Hoewel ik geen overdreven bewonderaar ben van Damien Rice, weet hij toch telkens enkele prachtmelodieën uit zijn koker te toveren. En dat doet hij ook op 9. Eveneens aanwezig zijn de epische strijkers, iets wat me 'n pak minder kan bekoren.
Het melancholische 9 Crimes is een weergaloze opener en blaast me vooral tijdens het eerste deel compleet weg. 'n Heel klein beetje jammer dat er weer zo een "grootse" climax aan moest worden vastgehaakt. "Tranentrekkend" zou je gemakkelijk aan deze single/hit kunnen verbinden, maar toch weet 9 Crimes mij oprecht te raken, en wordt het nergens té stroperig.
De piano wordt in The Animals Were Gone ingewisseld voor 'n gitaar van akoestisch allooi en het resultaat is best wel mooi, maar als dit soort nummers niet écht meeslepend voor de dag kunnen komen, loert de verveling al snel om het hoekje. Reken daar nog eens de vrij lange speelduur bij, en je weet hoe laat het is: het niveau van de opener wordt niet gehaald.
Over Elephant kan ik ook niet echt enthousiast worden, de tempoversnelling ten spijt.
Na twee nummers die me niet echt enthousiasmeren, gewoonweg omdat de songs zelf niet sterk genoeg zijn, keert Rice het tij met het mooie Rootless Tree waarin hij vocaal even van leer trekt tegen ... Mja, één of andere vrouw zeker, waarover gaan de teksten van de Ierse bard anders?
Dogs is niet het meest memorabele dat deze artiest ooit heeft gefabriceerd, maar 'n slecht nummer is het zeker niet. Een luchtig popliedje.
Van 'n andere kwaliteit vind ik het fenomenale Coconut Skins: hoe 'spend your time asking everyone else's permission' weerklinkt slaat me met verstomming, God weet waarom. Ik kan niet echt aanwijzen waarom ik het ene lied goed vind en het andere dan weer minder bij Damien Rice. Ik denk dat het voornamelijk bepaald wordt door de melodie; of ik ze wat vind of niet. De uitwerking, de sfeerschepping is hierbij minder van tel.
Me, My Yoke And I, waar ik in den beginne helemaal dol op was, doet mij ook wat denken aan PJ Harvey, een naam die hier al is gevallen, en mag er nog altijd wezen. Deze portie rauwheid tilt 9 zonder twijfel naar een hoger plan. Een pad dat in de toekomst nog bewandeld mag worden, wat mij betreft.
Grey Room lijkt zo weggeplukt van het iets consistentere O: Desolate indeed my friend!
Accidental Babies, dat me soms te sentimenteel is, kan me mits de juiste stemming heel, heel erg stil maken. Enkel begeleid door een piano klinkt het vaak wat berustender, minder hysterisch.
Ook de afsluiter Sleep Don't Weep zorgt voor verstilling, met opnieuw die samenzang met Lisa Hannigan die er wezen mag. Niet voor elk moment van de dag, maar mits de juiste bui uiterst doeltreffend.
Zo is 9 voor mij nét ietsje minder dan het debuut. Er staan een aantal bloedmooie nummers op, maar die wisselt Rice af met een paar saaiere songs. Toch kijk ik al erg uit naar zijn volgende worp!

Met zijn breekbare songs dreigt Damien Rice in mijn ogen al eens te vervallen in goedkope sentimentaliteit, maar meestal houdt hij zich op aan de juiste kant van de pathos, waar de ontroerende liedjes voor het grijpen liggen.
Opener Delicate begint mooi met ingetogen gitaargetokkel. Wanneer de cello zijn intrede doet, vrees ik eventjes voor het ergste, maar gelukkig wordt de bombast vermeden. De stem van Rice smaakt zoetjes, maar karikaturaal wordt het nergens.
Ook gedoseerde strijkers in Volcano, dat me minder doet dan Delicate, God weet om welke reden. Niet dat Rice hier zwaar de mist ingaat, maar ik vind het gewoon ietsjes zwakker.
