits aantreft. Fijn edoch niet onvergetelijk wat mij betreft.
De nostalgische afsluiter In't Park rukt nog één keer de grond van onder je voeten.
Zo is deze Ocharme Ik voor mij een meesterlijke popplaat met bijzonder sterke teksten die echt niet zo onverstaanbaar zijn als wordt beweerd. Als rasechte Gentenaar is het allemaal prima te volgen. De West-Vlamingen hebben de Arteveldestad dan ook overspoeld, dus ik ben wel al wat gewend aan het taaltje...