Speciaal voor DonDijk deze plaat toch eens vergelijken met de andere worpen van deze band: In Rainbows plaats ik in het Radiohead-oeuvre naast het voortreffelijke Kid A, vlak onder het meesterlijke OK Computer. De electronica tiert inderdaad nog welig op dit album, maar toch is de afstandelijke toon van Kid A en Amnesiac ver te zoeken. In Rainbows klinkt daarentegen erg warm en de symbiose tussen rock en elektronische invloeden weet ik wel te smaken.
De compacte opener 15 Step is al meteen een staalkaart van de rest van het album: pop à la Radiohead. De toon is gezapig en Yorke heeft zijn zo kenmerkende bitsigheid ingeruild voor een lieflijker stemgeluid. 15 Step had één van de toppers kunnen zijn van The Eraser, maar ook hier slaat het zeker geen mal figuur.
In Bodysnatchers, met een iets rauwer geluid, legt Radiohead het mes er even op. Het resultaat mag er wezen, maar weet mij nog niet de energie-injectie te bezorgen van pakweg Idioteque of There There.
De voet gaat terug van het gaspedaal in het prachtig ingetogen Nude, dat zich wat mij betreft kan meten met het allerbeste dat deze groep al heeft voortgebracht.
Daar hoort ook het héérlijke Weird Fishes thuis, immer goed voor een benevelde luisterervaring. Thom Yorke lijkt je toe te zingen vanuit een droom, maar toch sijpelt de schoonheid van deze song binnen om je diep ontroerd achter te laten.
Nóg wordt het verschroeiend hoge niveau opgekrikt in de -voor mij- uitgesproken climax All I Need: een nummer zo mooi dat ik het er soms moeilijk mee heb.
Faust Arp is een prima akoestisch tussendoortje, dat je vooral even op adem doet komen voordat het sensationele Reckoner wordt ingezet: een avontuurlijk lied waarop opnieuw de kaart van de pracht wordt gekozen.
Het zweverige House Of Cards, waarin Yorkes stem onaards zielsroerend klinkt, is een zoveelste uitblinker van formaat die ook hier opvallend rechtlijnig blijft.
Zo mogelijk nog beter komt Jigsaw Falling Into Place voor de dag: de spanning wordt zorgvuldig opgebouwd totdat de sfeer bijna ondraaglijk beklemmend wordt. Magistraal.
Afsluiten doet de bloedmooie pianoballade Videotape, dat wel heel hard doet denken aan de Kid A/Amnesiac-periode.
Naast het songmateriaal spreekt ook het compacte karakter van deze In Rainbows me bijzonder aan: een album hoeft voor mij niet meer dan 10 nummers tellen. Op die manier kan je elke track door en door leren kennen en hoeft je aandacht geen seconde te verslappen.
De superlatieven zijn opgebruikt en dus rest me enkel nog te zeggen dat Radiohead met In Rainbows één van de allerbeste platen van 2007 heeft afgeleverd (enkel Favourite Worst Nightmare was voor mij nog sterker).

Fenomenale opvolger van OK Computer, waarmee Radiohead voor mij bewijst dat ze toch een klasse apart zijn. Voorlopig geef ik nog de voorkeur aan de huidige nummer 1 in de top 250, maar het is een nek-aan-nekrace. Het probleem voor deze plaat is dat ik een aantal nummers ervan al in de energiekere live-uitvoering van I Might Be Wrong: Live Recordings heb gehoord, die me beter bevalt dan de afstandelijke toon die op Kid A aanwezig is.
Kid A loopt over van de pareltjes, maar als ik één favoriet moet aanduiden, is het toch Idioteque.
Sommige mensen denken blijkbaar dat je dit album niet goed kán vinden, en dat je gewoon wat interessant wilt doen als je zegt dat je deze muziek wel kan smaken. Hoewel ik soms ook niet kan begrijpen waarom mensen bepaalde platen goed vinden, denk ik niet dat iemand de loftrompet gaat steken over een album enkel en alleen omwille van de reputatie ervan. Soms moet je waarschijnlijk gewoon aanvaarden dat anderen er oprecht van genieten, maar het niet jouw cup of tea is.