Geef me dan maar The Blower's Daughter, toch ook niet van enige dramatiek gespeend. Deze voltreffer wordt overigens mooi gebruikt in de film Closer. (Ik denk: ik vermeld het maar eventjes. Doe er uw voordeel mee!)
Cannonball is bijna tenenkrullend teder, maar boogt op een mooie melodie en weet me -mits de juiste stemming- toch te raken.
Older Chests dan, waarin de zanger opvallend berustend klinkt. Mede om die reden is dit één van mijn grote favorieten van O. Het is daarnaast natuurlijk ook een bloedstollend mooie song.
De gelatenheid moet jammer genoeg plaats maken voor de bombast in Amie: zeker geen verkeerd lied, maar té gezwollen voor mij persoonlijk.
In Cheers Darling komt Rice zwoel voor de dag en dit resulteert in 'n soort van broeierigheid die bijzonder welkom is na de kilo's suiker van de eerste zes nummers.
Het verstilde Cold Water is een nieuw hoogtepunt dat in het tweede deel nog bijna uit de bocht gaat.
I remember begint prachtig ingetogen, maar kiest halfweg een andere richting. Net voor Lisa Hannigan mijn aandacht dreigt te verliezen, legt Damien Rice er nog even het mes op. Met succes!
Het sprookjesachtige, maar té barokke Eskimo is niet onvergetelijk, maar werkt me evenmin op de zenuwen. Ook de hidden track, die toch iets scherper klinkt, weet ik best te smaken. Het a capella gebrachte Silent Night is een extraatje, maar ook niks meer dan dat.
Tekstueel vind ik deze Damien Rice zeker geen uitblinker: een erg persoonlijke tekst over liefde koester ik. Als je hierin echter overdrijft, verzandt het al vlug in gejammer wat mij betreft. Beter één goedgeplaatste, ontwapenend eerlijke oneliner dan eindeloos, klef gemekker.
Veel kritiek dus voor deze debuutplaat, maar toch staan hier een aantal bloedmooie songs op, die mij diep weten te ontroeren als ik in de juiste bui ben.

Deze In A Bar, Under The Sea is erg moeilijk om te beoordelen, vind ik. Hoewel hier de meeste van m'n dEUS-favorieten op te vinden zijn, wordt het hoge niveau niet overal aangehouden. Hadden een aantal mindere nummers deze plaat niet gehaald, was dit geheid mijn favoriete album aller tijden. Nu is het gewoon een fantastische, grillige CD waarop popdeuntjes worden afgewisseld met experimentelere songs.
De plaat begint met het bluesy I Don't Mind What Ever Happens, eerder een schets dan een uitgewerkt liedje. Weinig memorabel.
Het funky Fell Off The Floor, Man mengt scheuten disco met Beefheartiaanse invloeden. Fe-no-me-naal.
Opening Night is een vrolijk popliedje dat niet onvergetelijk is, maar toch zeker zijn plaats heeft op dit album.
Dan volgt het magistrale Theme From Turnpike, ooit te horen in een aflevering van The Sopranos (met een tekst als 'New Jersey Turnpike riding on a wet night' moest het er natuurlijk eens van komen). Hoewel hier een sample van Mingus wordt gebruikt, heeft dEUS deze song volledig naar zijn hand gezet: de energie die hier wordt opgeroepen is onwaarschijnlijk. Op de dvd No More Video kan je zien hoe dit wordt opgenomen, waarbij Stef Kamiel Carlens op het einde helemaal loos gaat.
Little Arithmetics is pop pur sang en is zelfs een bescheiden hit geweest.
Het hoogtepunt van deze IABUTS is voor mij Gimme The Heat, samen met Hotellounge en Nothing Really Ends het allerbeste dat deze groep heeft voortgebracht. Dit epische nummer bouwt rustig op naar de climax: eerst is er enkel zang door Barman, waarna ook Craig Ward zijn neus aan het venster komt steken. Deze vocale strijd lijkt geen winnaar op te leveren, tot SKC er zich op 5.19 gaat mee bemoeien en zijn duivels ontbindt ('I'm craving more and more').
