Schoonheid

Pure schoonheid, anders kan ik het betoverende A Band In A Box niet omschrijven. Na enkele dEUS-albums is dit zonder twijfel de plaat die bij mij de meeste emotie oproept. Hoewel er ook in het andere werk van Zita Swoon enkele meesterwerkjes verscholen zitten, heb ik het gevoel dat de band hier boven zichzelf is uitgestegen. Dat dit het allerbeste is dat ze ooit zullen maken, dat ze de magie op het juiste moment hebben weten te grijpen.
Een "live-plaat zonder publiek": het klinkt niet echt warmhartig, maar dat is het net wél: de sound die Carlens en zijn handlangers hier creëren is zo juist, zo oprecht. Van het instrumentarium, de bloedmooie, hese stem van Stef Kamil tot de exotische inbreng van de zusjes Gijsels: elk element dikt de intensiteit exponentieel aan.
Zestien nummers vind ik véél, zelfs voor een live-plaat, maar nergens heb je het gevoel dat A Band In A Box te lang doorgaat. Neen, ik ben er daarentegen nog geen klein beetje over verbaasd dat ie afklokt na maar liefst meer dan 70 minuten. Dat ligt uiteraard aan de songs, die één voor één van een verbazende kwaliteit zijn.

Hey You, Whatshadoing bijvoorbeeld: een nummer dat sober van aard lijkt. Je hebt als het ware niet door dat dit liedje je op het einde met verstomming zal hebben geslagen. Meteen is duidelijk over wat een muzikaliteit Zita Swoon beschikt: als deze mannen muziek maken, zal er iets moois uitkomen, dat weet je zo. Ze kunnen spelen, en dat koppelen ze aan de songsmeed-kwaliteiten van Carlens. Hij staat natuurlijk bekend als iemand die heel uitlopende, soms wat freaky geluiden uit z'n stem krijgt, maar hier zingt hij gewoon, zo mooi als hij kan.

Intrigue wordt ook vooruitgestuwd door een funky kracht die van de groep in deze bezetting uitgaat. Een broeierige elektrische gitaar zorgt ervoor dat ik getransporteerd word naar een verzengende zomernamiddag in Marseilles, ik zie doorheen de jaloezieën de wasdraden hangen die van raam tot raam over de straat heen gespannen zijn. En ach wat, ik rook een sigaretje (In de realiteit ben ik natuurlijk al lang gestopt). Ik zie opeens een frisse, kortgerokte verschijning doorheen het straatbeeld flaneren, en lui edoch niet ongeïnteresseerd volg ik met mijn ogen haar tocht. Een soort van sloom, maar toch betoverend gevoel ontwaar ik in Intrigue.

Thinking About You All The Time is toch één van de klassiekers van Zita, die al op A Song About A Girls tot mijn allergrootste favorieten behoorde. Opnieuw die prachtige vocalen vallen me op, waarbij SKC mijn favoriete manier van zingen bovenhaalt. Ik kan er niet echt een term op plakken, enkel een imitatie van geven, maar daar is de mensheid niet mee gebaat, dat kan ik je verzekeren!

De Quoi A Besoin L'Amour is, voor mij veel meer dan Intrigue, een chanson volgens de Franse traditie. Tom Pintens (die jammer genoeg het ruime sop heeft gekozen) spreidt zijn meerwaarde tentoon met enkele goedgeplaatste, subtiele toetsstrelingen. Verder valt ook Radio Candip hier niet weg te denken, en zorgen ze mee voor de onmeetbare klasse van A Band In A Box.

Individu Animal heb ik lange tijd beschouwd als een overgang van de eerste vier toppers naar het tweede wonderluik met nummers 6, 7 en 8. Maar ondertussen maakt ie gewoon deel uit van het eerste wonderluik van acht nummers . Opnieuw een drukkend hete, klamme song die eerder als soundtrack zou dienen bij een liefdesspel met de kortgerokte uit het tweede nummer. Héél zwoele song.

