Voordat ik deze op aanraden van user lazarrus ging luisteren, kende ik eigenlijk enkel het (prima) nummer Strange Colour Blue van deze band. En bij een eerste luisterbeurt viel deze Madrugada me ook zeker niet tegen. Maar goed, dat is ondertussen ook al weer enkele maanden geleden, en ik betrap mezelf erop dat ik nog nauwelijks teruggrijp naar deze plaat. Een album dat hier met een bijzonder hoog gemiddelde toch heel goed scoort. Misschien kan hij nog wat verder groeien, maar na een niet te versmaden aantal luisterbeurten voel ik niet die bijzondere verbondenheid die velen hier wel hebben met deze muziek.
Negen sterke nummers (ook de afsluiter, die niet bij iedereen in de smaak valt, vind ik erg mooi) waarbij ik meer dan eens het gevoel heb Nick Cave himself aan het werk te horen. Erg donkere, melancholische composities die evenwel iets missen om me volledig te overtuigen. Ik kan niet zeggen dat er iets schort aan dit album, zéker niet, maar toch raakt het maar tot op een bepaalde hoogte.
Ik word er dan misschien niet door gepakt zoals vele anderen hier wel, maar toch leveren deze Noren ook naar mijn gevoel een puike plaat af!

Voor mij is deze Superwolf een van dé hoogtepunten uit Oldhams oeuvre. De songs zelf zijn uiteraard sterk, maar extra punten scoort vooral het heerlijke gitaarspel van Matt Sweeney. Het geluid dat op dit album wordt opgeroepen verkies ik toch boven dat van de meer akoestische platen als Ease Down The Road, The Letting Go en Master And Everyone. Een elektrische gitaar weet me sowieso langer te boeien dan een akoestisch exemplaar.
Hoogtepunten kiezen is een moeilijke opgave want de kracht van Superwolf vind ik net dat de plaat overal een hoog niveau aanhoudt, zonder veel toppen en dalen. Als ik toch één favoriet moet aanduiden, is dat het bloedmooie, verstilde Bed Is For Sleeping.
Deze plaat weet van de eerste tot de laatste seconde te overtuigen en kan wat mij betreft de vergelijking met die andere Bonnie 'Prince' Billy-topper, I See A Darkness, dan ook moeiteloos doorstaan.

Nadat ik het bloedmooie Look Down From The Bridge hoorde in een aflevering van The Sopranos, was mijn interesse voor Mazzy Star gewekt. Ik moet toegeven dat ik deze Among My Swan nog niet heb grijsgedraaid, maar het lijkt me nu ook niet echt het soort muziek dat zich pas blootgeeft na talloze luisterbeurten.
Openen doet het langzame Disappear, een aardig slowcorenummertje dat zich vrij gedeisd houdt ondanks de aanhoudende noise op de achtergrond.
Flowers In December doet wat folky aan, niet in het minst door de aanwezigheid van de mondharmonica. Klinkt aardig.
Rhymes Of An Hour komt nooit uit de startblokken en na twee prima liederen is dit de eerste inzakker. Nergens beklijvend, vind ik persoonlijk.
Cry, Cry doet me een beetje denken aan Red House Painters, maar dan zonder de hartverscheurende stem van Mark Kozelek. Hope Sandoval doet het ook niet slecht en het resultaat weet te ontroeren.
Take everything is soms te vrijblijvend, maar slaagt er af en toe toch in een heel mooi melancholisch liedje te zijn.
De gitaren in Still Cold klinken iets scherper, wat de song zeker goed doet. Toch kan die song me niet helemaal te overtuigen. Maar goed, slecht is dit zeker niet.
All Your Sisters is een beetje een staalkaart van deze plaat: zeker niet slecht, maar te zelden écht beklijvend. Bovendien doet ook de duur van ruim vijf minuten All Your Sisters geen goed.
I've Been Let Down is dan weer onversneden country en klinkt me iets te lieflijk.
Het broeierige geluid van Roseblood is best te pruimen, maar opnieuw ligt de verveling op de loer.
Happy bevalt me een stuk beter en zou een Low-nummer kunnen zijn.
Het psychedelische Umbilical teert op een mystieke sfeer, maar die sfeerschepping alleen volstaat niet om boven de middelmaat uit te steken.
Met Look On Down From The Bridge had ik blijkbaar al meteen het eenzame hoogtepunt van Among My Swan gehoord. Hoewel dit album nooit écht zwak wordt, vrees ik dat het bij mij toch wat in de vergetelheid zal sukkelen. Misschien staan hier wel een aantal groeibriljantjes op, maar of deze dan ook effectief de kans zullen krijgen om hun ware schoonheid te tonen, dat is nog maar de vraag. Ik zet in op 2,5.

