Enige plaat die ik in huis heb van de Puerto Ricaanse ladykiller die in het Gentse is neergestreken, en naar mijn gevoel ook de beste. Zijn twee studioplaten heb ik wel al eens gehoord, maar vind ik veel killer en afstandelijker. En laat het nu net de semi-akoestische warmte zijn waarvoor ik val op En Vivo: zijn songs komen hier naar mijn gevoel beter uit de verf, om nog maar te zwijgen van Rios' kraakheldere stem. De exotische invloed valt niet te ontkennen, maar toch wordt er ook duidelijk uit de pop- en rockgeschiedenis gegraaid wat voor een swingend maar toch vaak ook intiem geluid zorgt. "Live"-plaat is in deze wel relatief aangezien En Vivo vakkundig gestript is van alle publieksgeluiden. Dat kan de pret voor mij niet drukken aangezien de tien nummers hier één voor één een soort onbezonnen magie met zich meedragen en je meeslepen in een prettige, zwoele trip die je na 38 minuten naar meer doet verlangen.

Mooi plaatje, maar toch minder sterk dan de filmbeleving: de songs hadden veel meer impact op me toen ik ze de eerste keer hoorde in de film dan nu ik ze een pak meer beluisterd heb. En dat inboeten aan kracht wijst voor mij wat op een beperkte houdbaarheidsdatum van de nummers. Zo ben ik het wel eens met Carolaah dat het soms wat te zoetjes smaakt en dat Hansards stem hier en daar toch wat lager mag.
Ik weet bijvoorbeeld nog dat ik helemaal ondersteboven was van Falling Slowly, maar dat die Oscarwinnende song al vrij vlug kapotgedraaid was. Hetzelfde geldt voor If You Want Me, waarvan de eenvoud me aanvankelijk een krop in de keel bezorgde.
Andere nummers hebben de tand des tijds hier dan beter doorstaan en zijn juist wat op me gaan inwerken: zo kan ik dezer dagen meer genieten van When Your Mind's Made Up en Say It To Me Now.
Daarnaast zijn er ook liedjes die de luistertocht vrijwel heelhuids door zijn gekomen: The Hill (waarin ik finaal zwicht voor Markéta Irglová: 'I have my troubles too' fluistert ze zacht, bijna verontschuldigend - ik smelt) vond ik meteen mooi en heeft nauwelijks van z'n pluimen verloren, het ontroerende (maar nergens sentimentele) All The Way Down schiet nog steeds raak en ook Leave blijft één van de favorieten (Hier wordt ie in mijn optiek door de afwezigheid van de gezwollen strijkers zelfs ietsje minder de nek omgewrongen dan op The Swell Season).
Ik denk dat twee van pathos doordrongen stemmen in combinatie met de vaak zoetsappige muziek wat te veel van het goede is om een lang lot beschoren te zijn in mijn CD-speler. Maar nu en dan toch magnifiek hoor!

Hoewel ik ook de soundtrack van Once en The Cost van The Frames al heb gehoord, kan ik de verschillende versies van bepaalde nummers nog niet echt met elkaar vergelijken.
Deze The Swell Season begint in ieder geval sterk met het mooie This Low, waarin de bombast vooralsnog wordt ontweken.
In Sleeping is Glen Hansard op zoek naar enige houvast, hoewel de zang eerder berustend dan wanhopig klinkt. Het geheel blijft ingetogen en zo vind ik dit duo dan ook op z'n best, hoewel het ook niet te vrijblijvend mag worden.
Falling Slowly viel me op in de film Once en ook bij de eerste luisterbeurt van dit album werd ik er meteen stil van. Openingszin 'I don't know you but I want you all the more for that' zorgt voor de juiste sfeer. Toch is de houdbaarheid van dit soort nummers vaak beperkt bij mij. Dit is zo'n typisch nummer dat ik meteen erg mooi vind, maar nogal vlug moe word. Zo'n soort song dat geen moeite hoeft te doen om me te verleiden. Maar goed, voorlopig is dit nog steeds één van de hoogtepunten.
Drown Out is mooi, maar laat op mij nog geen onvergetelijke indruk na. Misschien is dit binnen een aantal maanden wel nog het enige lied dat me weet te boeien, wie weet ...
Vervolgens weerschalt Lies, dat flirt met de pathos. En net daarom beklijft deze niet helemaal, vind ik persoonlijk.
When Your Mind's Made Up wisselt sterke momenten af met mindere stukken. Veel potentieel, maar het komt er niet helemaal uit. De pompeuze finale van dit nummer bevalt me dan verrassend genoeg wel bijzonder goed.
The Swell Season is niet mis, maar te schetsmatig.
Leave had hét hoogtepunt kunnen zijn van deze CD. Waar de woeste tirade me in de film nog zo aansprak, wringt de onstuimige tweede helft het nummer hier om de één of andere reden de nek om. De ingetogen eerste twee minuten zijn het beste dat er op dit album te vinden is. De schreeuwpartij die volgt lijkt aanvankelijk nog op te bouwen naar een ijzingwekkende climax, maar de strijkers nemen de song een andere richting uit. Erg jammer!
The Moon is opnieuw smaakvol, maar kan net niet hartbrekend uit de hoek komen, wat voor dit soort liederen soms dodelijk is. Saai vind ik het niet, maar ik hoop dat deze toch nog wat kan groeien.
Afsluiter Alone Apart is opnieuw een beetje slachtoffer van de strijkers, vind ik persoonlijk. De elektrische gitaar maakt echter veel goed.
Zo blijft The Swell Season me langer bij dan de eerste betovering van Once (wat een sterke prent!), en is deze misschien toch duurzamer dan ik had gedacht.

