Een You Are Free of What Would The Community Think is natuurlijk ook niet te versmaden.
Inderdaad heerlijke noise in American Flag, de sterke opener die structureel toch even de pedalen verliest.
He Turns Down begint beloftevol, maar blijft een beetje hangen en besluit zich dan maar voort te slepen tot aan het einde.
No Sense lijdt ook wel wat aan stuurloosheid, maar is niettemin een mooie song.
Say benut niet zijn volle potentieel, maar slecht is dit uiteraard niet.
Metal Heart laat Cat Power horen op haar sterkst en het resultaat is een bloedmooie song waarin de synergie tussen Marshalls melancholische stem en het prachtige gitaarspel zorgt voor diepe ontroering. It sweeps me off my feet, zoals je dat zo toepasselijk kan zeggen in het Engels.
Ook van het ingetogen Back Of Your Head krijg ik slappe knieën, niet in het minst door de mooie zang. Sterke tekst overigens.
Moonshiner is me voorlopig nog wat te vrijblijvend, maar deze dame heeft zodanig veel talent dat zelfs een minder beklijvend nummer weet te charmeren.
You May Know Him is weinig memorabel, maar luistert toch fijn weg.
Dan is het de beurt aan het sobere Colors And The Kids en stopt de wereld even met draaien. De Amerikaanse zangeres doet hoorbaar moeite om ver weg te blijven van de zeurderige toon die ze (al te?) vaak opzoekt en klinkt erg vertederend. Dit is absolute topklasse en toont tot wat Cat Power in staat is.
Ook met dat andere prijsbeest Cross Bones Style (moody as hell!) wint deze CD aan punten.
Afsluiten doet Peking Saint, dat voor mij niet helemaal slaagt in zijn opzet.
Deze Moon Pix ademt toch een andere sfeer dan de recentere platen van Cat Power waar blues en soul meer de dienst uitmaken. Op dit album flirt Chan Marshall vaak met de grens van de dreinerigheid en durft ze die zelfs te overschrijden. Als ik in de juiste stemming ben, kan Moon Pix me diep ontroeren. Maar dit is zeker geen muziek voor elk moment van de dag.

Zowat de helft van deze Parachutes kende ik al, maar nu toch eens het volledige schijfje doorgelicht. En tot de conclusie gekomen dat Coldplay hier vaak de paden van de voortreffelijke popmuziek bewandelt, hoewel een aantal mindere nummers me ervan weerhouden dit album onder de echte klassiekers te scharen. De songs die me reeds bekend waren, behoren tot het beste van Parachutes en daar is de laatste tijd ook overduidelijk Yellow bijgekomen, een nummer dat me voorheen nog niet zo was opgevallen. Kende ik dus van vroeger: Trouble (daar kan je dan ook niet aan ontsnappen), dat zowat elke televisiemaker gebruikt heeft om een schrijnend moment van wat extra dramatiek te voorzien. Ook de prachtige, zachte liedjes Don't Panic en Sparks zijn niet nieuw aangezien ik ze reeds had opgemerkt in een film, nauwlettend kijkertje dat ik ben. Goed in het gehoor liggende, ietwat droevige songs: iets waar Chris Martin en de zijnen nauwelijks in te overtreffen zijn. Ook het teneergeslagen We Never Change is één van de hoogtepunten en roept bij mij hier nog het meest tristesse op. Maar zoals gezegd: het is vooral Yellow dat dezer dagen hoge ogen gooit, veel volmaakter worden popliedjes dan ook niet (de déclic kwam er bij de cover door Sarah Bettens, te vinden op de Rendez-Vousplaat van Stubru). Dat er daar dan wat minder bijzondere wijsjes tussen staan, is voor mij zeker geen domper op de feestvreugde aangezien het niveau nergens erbarmelijk wordt. Sterke popplaat!

Het anti-Coldplaygedrag dat in sommige middens populair is, heb ik eigenlijk nooit goed begrepen. Chris Martin is een geschikte knul (iedereen die zichzelf te kakken zet in Extras van Ricky Gervais is oké in my book!) en wat betreft de popmuziek van vandaag heb ik liever dat deze pop-rock de radiogolven overstroomt dan één of andere idiote kikker die een brommer nadoet of de zoveelste zoutloze R&B-act. En toch is deze Viva La Vida Or Death And All His Friends (wel niet de meest elegante albumtitel maar kom) de eerste plaat van deze band die in z'n geheel eens aan mijn luisterend oor werd onderworpen. Van de eerste platen (vooral dan Parachutes en A Rush Of Blood To The Head, X&Y is volledig aan me voorbijgegaan) ken ik wel wat nummers en daar zitten mooie liedjes tussen als je 't mij vraagt.
En precies omdat de vaak wat sombere pop die deze megagroep fabriceert mij wel ligt, heb ik het nu ook eens met een volledig schijfje geprobeerd. Dat het niet de hipste band van dit moment is, zal mij eerlijk gezegd worst wezen. Hier en daar viel te lezen dat er deze keer voor een iets experimentelere aanpak werd gekozen, mede dankzij Brian Eno, die achter de knoppen zat. Onconventionele songstructuren en zogenaamde "dubbele nummers" klonken me aanvankelijk als een misplaatste gimmick in de oren, als een manier om "moeilijk te gaan doen". Maar in de praktijk stoort het eigenlijk niet, vooral omdat het materiaal zelf heel genietbaar is. Onder de favorieten reken ik onder meer Yes, dat Velvet Underground-gewijs op gang wordt getrapt om tijdens het Chinese Sleep Chantgedeelte te transformeren in een soort van My Bloody Valentine light, I like! Ook de alomtegenwoordige single Viva La Vida, die haarfijn naar een glorieuze climax opbouwt, is absoluut top: vakmanschap! Voor een aangrijpend moment zorgt dan weer het mooie, verstilde Reign Of Love.
Dat het tekstueel allemaal niet veel voorstelt vergeef ik ze: het is uiteindelijk maar popmuziek, geen dichtenbundel, hoewel sterke lyrics de beleving uiteraard alleen maar intenser maakt. Viva La Vida Or Death And All His Friends is voor mij zeker niet de plaat van het jaar, maar het is wel een steengoed schijfje, dat hier momenteel een dikke 3,5 scoort!

Om de één of andere reden had ik me het idee in de kop gestoken dat Bright Eyes niks voor mij was: de nummers die ik er al van had gehoord, vond ik wat te hysterisch klinken. Maar misschien moet ik eens met een vers paar oren een Bright Eyes-album proberen want op deze "Conor Oberst"-plaat staan toch wel enkele bijzonder mooie songs. Daarom is het ook zo moeilijk voor mij om er een quotering op te plakken: naast die mooie, rustige liederen staan ook wat meer swingende stukjes waarbij de bal al eens wordt misgeslaan. Tenminste, dat dacht ik toch. Want hoe vaker ik er naar luister (en ik heb deze toch al aardig wat speeltijd gegund!), gaan de meer up-tempo nummers me steeds beter meevallen en begint de rek wat in de melancholische folk-liedjes te sluipen. Dat ligt ook wat aan mijn gehoor, dat eerst enorm snakt naar dit soort rustige muziek dat die als het ware wordt opgebrand. Toch is het nog altijd in de eerste plaat voor naakte parels als het ijzingwekkend mooie slotakkoord Milk Thistle dat ik mij nog eens aan een schijf van Bright Eyes ga wagen.