Nadat ik ergens las dat Tom Barman fan was van Midlake, hier toch eens 'n kijkje komen nemen en tot m'n verbazing moeten vaststellen dat de band op MuMe toch een vrij grote aanhang heeft. Ik had er namelijk nog nooit van gehoord. Het hoge gemiddelde en de vele stemmen bij The Trials Of Van Occupanther deden me deze plaat kiezen voor een kleine testrit, en ik ben er zonder brokstukken uitgekomen. De meeslepende harmonieën die deze jongens uit hun mouw schudden mogen er wezen, maar de verslavingsverschijnselen waar sommigen het over hebben blijven bij mij voorlopig uit. Iedereen hoort in Midlake wel een amalgaam van artiesten, en vaak knik ik daarbij instemmend. Zo doet ook mij de zang, bijvoorbeeld in Branches, soms geweldig aan Rufus Wainwright denken. Maar aangezien grote Rufus-kenner aERo dit toch niet zo ondervindt, zal ik Midlake maar niet van jatwerk beschuldigen.
Roscoe, Head Home en Van Occupanther zijn de nummers die bij mij hoge ogen gooien, terwijl ik de tweede helft iets te overladen vind met drama.
Zo is The Trials Of Van Occupanther voor mij een fijn plaatje, maar geen échte hoogvlieger. Maar volgens velen hier ben ik dus gebotst op 'n groeiparel en kan ie nog wat punten winnen.

Na het toch wel aardige The Bigger Picture heb ik ook Milows tweede worp maar in huis gehaald. Hooggespannen verwachtingen had ik niet echt want erg lang heeft de debuutplaat niet in mijn CD-speler gekampeerd: mooie liedjes, dat zeker, maar spijtig genoeg verloren ze bij elke luisterbeurt een beetje aan kracht. Ik hoopte dan ook vooral om op Coming Of Age een aantal bekoorlijke, melodieuze popnummers terug te vinden, hoe lang ze ook maar mogen meegaan.
En dat valt prima mee: met een beetje geluk word ik een weekje of twee verliefd op deze plaat om hem daarna zo af en toe nog eens van onder het stof te halen. De kalere songs weten me moeiteloos in te pakken en tonen Milow op z'n best. De rijker gearrangeerde liederen vind ik soms wat vlakjes, maar vallen best nog te pruimen.
Tekstueel daarentegen kan Jonathan Vandenbroeck me opnieuw niet overtuigen: het leunt toch dichter aan bij Damien Rice dan bij Leonard Cohen en Milow mist wat inhoud (ik klink pretentieus, ik besef het).
Maar goed, dat kan de pret niet drukken: met zijn tweede album slaagt deze Leuvense singer-songwriter er opnieuw in om een prima plaatje af te leveren met als leidraad de mooie stem van de zanger.

Over Unbelievable Truth heb ik wel al meer positieve dingen gehoord, ga ik binnenkort eens achteraan!
Dit debuut van Milow dan... Ik moet zeggen dat ik redelijk verrast was toen You Don't Know, lange tijd na de release van The Bigger Picture, in een nieuw jasje alsnog de hitlijsten bestormde. Niet dat het onverdiend was want You Don't Know is pop van de bovenste plank, maar Milow was nu niet bepaald een household name in de Belgische showbizzwereld.
De rest van de plaat staat ook al garant voor een halfuurtje breekbare muziek die spaarzaam maar warm is gearrangeerd. En het zijn mooie liedjes die Milow hier uit z'n hoed tovert, héle mooie. Alleen ... dit album klonk vooral fantastisch tijdens de eerste luisterbeurten. Natuurlijk, ik hoor er nog steeds de schoonheid van, maar je hebt nu eenmaal muziek die beter wordt met de tijd, en platen die niet rijpen, maar rotten - om het even héél cru te zeggen. The Bigger Picture heeft dat voor mij toch ook wel 'n klein beetje. Het raakt me steeds minder, en waar ik dit schijfje na een eerste luisterbeurt in 2006 misschien wel een 4,5 had gegeven, ben ik ondertussen toch al een volle punt gezakt, vrees ik. Maar goed, er staan geen vullertjes op en na al die tijd weet ie me toch nog behoorlijk te bekoren, dus een fijn plaatje is dit zeker!