Serpentine is zo'n typische, rustige parel. Omwille van dit soort liederen is dEUS mijn favoriete band: ze wisselen wilde chaos af met ontroerende luisterliedjes van een ongekend niveau.
A Shocking Lack Thereof, dat net als het fantastische Let's See Who Goes Down First op The Ideal Crash van de hand is van Klaas Janzoons, is een erg lekker nummer en sluit de prima eerste helft van deze plaat af. Het poppy Supermarketsong en het extraverte Memory Of A Festival zijn leuk, maar ook niets meer.
Guilty pleasures is een aardige song, maar haalt wat mij betreft net als de twee voorgangers het niveau van de rest van de plaat niet.
Het jazzy Nine Threads van de hand van Ward doet denken aan Chet Baker en trekt het wervelende slot van dit album op gang.
Het prachtige Disappointed In The Sun vind ik één van de mooiste nummers van dEUS, waarin Barman toont dat hij de prachtige melodieën zomaar uit zijn mouw schudt.
Dan volgt de dreigende live-favoriet Roses: Barman wilde Nirvana kopiëren en doet dit met verve. W-A-T een song!
Afsluiten doet het ondergewaardeerde Wake Me Up Before I Sleep, een prachtig nummer voor in de late uurtjes. Heel erg ontroerend.
Zo is IABUTS minder consistent dan The Ideal Crash en Worst Case Scenario, maar deze ruwe diamant zal ik voor eeuwig koesteren.

dEUS is God. Een boutade, maar wel eentje die steekt houdt voor deze knul. Want de muziek van Tom Barman & co is voor mij nog steeds het absolute summum. Het zijn stuk voor stuk veelgelaagde platen waarbij je zelfs na 100 keer nog door iets nieuws wordt gegrepen. Platen ook die - dixit Guy Garvey - wel speciaal voor jou lijken gemaakt (The Ideal Crash). Toch moet ook ik als onvoorwaardelijke fan toegeven dat ze de genialiteit en de urgentie uit de jaren ’90 hebben ingeruild voor vakmanschap. Dat zou een vies woord kunnen zijn, maar is het in dit geval niét.

Zowel Pocket Revolution als Vantage Point zijn uitstekende albums. PR was aanvankelijk nog een kleine teleurstelling, maar het bleek eens te meer een enorme groeier. En Bad Timing geldt voor mij zelfs als 1 van de beste songs die Antwerp’s Finest ooit heeft opgenomen. Een heel ander verhaal bij Vantage Point. Daar was ik meteen heel enthousiast, maar uiteindelijk speel ik die plaat nog zelden. Doe ik dat toch nog eens, dan klink ze nog steeds erg goed, maar het materiaal heeft gewoon niet zo’n immense impact gehad. Andere fans hadden blijkbaar hetzelfde probleem en daar was Barman zich van bewust. Met Keep You Close wilde hij dan ook aanknopen met warmere en meer bezielde songs.

En? Maakt deze nieuwe worp zijn verwachtingen waar? Is dit misschien zelfs de nieuwe The Ideal Crash? Neen, en die hoop kan ik voorgoed opbergen. Maar is Keep You Close een goede plaat? Ja, zelfs een zeer goede. Hoewel ik dit aanvankelijk niet in de smiezen had. Dat komt namelijk omdat dit een echt album is. De negen songs zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden en vormen 1 rijkgeschakeerd geheel. Geen enkel nummer verdient echter het predicaat ‘dEUS grand cru’ en dus had Keep You Close meer tijd nodig. De schoonheid schuilt hier vaak in de details en die lossen pas na een tijdje op in je systeem.