Het absolute hoogtepunt en mijn favoriete Zita Swoon-nummer in zijn beste jasje is het melancholische Selfish Girl, dat mij al meermaals pijn heeft gedaan omdat ie als het ware té magnifiek is. Ik kan er soms moeilijk mee omgaan, met al die schoonheid.

Veel kans om te recupereren geeft de Jeff Buckley-ode Song For A Dead Singer me niet want die is al bijna even krachtig. Toen ik dit album nog maar net in huis had, was deze tandem dan ook het hart van mijn luistertrip. En na al die tijd probeer ik ook nog steeds op hetzelfde moment als Stef 'Some Mississippi river took you one bad day' mee te brullen na die paar seconden stilte.

Hot Hotter Hottest, mijn lieveling van Life=A Sexy Sanctuary, is hier een tikkeltje minder energiek dan in de studio-uitvoering, maar het blijft evengoed swingen geblazen. Ik las ergens dat Stef graag liedjes zou hebben die je op een feestje kan draaien. Wel Stef, met Hot Hotter Hottest kan je me in ieder geval veel plezier doen om mijn beste danspasjes op boven te halen.

Het tweede deel van dit schijfje wordt op gang geknald door Remember To Withhold, dat veel uitbundiger is dan op A Song About A Girls. Deze track doet dan ook wat meer denken aan het grilliger verleden dan aan de meer songgerichte aanpak van de latere albums. Heerlijk nummer!

Lange tijd heb ik gevonden dat het met My Bond With You And Your Planet: Disco! en Jintro And The Great Luna allemaal wat inzakt. Deze liederen zijn een pak uitbundiger en staan wat haaks op het intieme, harmonieuze karakter van de rest van de plaat. Ik zie deze tweeling dan ook liever op 'n ander, uitgelatener moment langskomen want fijn zijn ze zeker!

Gas wordt er teruggenomen op de eerste van twee fé-no-mé-na-le covers. Raining Pleasure is hier zonder twijfel één van de hoogvliegers: de samenzang met de Gijsels-meiden zorgt voor ijskoud kippenvel. Carlens is met zijn prachtvocalen dan ook een geschikt heerschap om welke song dan ook te coveren: hij maakt er wel iets van waarbij je duimen en vingers kan aflikken.

Zo mogelijk nog sterker vind ik You're A Big Girl Now, waarvan het origineel waarschijnlijk m'n favoriete Dylan-nummer is. Tekstueel bloedmooi en Bawb had zich geen betere pleitbezorger kunnen indenken voor zijn pareltje. De R&B-zang van een van de Gijsels op het einde mag er eveneens wezen.

Het naakte (enkel met akoestische gitaar) Our Daily Reminders klinkt vrij neerslachtig. Opgenomen op de zolder van de Vooruit hoor je ook dat Stef iets luider moet schreeuwen. Niettemin prachtig hoor!

Me And Josie On A Saturday Night is luchtiger van toon en ook passeren hier heel wat meer instrumenten de revue. Het geheel heeft iets weg van de gezelligheid waarmee een balkan-gezelschap op nonchalante, maar indrukwekkende wijze samen muziek maakt. Fijn!

Moving Through Life As Prey zorgt voor het slotakkoord en is voor mij één van de mooisten hier aanwezig. Deze uitvoering doet me wat denken aan Jim James van My Morning Jacket (ook iemand die net als Stef mij zonder enige moeite wegblaast bij de minste noot die hij in de mond neemt) die voor Lola da Musica I Will Be There When You Die ten berde brengt ergens op een koude winteravond, losjesweg.

Een gemiddelde van 4,37 is waanzinwekkend hoog, en dat hoeft niet te verbazen. Iedereen die deze plaat probeert, zal langzaam worden betoverd door de verrukkelijke schoonheid die hier valt te rapen. Beluister A Band In A Box want je zal er veel plezier aan beleven!