Voor mij persoonlijk is Eindelijk Vakantie! misschien wel de allerbeste Gorki-plaat. Of toch één van de allerbeste. Dit compacte album loopt over van de melancholische pareltjes, en slaagt erin nergens uit te glijden. Luc de Vos klinkt hier nog diep oprecht, terwijl hij op de latere albums toch vooral 'n rolletje lijkt te spelen als eeuwige underdog.
Het begint al meteen prachtig met een mooie versie van Ode An Die Freude, dat met behulp van de ontwapenende stem van de Vos door merg en been weet te snijden. Ook mooi ten berde gebracht op de Oost-Vlaamse sporen in de sterke documentaire van Lola da Musica.
We Zijn Zo Jong, één van dé klappers van het Gorki-oeuvre, koppelt een sublieme tekst (dit soort lappen tekst mis ik toch ook wat op de recente albums) aan een aangrijpende melodie. Deze song weet me na talloze luisterbeurten nog steeds bij het nekvel te grijpen.
XTC en Bij Nacht en Ontij gaan op het uitstekende elan verder en tonen 'n Gorki in optima forma. De inventiviteit van deze periode (ook Ik Ben Aanwezig is 'n subtiel schijfje) heeft toch moeten plaatsruimen voor 'n traditionelere aanpak en dat vind ik best wel zonde.
Red Mijn Ziel Vooral is opnieuw een topper van jewelste, dat zich afvraagt waarom mensen de Gentse groep toch altijd associëren met Mia en Lieve Kleine Piranha. De liederenschat die de Vos op de mensheid heeft losgelaten mag best wel eens ontdekt worden.
In Mijn Betere Wereld, dat in het refrein naar adem doet snakken, durft na al die tijd al eens wat te slepen maar is zeker geen inzakker.
Dan volgt het mooie Later Zeker Misschien, een vintage Gorki-song.
De weemoed ruimt in het héérlijke Geld En Olie voorzichtig plaats voor de moddervette gitaarsound van David Dewaele: fenomenaal!
Het akoestische Mijn Bed Is Zwaar En Groot neemt wat gas terug en kan ook bogen op 'n erg mooie tekst. Een sleutelnummer binnen Eindelijk Vakantie!
Ook Duitsland Wint Altijd is 'n rustig liedje, dat niet echt gedenkwaardig voor de dag komt, maar toch heel mooi is.
Destroy!, een verborgen pareltje van de hand van de bassist, is 'n bloedmooi schetsje waar ik 'n bijzondere band mee heb. Dit instrumentale luisterstukje weet mij om de één of andere reden keer op keer diep te raken.
Mijn Gorki-obsessie is ondertussen weggeëbt, maar toch kan ik nog steeds intens genieten van dit ietwat vergeten briljantje.