Nu, maanden na de release en een geslaagd concert in de Lotto Arena later, ben ik erg tevreden met dit album. Ghosts en Constant Now vind ik net als The Architect op Vantage Point nog steeds vrij banaal, maar ik kan ze zeker appreciëren. The Final Blast, Twice, Second Nature en Easy zijn dan weer typische album-nummers. Niet echt opvallend maar na genoeg luisterbeurten wel zeer de moeite waard. Vooral de afsluitende tandem kruipt steeds meer onder de huid. Vanaf het begin ging de meeste aandacht hier echter vooral naar Keep You Close, Dark Sets In en The End Of Romance, hoewel ze er ook niet echt bovenuit steken.

Dark Sets In, dat een herkenbaar verhaal vertelt over die zo vervelende jaloeziegevoelens die soms zonder enige reden de kop opsteken, kende ik al van de Vantage Point-tournee. Het nummer klinkt hier wel nog een stuk weidser, waardoor de broeierigheid er een beetje is uitgewrongen. Niet erg, want als Barman je in de energieke finale ‘Watch it!’-gewijs waarschuwt voor de gevolgen, ben je wel meteen bij de les.

Meer laid-back gaat het er aan toe in het gevoelige The End Of Romance. De parlando van Barman doet me soms wat denken aan een voice-over uit een Spaanse film. Het klinkt poëtisch, sensueel en een tikkeltje mysterieus. Een van de beste ballads die dEUS de laatste jaren heeft opgenomen, en een heerlijk moment: Tom die een sigaret aansteekt bij het begin.

Tot slot wil ik er nog even de openingstrack uitlichten, waarschijnlijk een perfecte staalkaart van wat volgt. De sound is warm, een beetje zoet, bombastisch en vooral: meeslepend. Zo komt de zesde langspeler van m’n favoriete band niet in de buurt van hun topniveau, maar blijven ze na 20 jaar wél nog relevante muziek maken. Het experiment heeft grotendeels plaats gemaakt voor bijna ouderwets vakmanschap, maar Keep You Close is als vanouds rijk aan schoonheid en intrinsieke klasse.

4,5*

Met de release van Vantage Point kampeert deze Pocket Revolution ook weer wat vaker in mijn CD-speler en om de één of andere reden ben ik hem ook wat meer gaan waarderen. Pocket Revolution is voor mij nog steeds een tikkeltje minder dan de rest van het oeuvre, maar toch is dit één van de paradepaardjes van mijn platencollectie. Mijn aanvankelijke bezwaren (tekstueel een pak minder, Barmans zoetgevooisde zang) zijn toch wat weggeëbt.
Openingstrack Bad Timing is, met dank aan Mauro's e-bow, één van mijn absolute dEUS-favorieten. De werkelijk meesterlijke opbouw van dit nummer zorgt telkens weer voor een onwaarschijnlijk intense luisterervaring. Nadat Barman "Everything is quiet, there in a pool of a light, I would have sworn that she had died, I'm telling you" declameert, hang ik al in de touwen. Hét absolute hoogtepunt van Pocket Revolution (Nothing Really Ends heb ik eigenlijk nooit als een nummer van dit album beschouwd, aangezien de single al van vier jaar ervoor dateert).
Single 7 Days, 7 Weeks vond ik in den beginne een erg fijn nummer, heel laid-back. In vergelijking met de magnifieke ballads die The Ideal Crash opluisteren valt de song wel wat magertjes uit. Niettemin vind ik dit zeker een sterk lied. En dat is misschien wel het probleem met Pocket Revolution: er staan veel "goede" nummers op, maar te weinig uitmuntende luisterstukjes.
Zo ook Stop-Start Nature, een funky song die me zeker bekoort, maar me nergens vervoert. Maar had een andere band dit vervaardigt, was ik er waarschijnlijk lyrisch over. De groep heeft met hun vorige werk bij mij een zodanig hoog verwachtingspatroon geschept dat ontgoocheling onvermijdelijk werd.
If you don't get what you want is een lekkere, rechtlijnige rocker. Zoals Tom Barman zelf aangaf, mist deze single uit 2004 wel wat diepgang om echt de tand des tijds te doorstaan.