Hoewel ik elk album van Radiohead wel kan smaken (zelfs het vaak verguisde Pablo Honey heeft zijn goede momenten, vind ik), doet deze me toch nog net iets meer dan andere favorieten Kid A en The Bends.
OK Computer begint met het lichtjes fantastische Airbag. Als je een meesterwerk moet openen, is deze alvast geen slechte keuze! 'In an intastella burst I am back to save the universe' klinkt Thom Yorke erg ambitieus, waar hij blijkens de prima documentaire Meeting People Is Easy later toch wat spijt van kreeg.
Vervolgens weerschalt het bijtende Paranoid Android, dat volstrekt terecht heel populair is. Deze complexe song heeft waarschijnlijk meerdere luisterbeurten nodig vooraleer hij zich blootgeeft, maar ik kan me persoonlijk niet meer herinneren dat er een moment is geweest waarop ik dit geen geweldig nummer vond.
Subterranean Homesick Alien gaat op hetzelfde elan door, en daar ben ik zeer blij om.
Op Exit Music (For A Film) wordt wat gas teruggenomen en dat resulteert in een hartbrekend lied waarbij een hoofdrol is weggelegd voor de prachtige stem van Thom Yorke, waarschijnlijk door non-aficionados schertsend de "Klager van Oxford" genoemd.
Vervolgens is het de beurt aan het uitstekende Let Down, dat tekstueel op z'n minst als "eigenzinnig" kan worden bestempeld.
Ik kan me nog herinneren dat het zeer populaire Karma Police meteen mijn aandacht trok toen ik OK Computer voor de eerste keer beluisterde. Het is nog steeds erg sterk, maar (waarschijnlijk door het te overvloedig te draaien) een persoonlijke favoriet is dit niet meer.
De overgang tussen het eerste en het tweede deel wordt gemaakt door het bevreemdende Fitter Happier, dat ik als perfecte inleiding ben gaan beschouwen voor wat volgt. Er is dan ook geen haar op m'n hoofd dat er aan denkt om mij richting skip-toets te bewegen.
Electioneering is iets steviger, maar bevalt me prima!
Het bloedmooie Climbing Up The Walls doet de euforie na het beluisteren van Electioneering omslaan in verstilling: wat een prachtnummer!
Zo mogelijk nog mooier vind ik No Surprises, dat blijkbaar niet door iedereen wordt gesmaakt. Ik kan me wel voorstellen dat je dit liedje op een bepaald moment een beetje moe raakt, maar ik begrijp niet dat je het gewoon nooit een mooi nummer hebt gevonden. Maar goed, "tous les goûts sont dans la nature" zoals je het zo toepasselijk kan zeggen in de taal van Molière.
Na al dit moois is er dan ook nog eens het verrukkelijke, bitse Lucky, eveneens een prijsbeest wat mij betreft.
The Tourist is een glorieuze afsluiter voor het magnum opus van Radiohead. Deze band heeft ook na OK Computer enkel nog grote klasse afgeleverd, vind ik persoonlijk. Wat mij betreft is dit dan ook een erg waardige nummer één van de top 250.