Fenomenaal live-album van de groep rond Luc de Vos. Hoewel ik er vandaag de dag niet zo vaak meer naar luister, heb ik deze plaat werkelijk kapot gedraaid. De leidraad doorheen deze CD is uiteraard de prachtige, hese stem van de Gentse zanger.
Het begint meteen fantastisch met een rustigere uitvoering van het mooie Red Mijn Ziel Vooral.
Zal Ik Het Ooit Begrijpen is nog een pak intenser dan op het album Vooruitgang dankzij het typische gitaargeluid van Geoffrey Burton. Wat een onverwoestbaar nummer blijft dit toch.
Op Dat Vind Ik Lekker en Ons Brave Wonderkind zijn voormalige Evil Superstars Mauro Pawlowski en Tim Vanhamel van de partij en dit resulteert in een extra rockinjectie. Cool!
De Olifant Is Grijs neemt wat gas terug en het resultaat is een kippenvelnummer van de bovenste plank.
Dan volgt live-favoriet Ooit Was Ik Een Soldaat, dat al te horen was op Boterhammen. De ludieke tekstaanpassing maakt het nummer niet minder ontroerend!
Vooruitgang, nooit echt een persoonlijke favoriet, weet mijn aandacht vast te houden, maar doet ook niet veel meer dan dat.
De uitvoering van Mijn Strijd Gaat Door verschilt niet radicaal van de studio-versie en daar ben ik erg blij om.
De kale versies van Wie Zal Er Voor De Kinderen Zorgen en Tijdbom zijn werkelijk hartverscheurend mooi en voor mij persoonlijk de hoogtepunten van deze Het Beste Van Gorki Live. De finale van Tijdbom weet humor te combineren met ontroering: straf!
Ook Broeders En Zusters klinkt live iets warmer dan op Monstertje.
Afsluiten doet Mia, misschien wel het allermooiste nummer dat ik ken. Ik ben altijd blij om dit lied in alternatieve uitvoeringen te horen, en deze versie (met Flip Kowlier in een hoofdrol) weet me dan ook geweldig te bekoren.
Ik weet niet of er meerdere uitgaven van deze plaat in omloop zijn, maar de volgorde van de nummers is op mijn exemplaar in ieder geval anders.

Persoonlijk vind ik ook wel dat deze Homo Erectus vooral meer van hetzelfde is. Ook de teksten van de Vos, die alom geprezen worden, doen het niet helemaal meer voor mij. Toch is deze achtste studioplaat van de Gentse groep zeker geen tegenvaller. Van begin tot einde weet Gorki te boeien, met als hoogtepunt voor mij het prachtige Een Bekend Verhaal. Homo Erectus is een stap vooruit na het mindere Plan B en kan de vergelijking doorstaan met Vooruitgang, maar het niveau van de jaren negentig halen de Vos en zijn kornuiten wat mij betreft niet meer.

Deze Ik Ben Aanwezig behoort zonder twijfel tot het beste werk van mijn favoriete Nederlandstalige band. Hoewel ik dit album niet zo heel vaak meer uit de platenkast pluk (vroeger heb ik deze werkelijk grijsgedraaid), blijft het meer dan een uur lang genieten van de bloedmooie composities van Luc de Vos. Bovendien bevat deze plaat aardig wat van mijn favoriete Gorki-songs. Eigenlijk verdient hij het dan ook om mijn CD-speler wat vaker te bewonen, maar goed, af en toe moet je al eens wat nieuwe groepen ontdekken, niet waar?
Soms heb ik de indruk dat het succes van wereldsong Mia en de ietwat ludieke tv-optredens van zanger de Vos het uitstekende oeuvre van Gorki in de schaduw stellen. Ik kan me anders niet voorstellen waarom deze geweldige muziek verstoken blijft van de aandacht die het verdient. In navolging van Zachary Glass vind ik eveneens dat de productie, waar veel kritiek op was, de plaat naar een hoger niveau tilt.
De nummers dan ... Daar kan ik kort over zijn: 13 songs, 13 keer raak! Zo'n lied als Ik Ben Aanwezig is toch werkelijk van het allerbeste dat ons Belgenlandje ooit het universum heeft ingestuurd:
Dronken vrouwen op de kermis met ballonnen het was
Zondag een kale hond die jankte als mijn broertje
Toen die klein was en ik dacht aan dat examen
Het was te moeilijk voor mijn zieke geest
Zo'n prachtige tekst kan alleen ontsproten zijn aan het brein van Vos.
Andere persoonlijke favorieten op Ik Ben Aanwezig zijn Aan De Rand Van De Beschaving, Wie Zal Er Voor De Kinderen Zorgen, Vaarwel Lieveling, Mijn Dierbare Vijand en Punk Is Dood.

