Die rockkant spreekt me persoonlijk dan wat minder aan: de eindeloze gitaarsolo's die ik bijvoorbeeld in de documentaire "Year Of The Horse" van Jim Jarmusch voorgeschoteld kreeg gaan me na 'n poos een tikkeltje op de zenuwen werken. Alhoewel Young en z'n kompanen uiteraard ook in rockmodus heerlijk voor de dag kunnen komen, begrijp me niet verkeerd. Maar ik geef de voorkeur aan de ingetogen songs van deze legendarische artiest. In "Homegrown", een andere docu waarvan het amateuristische karakter overigens verraadt dat de film zelf ook thuis in elkaar is geprutst, zie je een jonge Neil op bijzonder nonchalante wijze een paar nummers vanop Harvest letterlijk "spelen": tussen het giechelen door prevelt hij vluchtig een paar van z'n klassiekers. En ondanks die nonchalance werd ik volledig weggeblazen, wat toch bewijst dat deze artiest en z'n materiaal van buitengewone klasse zijn. Niet iedereen is fan van 's mans stem, maar bij mij zijn het net die onvaste vocalen waarvoor ik in zwijmel val. Daarom verkies ik hem bijvoorbeeld ook boven die andere levende legende Bob Dylan.
De mooie zang is al meteen aanwezig in de fabelachtige opener, één van mijn favorieten van Young. (Ik moet er voor de volledigheid wel bij vertellen dat ik slechts 'n fractie van zijn oeuvre ken. Om Stijn_Slayer niet voor het hoofd te stoten, ga ik dus zeker niet de pretentie hebben om te zeggen dat Harvest zijn beste werk is .)
Harvest ligt wat in de lijn van Out On The Weekend en weet eveneens te overtuigen, maar heeft voor mij niet de kracht van het eerste nummer.
Wat meer dramatiek in A Man Needs A Maid, ook een klapper. Dit niveau kan toch niet aanblijven, peins ik verwonderd. Maar dan staat Heart Of Gold, hier en daar wel eens verguisd, voor de deur: samen met Out On The Weekend toch mijn grote favoriet, hoewel het bon ton is om te zeggen dat deze hit vooral niét het beste is dat hier te vinden valt.
Are You Ready For The Country, nochtans zeker niet slecht, vind ik vooral een overgang naar het opnieuw prachtige Old Man (dat refrein!).
In There's A World schuilt weer wat meer bombast en deze kan me dan ook nog niet helemaal overtuigen. Maar dat ben ik alweer vergeten in het krachtige Alabama, waarin de door mij 'n beetje gevreesde ellenlange solo's gelukkig uitblijven.
Het slot wordt op gang geblazen door het akoestische Needle And The Damage Done, een klein pareltje. Daarna volgt nog het broeierige Words, dat ik ook wel graag mag.
Jaja, dit album mag er wezen, zoveel weet ik!

Ik kan me wel vinden in de opmerking van Dn!S dat deze muziek lijkt af te stammen uit de middeleeuwen: In The Aeroplane Over The Sea roept bij mij dezelfde beelden op, iets dat nog in de hand wordt gewerkt door de (bijzonder mooie) hoes.

Zonder twijfel één van de mooiste platen uit m'n collectie en misschien wel as lo-fi as it gets: het kraakt langs alle kanten maar toch vindt de schoonheid nog vrij makkelijk de doorgang naar mijn buis van Eustachius.
Ook tekstueel behoort dit album tot het betere werk, soms wel wat op het bizarre af. De zinsnede 'and this is the room one afternoon I knew I could love you' uit de prachtige opener is hier al meermaals aangehaald, maar ook ik vind het een van de beste stukjes tekst die ik ken.
Nogal wat mensen vinden Magnums vocalen aan de zagerige kant, maar eigenlijk heb ik die zang vanaf het begin graag gemogen. Niet elke song vind ik even sterk en ook mocht Oh Comely ietsje minder lang duren, maar wat een pareltjes staan hier toch op.

