Eigenlijk de eerste plaat van Kings Of Leon die ik een echte kans geef (hoewel ik Ragoo een gewéldig nummer vind) en met Only By The Night levert de band een erg sexy popalbum af, dat jammer genoeg niet overal hetzelfde niveau haalt.

Nu ja, als je als groep gewapend bent met de fenomenale stem van Caleb Followill, dan moet je al serieus je best doen om volslagen rommel af te leveren. Zelfs mindere songs blijven boeien door z'n vocale kwaliteit.

En wat dan als ook het materiaal zelf van niveau is? Tja, dan krijg je heerlijke pop zoals de wereldhit Sex On Fire: übertoegankelijke rock die op elk radiostation te horen valt. Die populariteit wordt door de hardcore fan al 'ns onthaald op meewarigheid, maar daar doe ik niet aan mee. Één van de singles van het jaar!

Toegegeven, soms ligt het er wat té dik op: zo doet de afsluiter me een beetje denken aan Bryan Adams of - hij is hier al genoemd - Bon Jovi, maar gek genoeg stoor ik me daar niet aan. Integendeel, Cold Desert is één van de betere op Only By The Night.

Nog beter is het ruimschoots bewierookte Use Somebody, dat Sex On Fire naar de kroon steekt als beste nummer van de plaat. Ook de zwoele (een adjectief dat je hier voor elke track zou kunnen plaatsen) opener mag er wezen en wordt qua hitsigheid nog net voorbijgestoken door I Want You, opnieuw zo'n supermelodieus lapje muziek.

Ook powerballades (eigenlijk zijn ze dat allemaal wel een beetje) Manhattan en vooral Revelry mogen er wezen en doen de teller van geslaagde liedjes in het voordeel van dit schijfje oplopen.

Of ik Only By The Night in huis ga halen valt nog te bezien (de kans is eerder klein), maar het is in ieder geval een fijn, onbezonnen popplaatje waar ik graag van geniet.

Overigens vind ik de sfeervolle groene cover ook pakken mooier dan het misbaksel dat hier als officiële hoes staat.

Kleine 3,5*

Onbekend maar niet onbemind, deze eerste full CD van de Limburgse slowcoregroep. Zeker een aanrader voor de fans van Low. Ook hier zorgt de samenzang van Piet De Pessemier en Niné Cipolletti (met zo'n namen kan het eigenlijk al niet meer fout gaan) voor diepe ontroering. En toch werden mijn verwachtingen na de magnifieke EP Home, één brok pure schoonheid, niet helemaal ingelost.
As the heart Is begint nochtans erg sterk: het ultratrage Too Far Away is een bijzonder breekbare song, maar het wérkt.
Bijna onhoorbaar gaat de opener over in het volgende nummer. Op Silence doet drummer Bart Ivens zijn intrede, maar de sfeer blijft oppermelancholisch.
Come On Home doet een beetje folky aan en is zeker één van de hoogtepunten. Hier word je heel stil van.
Vervolgens is het de beurt aan I Miss You, dat oversentimenteel dreigt te worden tot het mes op 01.45 door je ruggengraat wordt geboord en er een woeste gitaareruptie losbarst.
Where The Heart Is legt de zere plek bloot van dit debuutalbum. Waar de vier nummers op Home allemaal raak waren, is dit toch de eerste inzakker. Zeker geen storend nummer, maar wat mij betreft een beetje vrijblijvend.
Het ijzingwekkend mooie Roses maakt echter veel goed. Bijna zo goed als het gelijkaardige All Our Lies op de EP, volgens mij nog steeds hun beste lied.
Once Around The Sun is iets gematigder en een noise-injectie had de song misschien naar nog een hoger niveau kunnen optillen, maar dit is sowieso een heel sterk nummer.
Our Love Hotel is het langste lied van de CD en klokt af net onder de zeven minuten. En dat is wat jammer want net hier verslapt mijn aandacht voor een tweede maal.
Net als de openingssong is afsluiter Shadow Of A Man tergend traag. Maar wat een prachtliedje!
Geïnspireerd door The Straight Story van David Lynch, is deze plaat pure weemoed verpakt in negen mooie nummers.
As The Heart Is dreigt met slechts 4 stemmen toch wat in de vergetelheid te raken en dat is bijzonder jammer.

Met voorlopig slechts 1 stem moet deze EP één van de best bewaarde geheimen zijn van de Belgische popmuziek. Nochtans is Home met vier onversneden slowcore-pareltjes niet te versmaden! Waar andere post-rockbands hun nummers al wat té lang uitspinnen, levert Krakow hier echt 4 liedjes af, elk van indrukwekkende schoonheid. In tegenstelling tot hun eerste full-cd, die hier en daar wat indommelt, zijn de songs op Home één voor één voltreffers, met voor mij als absolute hoogtepunt All Our Lies (op een haar gevolgd door het al even hartverscheurende Software Love).
De harmonieën die Niné Cipolletti en Piet De Pessemier hier uit hun mouw schudden zijn voer voor elke fan van bands als Low, Sparklehorse en alle andere groepen die trage, melancholische muziek fabriceren.