What We Talk About, zowat de meest gecontesteerde song van deze Pocket Revolution, heeft inderdaad de nodige gebreken, maar is toch nog steeds een erg lekker nummer waar ik zorgeloos van kan genieten.
Include Me Out is een prachtige rustige, maar mist iets om écht door merg en been te gaan zoals The Magic Hour of Secret Hell dat doen. Toch één van de hoogtepunten.
Pocket Revolution, ook één van mijn favorieten sinds dag 1, is opgebouwd volgens het beproefde dEUS-concept. Ook de tekst vind ik prachtig.
Nightshopping, waar ik aanvankelijk helemaal wild van was, is opgebouwd rond een gitaarriff en kan dus niet terugvallen op de gelauwerde groeiformule van de band. De slagkracht van deze song is dan ook beperkt. Zolang ik dit nummer niet al te vaak moet horen, kan ik er best van genieten, maar een indigestie loert altijd om de hoek.
Cold Sun Of Circumstance is net als pakweg Stop-Start Nature en If You Don't Get What You Want een aangenaam nummer, maar niks magistraals.
The Real Sugar heeft zeker het nodige potentieel, maar wordt toch wat onderuit gehaald door de ridicule tekst die Barman erop gekleefd heeft. Jammer want muzikaal zit het met The Real Sugar zeker snor.
Sun Ra, dat live on-waar-schijn-lijk goed is, komt op plaat toch wat afstandelijk over. En dat is echt doodzonde. Het heeft héél erg lang geduurd vooraleer het kwartje viel bij deze song. Waar "Here comes, here comes, the night train" live zo ontzettend mooi ten berde wordt gebracht, mist de albumversie toch wat punch. Ook de eerste strofe mist op Pocket Revolution de nodige melancholie.
Nothing Really Ends, misschien wel het allermooiste dat dEUS ooit heeft opgenomen, misstaat op geen enkele plaat. Toch heb ik het nooit als een noodzakelijk onderdeel van Pocket Revolution ervaren.
Pocket Revolution is een sterke plaat waar een donkere schaduw rondhangt. Hij misstaat zeker niet in het oeuvre van deze supergroep. Maar de beste dEUS-plaat? Het klinkt bijna heiligschennis...

Ongetwijfeld de plaat die ik al het vaakst gedraaid heb in mijn leven. The Ideal Crash is van de eerste tot de laatste seconde van ongekende schoonheid. Tekstueel vind ik dit album veruit het beste van dEUS, maar als geheel vind ik Worst Case Scenario nog net iets sterker.
Met de energieke opener Put The Freaks Up Front legt "Antwerp's finest" de lat al meteen torenhoog, om er nooit meer onder te duiken.
Ook het macabere Sister Dew is een veelgelaagde parel die best kan worden omschreven als "bloedmooi".
Het avontuurlijke One Advice, Space is het laatste nummer dat zich openbaarde aan mij. Structureel is dit lied met niets te vergelijken, en de apotheose is niets minder dan indrukwekkend. Overigens dacht ik vroeger altijd dat Craig Ward op het einde 'Sex never lies' herhaalde, blijkt het nu het iets raadselachtigere 'the sixth and the last' te zijn.
The Magic Hour vind ik één van de mooiste songs van dEUS. De samenzang met Ward leidt hier, net als in Magdalena, tot grote ontroering. Op het moment dat 'Hey maybe should we ask it could our friends be worthier' wordt ingezet, staat de wereld even stil.
Het erg dansbare The Ideal Crash houdt het hoge niveau moeiteloos aan.
Het populairste lied van dit album is ongetwijfeld Instant Street, en dat is best begrijpelijk. Ook de zang van Barman is hier iets beter dan op de rest van deze plaat, vind ik persoonlijk. Op Instant Street klinkt die nog iets nonchalanter, terwijl hij bij de andere nummers soms nogal "zoet", nogal melig klinkt.
Magdalena is een liefdesliedje zoals een liefdesliedje hoort te zijn, vol vertwijfeling en nergens clichématig. Prachtig nummer.
