Dit prachtige debuutalbum van de charismatische Jeff Buckley staat verrassend hoog in de top 250, maar dit is voor mij niet meer dan terecht.
Buckleys etherische stem en betoverende gitaarspel kunnen zich al meteen uitleven in de prachtige openers Mojo Pin en Grace.
Ook de rustiger Last Goodbye en Lover, You Should've Come Over weten te overtuigen.
In het prima So Real en het woeste Eternal Life zorgt Jeffs ijle stem opnieuw voor vuurwerk.
Het is misschien wat vreemd, maar het zijn voor mij de covers die het niveau nog verder weten op te krikken: Lilac Wine en Corpus Christi Carol zorgen voor kippenvel. Maar hét hoogtepunt van dit album vind ik, en met mij velen, de cover van Hallelujah. Misschien doe je Buckley te kort door te zeggen dat dit zijn beste nummer is, maar wat hij met het lied van Leonard Cohen doet, is werkelijk onvoorstelbaar. Ik heb al talloze versies van Hallelujah gehoord, maar nadat Buckley het nummer naar zijn hand zette, denk ik dat je er als artiest best afblijft. Héél intens!
Ook afsluiter (of toch niet?) Dream Brother is een ontroerende parel. Op mijn versie van Grace volgt dan nog Forget Her. En hier wringt het schoentje een beetje: niettegenstaande ik deze bonus track een prachtig lied vind, zou men eigenlijk het album moeten laten zoals het was. Maar goed, dit kan de pret niet drukken: Grace is en blijft een eindeloos mooie luisterervaring van een artiest die helaas veel te vroeg ter ziele is gegaan.

Ik heb een wat vreemde band met het onwaarschijnlijk sfeervolle schepsel genaamd Unknown Pleasures: het is de enige plaat van Joy Division die ik ken (Verder dan een oppervlakkige beluistering van Closer ben ik nog niet gekomen) en het is typisch zo'n album dat ik maar af en toe eens opzet om 'm elke keer wat beter te leren kennen. Neen, aan het eind van mijn Unknown Pleasures-verkenningstocht ben ik zeker nog niet, maar bij elke luisterbeurt leer ik de nummers beter te doorgronden en ook meer te appreciëren.
Bij een eerste beluistering klonk het allemaal wat kil en afstandelijk, en ook met de stem van Ian Curtis was het geen liefde op het eerste gezicht. Het geluid van Joy Division is hier niet buitengewoon melodieus en dus moet deze plaat bij mij een soort van integratieperiode doorstaan. En in die periode zit ik nu zowat halfweg denk ik, waarbij er al een aantal songs bovenuit steken (hoewel Unknown Pleasures opvallend als één geheel blijft aanvoelen), maar toch zal het nog aardig wat voeten in de aarde hebben alvorens ik dit album onder de noemer Meesterwerk kan plaatsen. Misschien moet ik me maar eens in de vaak opgehemelde teksten van Curtis gaan verdiepen, dat kan me wellicht al een stapje dichter brengen?