Tussendoortje tussendoortje, een verdomd lekker tussendoortje dan toch! Van het handjevol Cave-albums dat ik in huis heb is Murder Ballads zeker één van de betere, waarbij ik graag een uurtje word ondergedompeld in het macabere universum dat de Australiër hier creëert. "Ballads" maar toch grimmig en wrang genoeg om voor een gezonde dosis opwinding te zorgen, niet in het minst dankzij het potige pianospel waarbij je soms het gevoel krijgt dat de toetsen zonodig moesten gesloopt worden. De grote hit Where The Wild Roses Grow is zeker niet het allerbeste dat Murder Ballads onderdak verleent, maar het heeft wel iets, zo'n duet met een popvrouwtje. Stef Kamil Carlens van Zita Swoon zei overigens ooit dat ie vond dat Nick Cave hiermee z'n ziel aan de commercie had verpand, wat ik helemaal zo niet ervaar. De toppers vind ik hier de wervelwind Stagger Lee, het onheilspellende (maar zijn niet alle songs dat hier??) Lovely Creature waarbij Caves ijzingwekkende gehijg in de kiem wordt gesmoord door de lieflijke "la-la-la-la-la-la-la's" van Katharine Blake en de magistrale, inktzwarte opener. Maar ook het slot is erg genietbaar met het onstuimige relaas van O'Malley's Bar en het erg meezingbare (hoe meer gerstenat er heeft gevloeid, hoe beter het klinkt!) Death Is Not The End.
Om de één of andere reden is Murder Ballads zo'n plaat die ik heel graag in z'n geheel luister, waarbij ik echt opgeslorpt word door de sfeer ervan. Afzonderlijke nummers ervan gaan spelen doe ik gek genoeg bijna nooit. Fijn album!

Via deze magnifieke plaat vond ik mijn weg naar "alternatieve" muziek, en velen met mij heb ik zo de indruk. De eerste stapjes op rockpaden leiden vaak naar Nirvana, en de reden hiervoor is volgens mij niet dat deze band makkelijke muziek maakt, wel dat hun songs van een zodanige kwaliteit zijn dat je er als het ware naartoe wordt gezogen. Hoewel het MTV Unplugged-"label" voor mij niet echt positieve connotaties meedraagt (voornamelijk omdat toch vooral artiesten met wereldfaam er eentje hebben uitgeperst, vaak bands waar ik niks mee kan), is deze Unplugged In New York een hemels schijfje, dat zich kan meten met het allerbeste uit m'n platencollectie. Dezer dagen haal ik 'm eerlijk gezegd nog amper van onder het stof, maar toch weten Cobain en z'n metgezellen me nog altijd mee te sleuren in 'n weergaloze trip, waar onderhand bij mij toch al 'n zweem van nostalgie rond hangt.
Vanaf de begintonen van About A Girl is het al meteen duidelijk: deze muziek is magisch. De stem van Cobain is één van de mooiste die ik ken en de unplugged-aanpak zit Nirvana als gegoten. Hoewel ik ze ook erg graag herrie hoor maken, komen de liedjes (en misschien ook wel Kurts talent) meer tot hun recht dankzij de ingetogenheid.
Come As You Are, een wereldhitje zeg maar, is al meteen een verschroeiend hoogtepunt. But he did have a gun ...
Ook Jesus Doesn't Want Me For A Sunbeam overtuigt, en dat is wat mij betreft ook wel de grote kracht van dit album: je valt echt van de ene topper in de andere, mijn aandacht verslapt hier nergens.
Dan weerklinken die overbekende noten van het bloedstollende The Man Who Sold The World, en als je niet oppast word je zo verliefd op deze song. Een elektrische gitaar binnensmokkelen binnen het Unplugged-concept, van een huzarenstukje gesproken!
Cobain solo in Pennyroyal Tea, en die vijf woorden zijn genoeg om te weten dat de haren opnieuw rechtop gaan staan.
Nog beter vind ik het heerlijk nonchalante Dumb, waarin de stem van de zanger zachter klinkt dan ooit. Mooi.
Ook in Polly is de stemming verrukkelijk melancholisch en de zinsnede 'Polly wants a cracker' vind ik persoonlijk redelijk geniaal.
In On A Plain, ook al met een een fantastisch lapje tekst ('I love myself better than you') klinkt de frontman weer wat rauwer, om Unplugged In New York van de nodige scherpte te voorzien. Dank daarvoor, maar toch is deze On A Plain misschien ietsje minder onvergetelijk.
In Something In The Way daarentegen doen de rillingen koerske langs mijn ruggenwervel. Bloedmooi, en nog lange tijd mijn favoriete nummer aller tijden geweest. Deze trage sleper (en dat bedoel ik positief) doet werkelijk naar adem snakken.
Plateau moet hier amper voor onderdoen, en zou ik omschrijven als "waanzinnig cool".
In Oh Me is de sfeer weer redelijk gelaten en ik kan me voorstellen dat het voor sommigen wel wat opgewekter mag. Persoonlijk stoor ik er me niet aan aangezien de songs zelf overlopen van schoonheid.
De sensationele slottrilogie wordt op gang getrokken door de bijna volmaakte pop van Lake Of Fire, waarin de kiem wordt gelegd voor de uitbarsting in het slotnummer.
Ook voor All Apologies kom ik superlatieven te kort, vooral de manier waarop 'All Apologies' weerklinkt, schreeuw ik altijd mee. Dat soort malloot ben ik dan ook ...
In het veelbesproken Where Did You Sleep Night gaat Kurt Cobain bijna fysiek enkele demonen te lijf. Bijzonder indrukwekkend.
Ja, met deze schijf doen deze gasten hun legendarische status volop eer aan.