Heel erg mooie plaat van een band die ik nu eigenlijk pas ontdek. Een album ook dat van de eerste tot de laatste seconde een hoog niveau aanhoudt, met hier en daar een nummer dat nog 'n klasse hoger gaat spelen.

De constante tussen al dat fraais is natuurlijk de diepe stem van Tom Smith, die in verschillende gedaanten aan bod komt op An End Has A Start: van dromerig zacht in het bloedmooie The Weight Of The World (terwijl er zich rondom de zanger een muur van weidse gitaren optrekt) en Spiders over akelig intens in het très poppy The Racing Rats en het fenomenale Escape The Nest tot van pathos doordrongen in de verstilde afsluiter Well Worn Hand (één van de hoogtepunten!!).

Soms is het wel een beetje snakken naar afwisseling en doet het geluid van Editors misschien wat al te veel denken aan andere bands, maar dat kan ik me niet aantrekken als het zulke pareltjes oplevert. Geen onvervalste klassieker naar mijn gevoel, maar wel een ijzersterk schijfje en binnenkort dus ook maar eens op zoek naar het debuut.

Kleine 4*

'One day the world will be ready for you and wonder how they didn't see'... Zouden we hier met een gekwelde songsmid te maken hebben?
Hoewel deze plaat me soms iets te fragmentarisch is, staat hij bol van de poppareltjes die verborgen zitten achter een karrenvracht samples. Elk van deze songs kan bogen op de magnifieke stem van Everett, die in talloze gedaanten aanwezig is op Beautiful Freak. Toch wordt het torenhoge niveau niet overal aangehouden, vind ik persoonlijk: magistrale hoogtepunten worden afgewisseld met mindere nummers en wat mij betreft is dit dan ook geen meesterwerk geworden. Het is zo een album waarvan ik een aantal nummers echt heb grijsgedraaid, maar dat ik in zijn geheel al te weinig door de boxen laat galmen.

Voordat ik deze The Seldom Seen Kid ging beluisteren, kende ik Elbow eigenlijk uitsluitend van het prachtige miniatuurtje Kisses. En het grote wapen van deze band, Guy Garveys stem, was daarop nog niet eens te horen. Die prachtige vocalen waren dan ook het eerste wat me opviel aan dit album: nu eens ontroerend mooi dan weer opzwepend weet Garvey steevast m'n aandacht vast te houden.
Opener Starlings wordt vaak omschreven als "moeilijk", maar wist
me nochtans vanaf de eerste luisterbeurt bij m'n nekvel te grijpen. Een prachtig nummer dat hoge verwachtingen schept.
En die verwachtingen krijgen 'n kleine knauw bij The Bones Of You en Mirrorball, die de tere plek van The Seldom Seen Kid wat mij betreft 'n beetje blootleggen. Deze nummers zijn best aardig en barsten van de sfeerschepping, maar komen naar mijn gevoel nooit écht tot ontpopping.
Het vlammende Grounds For Divorce maakt echter veel goed, net als het zwoele An Audience With The Pope. Tijdens deze momenten besef je dat Elbow er hier een meesterwerk had kunnen uitpersen.
Het mooie en ingenieuze Weather To Fly bevestigt dat gevoel alleen maar en toont de klasse van deze band.
The Loneliness Of A Tower Crane is misschien iets té bombastisch en kan me minder overtuigen. Garvey gaat me niet op de zenuwen werken, maar als ook The Fix me niet weet mee te slepen, gaat de interesse slabakken.
En net als ik denk overtuigd te zijn van "Nou ja, niet onaardig, maar toch ook geen wereldtop" wordt het monumentale Some Riot bovengehaald: "It's breaking my heart" indeed!
Naar adem happen moet wachten want het zwierige On A Day Like This biedt zich aan, dat me gek genoeg meer pakt dan The Loneliness Of A Tower Crane, hoewel de portie dramatiek toch ook niet min is.
Om me nog meer te doen twijfelen over mijn waardeoordeel, plant Friend Of Ours me nog even een dolk door de ziel. Garvey, hier op z'n desolaatst, laat me verstild achter.
The Seldom Seen Kid geldt voor mij als één van de betere releases van 2008. En toch blijf ik lichtjes onbevredigd achter, met het knagende gevoel dat hier nóg meer had ingezeten. De songs barsten van het potentieel, maar maken hun belofte -voor mij persoonlijk dan- niet geheel waar. Waaraan dat precies ligt, weet ik eigenlijk niet, maar Garvey en zijn manschappen lijken vast te blijven zitten in vierde versnelling. Toch nog 'n erg sterk album dat me benieuwd maakt naar hun vorige platen.