Everybody's weird toont de funky kant van deze band en die mag best worden gezien. Hoewel ik de akoestische versie van dit nummer ook erg mooi vind, geef ik de voorkeur aan deze onwaarschijnlijk energieke uitvoering. Tekstueel vind ik dit, samen met Let's See Who Goes Down First, ook het beste dat op deze plaat te vinden is. Hoewel er een flard Leonard Cohen (Story Of Isaac) wordt gejat, zijn de bruisende oneliners niet te tellen.
Let's See Who Goes Down first is voor velen het minste nummer van deze plaat, en die mening heb ik lang gedeeld. Maar na talloze luisterbeurten moet ik besluiten dat dit één van mijn favorieten is. Barman rekent hier op woeste manier af met een psychose die hem teisterde en verwoordt de waanzin op indrukwekkende wijze.
Afsluiter is het rustige Dream Sequence #1, dat erg spacy aandoet, maar tegelijkertijd een warmte uitstraalt van heb-ik-jou-daar.
The Ideal Crash is voor mij het perfecte album waarop geen enkele overbodige seconde aanwezig is. Dit album is, na Worst Case Scenario en In A Bar, Under The Sea, het derde meesterwerk op rij, en de meest consistente van de drie. Met Pocket Revolution werd wat mij betreft dit niveau niet meer gehaald: voornamelijk de teksten vind ik op dit album ontelbaar keer beter.

In één of andere Franse recensie werd dEUS anno 2008 vergeleken met een oudere dame die wanhopig op zoek gaat naar haar jeugdige schoonheid, door middel van facelifts en botox enzovoort. De auteur van dat stukje verlangt blijkbaar iets anders van Barman en z'n handlangers dan ik, want Vantage Point is nu al mijn plaat van 2008. De intensiteit waarmee ik deze release heb beleefd bewijst dat dEUS mij meesleept zoals geen enkele andere band dat kan. Deze plaat heeft uiteraard nog maar weinig te zien met WCS, MS=MC of IABUTS, maar toch voelt Vantage Point als een heel logische opvolger van The Ideal Crash en Pocket Revolution. Sommige mensen zoeken in dEUS misschien vooral naar de ongepolijste schoonheid van de beginjaren, maar ik hou evengoed van de rechtlijnigere songs waarmee Barman uitpakt sinds de TIC-periode. En binnen die aanpak zijn de nummers op deze nieuwste worp van een onwaarschijnlijke kwaliteit. Misschien zal Vantage Point op termijn voor mezelf niet dezelfde impact hebben als The Ideal Crash (dat album staat voor mij gelijk met schoonheid vastgelegd op een geluidsdrager), maar ik vind 'm toch iets sterker als (het eveneens fenomenale) Pocket Revolution. Voorlopig is er nog geen lied dat mij al kan raken als Bad Timing of Nothing Really Ends, maar als geheel vind ik VP nu al beter. Niet dat er op Pocket Revolution slechte nummers staan, zeker niet, maar deze is qua niveau consistenter, en sleept je echt mee in één onafgebroken luistertrip.
Opener When She Comes Down is 'n typische dEUS-"groeier" (Heeft Tom Barman beslag kunnen leggen op een magische formule waardoor zijn nummers bij elke luisterbeurt beter worden?!). Deze song heeft nog 'n ruime groeimarge, maar klinkt nu al hemels. Wat 'n prachtig refrein!
Oh Your God, dat al 'n tijdje geleden te horen was op de podcast van Les Inrocks, is waarschijnlijk het hardste nummer op de plaat en meteen ook één van m'n favorieten. In de maanden die vooraf gingen aan deze release, bestempelde Barman Vantage Point als zeer into-your-face. Hij dweepte ook vooral met bands als Queens Of The Stone Age en Tool en dus vreesde ik al dat dEUS met een loeihard werkje ging komen aanzetten. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een groot fan van QOTSA en ik hoor dEUS graag rocken, maar ik hou toch vooral van hun eclectische karakter. Ik was dan ook aangenaam verrast dat er eveneens ruimte was voor rustige songs, zelfs meer dan op Pocket Revolution vind ik persoonlijk. De tragische signatuur van Pocket Revolution heeft Barman wel ingewisseld voor peis en vree, en dat vind ik toch een beetje jammer. Ik zie mijn grote held liever gelukkig dan miserabel hoor, maar de pijn die rond Pocket Revolution hangt, is best wel romantisch en ook een deel van de kracht van dat album.