Hoewel mijn adoratie voor Radiohead toch niet min is, heb ik deze The Bends nog niet helemaal grijsgedraaid, in tegenstelling tot pakweg OK Computer en Kid A. Deze plaat is nochtans evenmin te versmaden, maar écht The Bends-verslaafd ben ik nog niet geweest.
Het avontuurlijke Planet Telex opent solide en legt de lat meteen op aangename hoogte.
The Bends weet dat het nogal schlemielig zou zijn om onder die lat te duiken en zet de haren op m'n armen bij momenten al rechtop. En toch doen de grunge-invloeden tijdens de hardere stukken dit nummer al eens verzanden in een ietwat "vlak" luisterstukje. Meer Pablo Honey dan Ok Computer, quoi? Toch 'n sterke song!
High And Dry is onversneden popmuziek, maar pas tijdens Fake Plastic Trees word ik voor het eerst volledig opengescheurd. Één van de allerbeste Radiohead-nummers dat me telkens opnieuw verweesd achter laat. Een The Bends-verslaving heb ik zoals gezegd nog niet gehad, maar voor deze Fake Plastic Trees heb ik me wél al bij het afkickcentrum moeten melden.
Bones rockt stevig, maar weet zelden te beklijven. Misschien dat een aantal extra luisterbeurten hier soelaas kunnen bieden, ik hoop het althans!
Ook [Nice Dream] en Just weten me nog niet helemaal te overtuigen, hoewel de gitaarsolo in laatstgenoemde er mag zijn.
Het overbekende My Iron Long is 'n pure brok opwinding en laat de mindere periode achter zich.
Hmm, mindere periode? zwijmel ik na het bloedstollende Bulletproof... I Wish I Was. Wat kan Thom Yorkes falsetto me zo ontzettend diep raken!
Ook Black Star weet te overtuigen, hoewel ik wel vind dat je hier hoort dat deze song toch al op leeftijd is, iets waar ook het mindere Sulk heeft mee te kampen.
Nog één keer krijgen de Radiohoofden me volledig kapot met het verzengende Street Spirit, een fenomenaal nummer dat de aanloop is naar het -wat mij betreft- nóg sterkere OK Computer.

In Rainbows vond ik meteen érg goed, de plaat bleef verder groeien en geldt nu als mijn favoriete Radiohead. Zo sterk kon deze The King Of Limbs toch niet worden?

Tot ze doodleuk komen aanzetten met een song als Lotus Flower... Een klapper zoals er in het oeuvre van Thom & Co geen 5 te vinden zijn. Meest sexy streepje muziek dat ze al uit hun hoed hebben getoverd, als je 't mij vraagt.

Jammer genoeg creëerde de vooruitgeschoven single onrealistische verwachtingen door er toch een klein beetje bovenuit te steken. De 7 andere nummers mogen er stuk voor stuk zijn, maar missen de star quality van Idioteque, There There en andere Reckoners om er echt van ondersteboven te zijn. En daar ligt 'm het verschil met hun vorige, want In Rainbows grossiérde in de juweeltjes.

Niettemin weer een meer dan prima plaat. 4*

Dit prachtige album wordt hier wat ondergewaardeerd, terwijl deze groep het toch niet slecht doet op de site. Hoewel ik Red House Painters (I) ook fenomenaal vind, schat ik deze nog iets hoger in.
De plaat begint al meteen fantastisch met het bloedmooie Have You Forgotten, misschien wel mijn favoriete nummer van de band. De melancholie van de versie op de soundtrack van Vanilla Sky wordt net niet geëvenaard, maar toch is de uitvoering op deze Songs For A Blue Guitar ook erg mooi.
De heerlijke opener wordt gevolgd door Songs For A Blue Guitar, ook al een favoriet van me.
Wat volgt is een rits pareltjes die je nog het best kunt omschrijven als "slowcore", waar drie covers bij zitten, onder meer van Paul McCartney. Nu eens klinkt Kozelek erg ingetogen, dan weer is de muziek dreigend, maar de sfeer is immer melancholisch. De uitzondering is het poppy deuntje I Feel The Rain Fall, dat zich zelf een beetje lijkt af te vragen wat het uitspookt tussen al die sombere melodieën.
Overige favorieten zijn Make Like Paper, Trailways, All Mixed Up en Another Song For A Blue Guitar.