Voor mij persoonlijk is dit het schoolvoorbeeld van een zondagochtendplaat, bij voorkeur terwijl een zuinig lentezonnetje zijn weg zoekt door het huis.
Met het wondermooie Me & Josie On A Saturday Night is de toon meteen gezet. Wat een klapper!
Dan volgt het fijne Intrigue, dat hier wel een beetje de warmte mist van op de liveplaat A Band In A Box. SKC in het Frans klinkt toch iets poëtischer dan in het Engels.
Hey You, Watshadoing gaat op hetzelfde elan verder: popmuziek van het zuiverste water!
Drie nummers ver en nu ontdek ik weer dat deze A Song About A Girls (wel een beetje een schlemielige titel) overloopt van de melodische pareltjes. Wat een CD is dit toch!
Selfish Girl, mijn favoriet op A Band In A Box, klinkt hier iets zwoeler, maar de toetsen van Tom Pintens zorgen toch voor kippevel!
Zakt het niveau dan even in? Ben je mal! Met de hulp van trawant Axelle Red wordt De Quoi A Besoin L'Amour een hemels nummertje dat het zondagochtendgevoel nog eventjes komt versterken.
Het dreigende en tevens ijle Sad Water (mét Franstalige lyrics) houdt het hoge niveau moeiteloos vast.
Clair Obscure doet denken aan een Tom Waits die besluit even in tweede versnelling te blijven. Sterke song.
En dan ... dan beste mensen volgt het lieflijke Josiesomething, dat bij mij een onvergelijkbaar gevoel losweekt. Wat is dit een fijn, zorgeloos liedje, dat mij toefluistert dat alles wel OK is.
Thinking About You All The Time, één van de bekendere nummers van Zita Swoon, weet dat alle oren nu op hem zijn gericht en besluit dan maar om fenomenaal voor de dag te komen. Dit is de Antwerpse groep in absolute topvorm!
100 blijft in dezelfde sfeer, en doet dat met zoveel verve dat je echt niet begrijpt dat deze band toch ook weer niet zó een grote aanhang heeft.
Ook Individu Animal en Remember To Withhold verdienen hun plaatsje op deze plaat.
Deze A Song About A Girls is van de eerste tot de laatste seconde genieten. De toon is heel laidback en de stem van Carlens klinkt beter dan ooit. Top!

Ikzelf hou ook erg van de weg die de band is ingeslagen vanaf A Song About A Girls. De betoverende grilligheid van het Moondog Jr-album is misschien ver te zoeken, maar de schoonheid van de soberder "liedjes" weet me evengoed mee te slepen.
Even sterk als A Band In A Box vind ik deze Big Blueville evenwel niet. Daarvoor is het misschien wat kort, zoals al aangehaald, maar vooral vind ik dat deze wat magische momenten ontbeert. Zo gaven de nummers gespeeld op de zolder van de Vooruit A Band In A Box toch extra cachet. Maar goed, dit blijft 'n uitzonderlijk goed plaatje, dat van de eerste tot de laatste seconde kan rekenen op mijn volle aandacht, terwijl ik het bijvoorbeeld tijdens de nummers 10 & 11 op A Band In A Box wel al eens op de heupen krijg ...
Het nieuwe jasje van de Big City-nummers bevalt me prima, en ook de nieuwe nummers mogen er wezen.
In het gezegende muziekjaar 2008 weet Zita Swoon toch weer één van mijn platen van het jaar af te leveren!