Eternal Woman is 'n mooie ballade, maar heeft nog niet de kracht van pakweg The Magic Hour, Secret Hell, Serpentine of Magdalena. Lies Lorquet die E-T-E-R-N-A-L fluistert, had pijnlijk kunnen worden, maar pakt gelukkig mooi uit. Tekstueel flirt Barman soms al eens met de grote metaforen: zo word ik al wat angstig als ik de woorden "ocean" of "stars" hoor. Om het met zijn eigen woorden te zeggen: "Heaven and moonshine, you gotta be kidding". Maar goed, dit is niets nieuws, luister maar eens naar Disappointed In The Sun. Verder vind ik de lyrics op deze Vantage Point best wel sterk, hoewel sommigen Barmans hersenspinselen al eens onder de noemer "stoerdoenerij" durven te plaatsen. Ook de zang is hier absoluut top, en klinkt minder melig dan op Pocket Revolution.
Favourite Game is een sterk nummer dat misschien nog wat moet groeien, maar dat vooral het torenhoge niveau moeiteloos vasthoudt. Echt sexy vind ik de tekst nu niet, hoewel Tommy hier toch zwoel uit de hoek wil komen.
Slow dan, voorlopig het absolute hoogtepunt voor mezelf. De gastvocalen van Karin Dreijer Andersson tillen dit lied naar hogere regionen, en maken me nieuwsgierig naar The Knife, waar ik nog niks van ken. De recensies van Vantage Point zijn over het algemeen wat minder positief dan ten tijde van Pocket Revolution, heb ik zo de indruk. En als ik dan een bespreking lees waarin Slow wordt neergesabeld, denk ik al "Die heeft het niet gesnapt". Nogmaals, andere verwachtingen ...
The Architect wordt weleens het meest banale genoemd dat deze groep ooit op plaat heeft gezet, en ergens kan ik me daar wel in vinden. Het is een erg leuk nummer, maar het "vervoert" me niet. Ik hoor het eigenlijk ook liever passeren op de radio dan in de context van Vantage Point.
Het iets avontuurlijkere Is A Robot is dan weer iets harder en heeft ook nog groeipotentieel. Hij bevalt me nu al prima en kan op termijn uitgroeien tot één van mijn grote favorieten.
Het slot van Vantage Point is ingetogen en melodieus, en wordt op gang getrokken door het prachtige Smoker's Reflect (schitterende titel overigens!): het moment dat Tom Barman "Oh you're oversimplifying" inzet, is hartverscheurend.
Over The Vanishing Of Maria Schneider ben ik nog niet helemaal uit: soms sleept deze een beetje, maar anderzijds is het de enige song die me op een ander moment al het diepste heeft geraakt. Misschien wel de beste rustige, misschien de minste? De tijd zal het uitwijzen ...
Met afsluiter Popular Culture heb ik de indruk dat het Nothing Really Ends-truukje nog eens wordt overgedaan. Sterk nummer, maar geen Nothing Really Ends vrees ik. Toch is de climax één van de hoogtepunten.
Vantage Point is inderdaad misschien iets "makkelijker" dan WCS en IABUTS. Het kost minder moeite om "mee te zijn". Maar daar staat dan tegenover dat deze minder grillig is, dat het tien keer raak is. En dat is toch ook wel belangrijk voor me, dat een plaat coherent en vooral consistent is. Hoe dit album zich zal verhouden tot de rest van het oeuvre, daar heb ik nu nog geen idee van. Elk dEUS-album moet groeien, en misschien boet VP binnen een aantal jaar wel in aan kracht, in tegenstelling tot de andere platen. Maar daar kan ik me nu nog geen zorgen over maken. Nu is het genieten geblazen!