Inderdaad een erg mooi stukje Zachary! Ten tijde van mijn Gorki-adoratie was Monstertje zeker niet mijn grote favoriet, misschien wel omdat ik soms verdronk in de zeventien nummers die dit schijfje rijk is. Of misschien omdat Monstertje naar mijn gevoel meer Gorky dan Gorki was. Waar de opvolger Ik Ben Aanwezig een modern geluid heeft, leunt deze dichter aan bij het debuut van de Gentenaren waarvan sommige nummers in mijn onrijpe gehoor al eens wat "gedateerd" klonken. Mede doordat ik dit album vroeger ietsje minder heb grijsgedraaid, heeft ie nu een soort van frisheid waarover pakweg Ik Ben Aanwezig of Eindelijk Vakantie! bij mij niet meer beschikken.
Doorheen Monstertje wervelt een vintagebries, alsof de Vos deze in grote obscuriteit heeft gebrouwd (What's he building in there??), ver weg van het BV-bestaan dat hij dezer dagen leidt. Er gaat een bepaalde urgentie uit van deze plaat: het dondert je omver en soms begrijp je niet goed wat er gaande is, maar op het einde van de rit ben je wel platgewalst. Als ik dat gevoel vergelijk met de vluchtigheid waarmee ik Gorki's laatste worp Voor Rijpere Jeugd heb beleefd, dan stel ik toch vast dat ik de compromisloze (zo je wil) Luc de Vos best mis.
Zeventien nummers dus en daar zit dan uiteraard wat vanalles tussen. Zo is de kopstoot-riff van Billy Lag Te Slapen ("want hij was pas klaargekomen in het bed van zijn vader") één van de beste rockers uit het hele oeuvre van Gorki from Belgium. Ook al helemaal top is Monstertje: een melancholische, ongepolijste parel waarop een hilarisch en tegelijkertijd ontroerend lapje tekst is geplakt ("Johnny offert stieren aan de godin van de liefde in opdracht van mammie die weet waar het om draait" of "diep onder de lakens droom ik van de dieren die ik meenam naar boven en die slapen in mijn armen"). In datzelfde bedje vinden we ook Leve De Lente, een protestliedje maar dan op z'n Gorki's. Of wat gezegd van het magnifieke Molly, waarvan de sterke lyrics hier al in de verf zijn gezet. Ook donkere luisterliedjes als De Brave Meesteres, Broeders en Zusters en Ik Zie Het Licht (niemand die deze zin zo treurig kan debiteren als Vos!) vind je terug op Monstertje, naast sillyness als In De Verte Loeiden de Herten.
Monstertje is voor mij zonder twijfel de meest mysterieuze Gorki-plaat: het hele album is ingepakt in een sfeervolle, melancholische mist waar je nooit volledig vat op krijgt. Misschien haalt niet elk nummer hetzelfde niveau, maar het is toch 'n uniek document dat je al vlug z'n grilligheid vergeeft.

Hoewel Vos en z'n handlangers er hier zeker nog 'n prima schijf hebben uitgeperst, heb ik wat het gevoel dat er te veel op de automatische piloot wordt gespeeld. Alsof er nog enkele liedjes gefabriceerd moésten worden. Bijwijlen is het nog écht genieten geblazen, maar af en toe is het mij te vrijblijvend. Er staan simpelweg te weinig van m'n Gorki-favorieten op deze plaat om van 'n echte voltreffer te kunnen spreken.
De melancholie van Donkere Stille Gangen en vooral Zolang Het Duurde doen me even opleven, om nog maar van het fenomenale titelnummer te zwijgen. Maar daar staan dan de platte grunge van Prins Van De Duisternis en lauwe songs genre Ik Kom Onverwacht of Verboden Terrein tegenover.
Het is maar dat ze me in het verleden zo ontzettend hebben weten raken, dat Plan B een eerder teleurstellende schakel is binnen het rijke oeuvre van deze Gentenaren.

Nog maar twee reacties? Da's wel heel erg lauw! Nochtans een prima plaat, die meer dan één van m'n Gorki-favorieten herbergt. Deze Vooruitgang leunt vrij dicht aan bij de latere albums Plan B, Homo Erectus en Voor Rijpere Jeugd, waarbij voor een sobere, maar toch ook soms wat vlakke productie is gekozen. Maar waar Plan B, in mijn optiek dan toch, niet kan terugvallen op een ruime portie sterke songs, weet Gorki hier nu en dan als vanouds te imponeren. Zo behoort het treurige De Olifant Is Grijs tot het allerbeste wat deze band al heeft voortgebracht: dit nummer geldt als de perfecte soundtrack bij een potje eindeloos voor je uit staren vanuit de chauffeurszetel van een stilstaande wagen terwijl de regendruppels uiteenspatten op de voorruit. Ook overtuigen doet het hoopvollere Mijn Strijd Gaat Door, dat nog maar eens in de verf zet dat Luc de Vos één van de allerbeste songschrijvers is die dit landje kent. Ook de toetsen van Luc Heyvaerts zijn in deze onmisbaar. Verder valt de opener Tijdbom meteen in de smaak, niet in het minst dankzij z'n opvallende en dolkomische tekst. Niet zo ontroerend als de akoestische versie op Het Beste Van Gorki Live, maar toch zeker één van de hoogtepunten. Om nog maar te zwijgen van de beklemmende afsluiter Zal Ik Het Ooit Begrijpen, ook al één van Gorki's beste. Gorkyaans rocken doet Het Voorspel Was Moordend (de nasleep viel gelukkig mee) terwijl Door Het Rookgordijn je mijmerend benevelt.
Toch gaat ook Vooruitgang wat gebukt onder het juk van een aantal degelijke maar te middelmatige liedjes waardoor ie het niveau van de absolute Gorki-toppers niet haalt.