Ook voor mij één van de betere releases van het muziekjaar 2007. De vergelijkingen met dEUS zijn niet van de lucht, maar ik heb de indruk dat zowat elke Belgische rockgroep zonodig in verband moet worden gebracht met Tom Barman en de zijnen (vooral dan in de inheemse muziekpers). Toegegeven, de zang van Philip Bosschaerts lijkt goed op die van Barman (meer de manier van zingen en Bosschaerts' Engelse uitspraak dan de stem, vind ik persoonlijk), maar op muzikaal gebied zijn er waarschijnlijk treffender vergelijkingen. Tekstueel zoekt Mintzkov het natuurlijk een beetje zelf: 'There is history in this place' doet meteen denken aan 'There's beauty in this place" uit Put The Freaks Up Front van dEUS.
Wat mij betreft kan deze 360° zich moeiteloos meten met debuutplaat M For Means And L For Love. Ook de meer ingetogen songs die hier niet door iedereen worden gesmaakt, bevallen me prima.

Een meesterwerk is dit uiteindelijk niet geworden, maar deze plaat weet mij toch van de eerste tot de laatste seconde te boeien. Het niveau is overal erg hoog, zonder echte uitschieters. Deze M For Means And L For Love is in vergelijking met de (eveneens prima) opvolger 360° iets veelzijdiger en de nummers onderscheiden zich meer van elkaar. En toch zullen sommigen hier de term "eenheidsworst" in de mond nemen, maar persoonlijk zou ik het album eerder als "samenhangend" omschrijven. Uitstekend debuutalbum!

Eigenlijk de eerste plaat van Modest Mouse die ik beluister, hoewel ik toch al 'n tijdje benieuwd ben naar hun werk. Hoe Good News For People Who Love Bad News zich voor mij verhoudt tegenover hun andere platen kan ik dus nog niet inschatten. Maar deze kan ik alvast bijzonder goed smaken. Het geheel doet me erg denken aan Pavement en de successingle Float On, waar hier al wat discussie over is geweest , roept bij mij dan weer de naam Kings Of Leon op (ik sta wat om me heen te kijken, angstig op zoek naar bijval...een gênante stilte volgt).
The World At Large (met op het einde die bevreemdende outtro die doet denken aan het deuntje dat in Twin Peaks weerklinkt als gevaar dreigt), het catchy Float On en Ocean Breathes Salty (dat ik al kende van de verstilde Sun Kil Moon-cover) trekken deze plaat wat mij betreft erg sterk op gang.
Bury Me With It is iets "schreeuwiger" maar bevalt me evenzeer, terwijl ik Dance Hall dan weer net dat tikkeltje te veel van het goede vind. Geef me dan maar het prachtige Bukowski, zonder twijfel één van de hoogtepunten.
De tweede helft knalt Waitsiaans weg met This Devil's Workday waarin Isaac Brock nog maar eens een nieuwe gedaante geeft aan z'n stem. Prima, maar niet zo sterk als het fantastische, opper-dansbare The View, waarin diezelfde stem mij bijwijlen heel diep raakt, hoewel we hier toch niet te maken hebben met 'n tranentrekker van het zuiverste water.
Nog wat restjes Waits in Satin In A Coffin, zonder bijbehorende vocalen deze keer. Zeker niet slecht, maar toch nog geen topper.
Blame It On The Tetons vind ik in tegenstelling tot Morinfen zeker niet oersaai, maar misschien gebeurt er inderdaad wat weinig gedurende de ruim vijf minuten. Dat ofwel is de song zelf niet ontroerend genoeg, het is het één of het ander he Bescheiden Muis!
Black Cadillacs is opnieuw een vrolijk deuntje, maar het is het bloedmooie One Chance dat me nog één keer doet genieten van de rillingen over m'n ruggenwervel. Ook de afsluiter weet me te bekoren, zonder hierbij onvergetelijk voor de dag te komen.
Momenteel hang ik met Good News For People Who Love Bad News ergens tussen 3,5 en 4 in. De toekomst zal uitwijzen wat mijn eerste Modest Mouse nog kan aanrichten op mijn muziekgeile gehoor. In ieder geval ben ik nieuwsgierig naar de overige worpen van deze band, hoewel ik eerst nog wat verder ga met Good News.