De debuutplaat van dEUS is nog steeds mijn favoriete album, hoewel The Ideal Crash gevaarlijk dicht in de buurt komt.
Deze parel van de Belgische rockmuziek wordt ingeleid door het onheilspellende Intro, dat als het ware aankondigt dat er een storm op komst is. Die storm is uiteraard het waanzinnige Suds & Soda, nog steeds het populairste nummer van de band. Niettegenstaande ik het ook een fantastisch lied vind, is het nooit een persoonlijke favoriet geweest.
Na het energieke Suds & Soda volgt het magistrale W.C.S. (first draft), een bewijs dat dEUS met geen enkele band te vergelijken valt. Er wordt hier inderdaad gejat van Zappa (Little Umbrellas), maar Barman en zijn kornuiten gebruiken deze sample enkel als kapstok om een fantastisch nummer aan op te hangen.
Op Jigsaw You wordt nog wat gas teruggenomen en dat resulteert in een erg mooie song. Tom Barman slaagt er zelfs in om een adres (56 Falcon) cool te laten klinken.
Morticiachair is op het eerste gehoor erg vreemd, maar eens het onder je huid kruipt, laat het je nooit meer los. Het enige puntje van kritiek hier is het Engels van Rudy Trouvé, dat niet "impeccable" is.
Dan volgt de "rocker" Via, samen met Roses mijn eerste kennismaking met dEUS, en wat mij betreft als harder nummer beter dan Suds & Soda. Op de CD is een versie te horen waarin Barman de zinsflard 'I skipped the part about love' steelt van R.E.M., maar ik geef voorkeur aan de demoversie (te horen op de DVD No More Video) waarin 'Via' wordt gezongen in het refrein.
Op de uitgave die ik heb, volgt dan het prachtige Right As Rain. Dit nummer, dat de zanger schreef naar aanleiding van de dood van zijn vader, is grote klasse. Tekstueel vind ik deze echter een tikkeltje naïef: zinsflarden als 'I'm a drunk by name', 'I'm a man by name' en 'I'm a saint by name' (zijn echte naam is Thomas Barman) zijn toch wat flauw.
Na het ingetogen Right As Rain volgt het uitbundige Mute waarin de tempowisselingen aanwezig zijn die zo typisch zijn voor dEUS. Klasse.
Ook het magistrale Let's Get Lost (de titel verwijst naar Chet Baker) is een van de betere songs, waarbij mij vooral de uitstekende zang opvalt.
Dan volgt het absolute hoogtepunt van deze plaat met Hotellounge (Be The Death Of Me), één van de mooiste songs die ik ken. Dit epische lied vat deze groep perfect samen: er is plaats voor gekte en chaos, maar de melodie speelt toch nog steeds de hoofdrol.
Het frivole Shake Your Hip is voor sommigen overbodig, maar ik stoor er me zeker niet aan en denk er zelfs nooit aan om mijn vinger richting skip-toets te bewegen.
Great American Nude, genoemd naar het schilderij van Wesselman, houdt het torenhoge niveau moeiteloos aan. De ietwat bevreemdende outro is de perfecte inleiding voor de parel die volgt.
En dat is uiteraard het onderschatte Secret Hell. Als rustig nummer vind ik deze nog sterker dan Right As Rain, en de uitbarsting op het einde gaat door merg en been.
Afsluiter is het onbezonnen Divebomb Djingle, een erg aanstekelijk liedje dat deze trip op gepaste wijze afsluit.
Worst Case Scenario is van de eerste tot de laatste seconde genieten. Hoewel ik The Ideal Crash iets beter ken (waarschijnlijk ook omdat in het boekje van Worst Case Scenario geen volledige lyrics staan), geef ik deze toch de eerste plaats in mijn top 10. De genialiteit en de bezieling van dit album heb ik nog nergens anders gevonden.