Deze Never Enough in huis gehaald zonder er ook maar één noot van te hebben gehoord, en dat gebeurt me niet vaak meer. Met Roland heeft die blinde aankoop eerlijk gezegd weinig te maken want ik ken 's mans werk helemaal niet. Tom Van Laere echter, die achter de knoppen zat, kan bij mij niet veel verkeerd doen en dus heb ik het er maar op gewaagd. Met wisselend succes.
Openen doet Hissing O' The Heath nochtans sensationeel. Waar Rolands hitsigheid verderop dit album al eens vunzig smaakt, is het openingsnummer een broeierige en geile lap muziek. We lijken te zijn vertrokken voor 'n helse, benauwende nachtrit doorheen de stad.
Ook in Midnight Star ligt de dreiging constant op de loer, hoewel Van Campenhout hier al zijn barbaarse grom van in Hissing O' The Heath heeft ingeruild voor het ietwat lieflijkere stemgeluid dat nog (te vaak naar mijn zin) zal terugkomen op Never Enough. Het klamme gevoel is nog niet helemaal verdwenen, maar de klasse van de vorige song wordt niet geëvenaard. De mondharmonica-uithalen van Admiral Freebee weten me te raken, maar doen me al te veel denken aan Van Laeres bijdrage op Homo Erectus van Gorki.
In titeltrack Never Enough zwerft de ziel van Tom Waits rond en het resultaat weet me te bekoren, hoewel het niet door merg en been snijdt.
Male Prostitute, waarop Nina Babet haar intrede doet, is opnieuw 'n mooi akoestisch nummertje, maar jammer genoeg niet onvergetelijk.
Op In My Time is de piano voor het eerst te horen, en dit keer word ik wel oprecht ontroerd door deze drie minuten pure nostalgie. Ook vocaal speelt Roland hier geen rolletje en klinkt hij opvallend openhartig.
Het speelse, jazzy Officer, Kiss Me Please is opnieuw een schot in de roos. Net als in Hissing O' The Heath zorgt de vocale strijd tussen de twee hoofdrolspelers voor vuurwerk.
Die gloed blijft aanwezig tijdens de withete rollercoaster die It All Has To Do With It is, geïnspireerd door A Love Supreme van John Coltrane. Vergelijkbaar met de opener, maar ietsje minder overtuigend.
Fire In The Morning schiet net als In My Time raak en weet te ontsnappen aan het juk van de vrijblijvendheid.
Ook Never Too Soon doet het 'm voor mij, en Freebees mondharmonica raakt de juiste snaar, hoewel ik zou zweren dat ik het al eens vroeger gehoord heb.
Afsluiter Almost Home slaagt niet helemaal in z'n opzet en dan is de duur van meer dan zes minuten geen geschenk.
Deze Never Enough zit voor mij nu op 'n mooie 3,5, maar misschien kan dit album wel nog wat groeien. Van een miskoop kan ik in ieder geval niet spreken. Prima schijfje!

Heartbreaker is the soundtrack to the last ten minutes of any relationship you've ever watched crumble before your eyes omschrijven ze Heartbreaker op mooie wijze bij Pitchfork (dank Coentje). Persoonlijk ben ik zeker geen Ryan Adams-kenner, maar Heartbreaker vind ik toch wel een bijzonder album. Naast deze heb ik ook nog (het eveneens prima) Love Is Hell in huis. Twee weemoedige werkjes dus en ik vind me eigenlijk wel in Koekebakker als hij zegt dat een Ryan Adams in rock-modus wat plat gaat klinken (Met namen als Bryan Adams op de proppen komen is misschien iets té kritisch - Bryan Adams zou je uw ergste vijand nog niet in het aangezicht gooien - maar ver van de waarheid zit die uitspraak naar mijn gevoel niet). Grappig overigens, bertus99, dat je Neil Young aanhaalt, waarbij ik ook nog het meeste geraakt word door z'n ingetogener werk.
Heartbreaker was initieel een plaat waarvan vooral afzonderlijke songs het goed deden, eerder dan dat ik echt weg was van het geheel. Maar door deze een tijdlang van A tot Z te hebben gedraaid, vind ik nu het album in z'n geheel ook zeer sterk. Geen zwakke broertjes, maar m'n keel het hardste dichtknijpen doen Oh My Sweet Carolina, Call Me On Your Back Home (hoe desolaat!), de klassieker Come Pick Me Up, In My Time Of Need, het Dylaneske Damn Sam en de bloedmooie afsluiter Sweet Lil Gal.
Een donkere plaat vol pijn en - hoe kan het ook anders - hartzeer, maar ook ontredderde schoonheid en fabelachtige songs die misschien meer tristesse opwekt dan goed is voor een mens, maar met Heartbreaker als soundtrack valt er toch ook nog wat te genieten.