Ook voor mij is deze Big City één van de hoogtepunten van 2007. Hoewel ik aanvankelijk niet razend enthousiast was, heeft Zita Swoon toch weer een magnifieke, warme plaat afgeleverd.
Toen ik de plaatselijke platenboer verliet voor de knusse gezelligheid van mijn automobiel, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet te baas en skipte ik meteen naar nummer 11. Ook voor mij is de originele versie van The Night één van de mooiste liedjes die ik ken. Toen ik de verstilde uitvoering op dit album hoorde was ik eerst lichtjes ontgoocheld, maar na enkele luisterbeurten is deze cover toch met mijn hartje aan de haal gegaan. Net als aERodynamIC vind ik ook dat deze song nog iets aangrijpender was geweest indien de zusjes Gijsels zich hier niet in de debatten hadden gemengd, maar toch is The Night zeker een van de hoogtepunten.
De Dylan-cover Series Of Dreams bevalt me dan weer een pak minder. Waar ik Stefs interpretatie van het prachtige You're A Big Girl Now nog fantastisch vond, biedt het werk van de heer Zimmerman wat mij betreft deze keer geen meerwaarde. Nu, ik ken ook het origineel niet, dus het zou wel eens aan de song zelf kunnen liggen.
Verder bevallen voornamelijk de Franstalige nummers me uitstekend, van de fenomenale parlando's Je Range en Humble over het funky L'Opaque Paradis tot het innemende Oser Aimer: grote klasse!
De Engelstalige liederen vind ik eveneens zeer sterk. Dare To Love, de Engelstalige tegenhanger van Oser Aimer, bevalt me zelfs beter in de taal van Shakespeare.
Het niveau van het wondermooie A Band In A Box wordt hier net niet gehaald, maar toch blijft Zita Swoon in grootse doen.

Ook mijn exemplaar moet het jammer genoeg stellen zonder The Sound Hobbyist. Maar goed, er blijft genoeg fraais aanwezig op deze I Paint Pictures On A Wedding Dress. En toch heb ik deze vooralsnog minder vaak gedraaid dan pakweg hun debuutplaat (onder de naam Moondog Jr.) of het bloedmooie drieluik A Song About A Girls, A Band In A Box en Big City. Dit album is wat mij betreft wel Zita Swoons meest veelzijdige, met de Waitsiaanse invloeden van Everyday I Wear..., de funky pop van Life = A Sexy Sanctuary en de prachtmelodieën van het latere werk.
Opener She = Like Meeting Jesus heb ik weleens in een betere uitvoering gehoord, maar dit heerlijke liefdesliedje is gewoon niet kapot te krijgen.
Het sprookjesachtige Ragdoll Blues vraagt zich luidop af waarom ik deze I Paint Pictures niet vaker van onder het stof haal. Ontroerend!
Still Half My Friend? treurt en twijfelt, maar laat voorlopig nog geen onvergetelijke indruk op me na.
The Rabbit Field is een beetje bombastisch, maar niettemin erg fijn.
Song For A Dead Singer, één van mijn favorieten op A Band In A Box, klinkt hier iets snediger. De stem van Carlens is een pak grilliger en 'Stay in the spaceship you command, don't mind those people who pretend" wordt zelfs gezongen in pure Bowie-stijl. Toch blijft dit eerbetoon aan Jeff Buckley moeiteloos overeind.
One Perfect Day stuitert alle kanten op en lijkt zo van Everyday I Wear A Greasy Black Feather On My Hat geplukt. SKC jankt, schreeuwt, knauwt en fluistert en het resultaat is een bijzonder rijke song.
About The Successful Emotional Recovery Of A Gal Named Maria ademt de sfeer van A Song About A Girls. Dit droomachtige, treurige luisterliedje bevalt me dan ook heel goed.
In Our Daily Reminders maakt Stefs muze Josie nog eens haar opwachting, altijd een goed voorteken. Een van de betere songs van de band.
My Bond With You And Your Planet: Disco en Stamina hadden op hun beurt niet misstaan op Life = A Sexy Sanctuary, maar zijn zeker geen persoonlijke favorieten.
Het broeierige 50 Years In Dope Jittery bevalt me zeker, maar lijkt toch wat tevergeefs op zoek naar afkoeling, naar verfrissing.
The French Trombone sluit deze wispelturige plaat op voortreffelijke wijze af.
Hoewel ik deze nog wat meer op me moet laten inwerken, is I Paint Pictures On A Wedding Dress niet overal even solide. Toch valt er heel wat moois op te ontdekken.